LUCY AND THE BIRDS @ ARSCENE, HANSBEKE - 01/07/17

‘Stilaan is duidelijk dat Elke de liefde als centraal thema naar voren schuift, niets nieuws natuurlijk, maar het komt op de overigens sublieme door jazz gestuurde verwerking aan, en op de thematiek, die ze song per song aansnijdt en uitwerkt’

Met Lucy And The Birds sloot Arscene het voorjaar behoorlijk laat af, op een moment dat vele trouwe klanten -programmamaker Wouter Labarque betitelde ze als de ‘habitués’- al met de noorderzon naar het zuiden vertrokken waren. De beluistering van het enkele maanden geleden verschenen debuutalbum ‘Stories In Between’ bracht Wouter er echter toe de groep vooralsnog, op de valreep, uit te nodigen. Terecht, zo bleek aan het eind van een eens te meer memorabele avond. Het publiek van zaterdag 1 juli bestond dan wel vooral uit de fans, die al langer weten tot wat het kwartet in staat is. Maar Arscene is een plek waar stijlrijke groepen als Lucy And The Birds (LATB) tot hun recht komen, dankzij de optimale akoestische omstandigheden en de huiskameratmosfeer.

Lucy And The Birds is het geesteskind van Elke Bruyneel, het platform waarop ze eindelijk kan doen waar ze voor in de wieg gelegd is. Elke (uit Beernem, tegenwoordig Gent) is zanglerares en kreeg naam als zangeres bij het toenmaals populaire DeLaVega, toen ze in 2006 Lize Accoe verving. Elke had toen al leergeld betaald bij diverse coverbands (tot een stint bij Red Zebra toe!) Haar soulvolle stem maakte haar een ideale opvolgster voor Lize Accoe die kortgeleden eindelijk weer eens een eigen cd maakte. Elkes door werk en hobby steeds beter wordende stemtechniek sloot aan op de levenservaringen die ze opdeed of de verhalen die ze hoorde. Het besef groeide dat ze ooit haar eigen ding moest doen, want ze begon songs te schrijven op maat van haar stem, in het begin nog met toetsenist Bart Van Caenegem. Elke heeft ‘iets met drummers’: ze vond een medestander in niemand minder dan Steven Cassiers, drummer van gereputeerde band Dez Mona en het trio project Dans Dans. Elektrisch jazzbassist Steven Van Loy speelde onder veel meer bij BRZZVLL. Met een eerste zes song EP ‘Lucy And The Birds’ (2015) gaven Elke & kompanen een opvallend visitekaartje af.

‘Stories In Between’ laat horen hoeveel Elke Bruyneel aan maturiteit won door haar eigen weg te gaan. De teksten van de elf songs zijn van haar hand, de muziek is van de hele band, die op cd alvast onveranderd bleef. Elkes singer-songwriting leunt steeds meer aan bij de jazz, al zitten er ook duidelijke pop en rockelementen in. De productie was opnieuw van Jan Cantrain en opnieuw vormden Studio On The Moon en Studio Boma de werkvloer: never change a winning team. Ditmaal waren er ook gasten, onder wie Hansbeekse gitarist Maarten Flamand (lid van The Antler King, waar hij de ene helft van is, en zangeres/drumster Esther Lybeert de andere) Milo Meskens als gastvocalist (duet in ‘Closer’) bleek een prima idee. Verder zorgt de afwisseling van Steven Cassiers met drummer Toni Vitacolonna voor een rijke ritmische basis. Het geheel refereert af en toe aan Dirk Fryns’ Isle Of Men, zeker in ‘Closer’: de talentvolle Meskens klinkt hier als Gunther Verspecht, wiens stem ‘Voluntary Blindness’ beheerst. Maar Elke Bruyneel en haar mannen varen wel degelijk een heel eigen koers…

Het team waarmee Elke zich aanbood in Arscene was noodgedwongen hertimmerd. Steven Van Loy was present, maar in plaats van Steven Cassiers nam Frank Vanweddingen, docent aan de Antwerpse Jazzstudio, de (vaak nerveuze) drumpartijen voor zijn rekening. Bram Weijters, piano en keyboards, is een rijzende ster in de jazzwereld. Op 16 december komt hij met zijn Bram Weijters Quartet in Arscene zijn derde cd voorstellen, maar al zijn activiteiten met binnen- en buitenlandse collega’s opsommen is onbegonnen werk. We vermelden enkel zijn concertreeks met gasten in de Antwerpse Rataplan. In 2018 volgt nog het project Bram Weijters Crazy Men (naar het legendarische album van Koen De Bruyne, ‘Here Comes The Crazy Man’ uit 1974) met o.a. Steven Cassiers en trompettist Sam Vloemans.

Het concert was gebaat bij het springveereffect: Elke had het in juni bijzonder druk gehad (zo is dat in het onderwijs…) en snakte ernaar om eindelijk haar eigen zin te kunnen doen. Het hoeft niet te verbazen dat ze gretig aan de startlijn verscheen. Het gezelschap bracht in twee sets de hele nieuwe cd, plus enkele songs van de EP, welbepaald ‘Strongest Girl’ en ‘On The Road’ in het eerste deel. ‘Be Mine’ en ‘Careless Love’ openen ook de cd. Ze dompelen Arscene meteen in een weldadig jazzjacuzzi, maar soft is het nooit. Daarvoor musiceert men te puntig, zijn de drumpartijen vaak te nerveus, terwijl Elke passioneel overkomt: ze beleeft tekst terwijl ze zingt. Vaak hebben de songs een funky ondertoon: ‘The Strongest Girl’ en ‘Time To Make A Change’. Dat laatste, de eerste single, is zelfs opvallend jachtig en het gaat er soms fel aan toe. ‘In A Heartbeat’ doet ons dan weer eventjes denken aan jazzklassieker ‘Round Midnight’, maar wint gaandeweg aan felheid.

Ingetogen klinkt ‘A Song Called Mary’, waarbij je je Melanie De Biasio voor de geest haalt. Het is voor Elke een sleutelsong, een emotioneel moment: ze schreef het voor haar intussen vijftien maanden oude dochtertje. ‘On The Road’ biedt Bram Weijters de kans de registers open te trekken: een lange maar constant boeiende solo illustreert ’s mans fenomenale kunnen en muzikaliteit. Een sfeervol ‘The Other Girl’ opent deel twee. De finesse van de teksten ontgaat je, als je vooraf niet de cd kent. Maar stilaan is duidelijk dat Elke de liefde als centraal thema naar voren schuift. Niets nieuws natuurlijk, maar het komt op de verwerking aan, en op de thematiek, die ze song per song aansnijdt en uitwerkt. Achteraf blijkt het inlegvel van ‘Stories In Between’ (waarvan de titel intussen verklaard is als de doorgaans persoonlijke belevenissen tussen het uitbrengen van de EP en het maken van de full cd) relevante zinsneden uit de songs te citeren. Een erg sfeervol ‘Closer’ (helaas zonder Milo Meskens) en het (op een goeie manier) complexe ‘No Place Like Home’ volgen: variatie genoeg. Tijdens ‘Go Slow’ begeleidt Elke zichzelf even op de duimpiano. ‘Die song schreef zichzelf’, leidt ze in, een opmerking die we wel vaker te horen krijgen. Aan het eind waaiert de song uit, een opvallend effect.

‘Missing’ is een derde en naar eigen zeggen de meest geliefde song uit de EP, die ze blijkbaar beschouwt als haar echte startpunt, haar coming of age. Het is de enige song waarin we scatting horen. Het erg mooie ‘Your Mistake’ sluit af met een fade out op het bezwerende ‘I’m still here’. Over de intro tot het bisnummer zeggen we lekker niets. Het is zo’n teder statement, dat je echt wel wil ontdekken bij een concert. ‘Not Alone’ rondt én cd én concert helemaal af. Ook dit is een emotioneel getuigenis van het soort dat de meeste mensen ooit wel ervaren in hun leven. Het gaat dan ook over ‘een persoon van wie je wenst dat je die nooit had ontmoet’. ‘Not Alone’ klinkt vanavond nog stiller dan op de cd, op het desolate af. Kippenvel, siddering over de rug, krop in de keel… Het is een pakkend coda voor een avond die Elke Bruyneel met Lucy And The Birds gans naar haar hand zette. Er zijn zo van die concerten waarvan je weet dat je ze jaren later nog koestert. Dit was er zo één…

Antoine Légat

Copyright foto's Facebookpagina Arscene

 

 

 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

ARSCENE, HANSBEKE - 01/07/17