Ondanks de prachtige avondzon en de zomerse temperaturen waren er enkel maar bedrukte gezichten te zien bij aankomst in de Banana Peel. Vreemd, want afgelopen maandag zou men een andermaal geslaagd concertseizoen afsluiten met de oude Soul legende Clay Hammond. Dit is niet direct een klinkende naam maar hij zou vast en zeker voldoende liefhebbers kunnen mobiliseren die de tropische temperaturen in de Banana Peel zouden weerstaan om een portie good, old soul music tot zich te nemen.

De liefhebbers waren om 19:30 reeds komen opdagen maar wie niet kwam opdagen, was Clay Hammond en zijn band. Zelfs verwoede pogingen van Franky om telefonisch contact te maken met de manager van Clay, vonden geen gehoor. Een andere organisator zou misschien gezegd hebben “Sorry mensen, maar vandaag zal het niks zijn omdat er geen artiest is die het podium kan bevolken”. Maar dat zijn woorden die men in de Banana Peel niet over hun lippen krijgt.

In allerijl werd het Belgisch podiumbeest, dat opstaat en gaat slapen met de blues, gecontacteerd met de vraag of hij niet even wou langskomen naar de Banana Peel. Dat hoef je Guy Verlinde ofte Lightnin' Guy geen twee keer te zeggen en hij liet de voetbal wedstrijd, die hij in het centrum van Gent volgde op groot scherm, voor wat het was en spoedde zich richting Ruiselede. Zijn Mighty Gators liet hij om begrijpelijker redenen thuis en enkel vergezeld van 3 gitaren en een mondharmonica kwam hij aan in de Banana Peel. Franky had met deze jongen in ieder geval al een waardige vervanger.

Als echter de nood het hoogst is, is de redding meestal nabij en dat was ook zo voor Franky Banana Peel. Terwijl alle contacten met Lightnin' Guy gelegd werden, kreeg Franky een oproep op zijn GSM. De Belgische tourmanager van Guy Forsyth wou eens informeren wie er deze avond in de Banana Peel optrad want hij wou deze legendarische club wel eens voorstellen aan Guy. Mocht men geïnteresseerd zijn, wou Guy ook wel een nummertje mee jammen met de artiest die deze avond op het podium zou staan. Franky wist niet wat hij hoorde en hij vroeg of Guy Forsyth het ook zou zien zitten om een volledig set te spelen. Blues Brothers zijn één grote familie die elkaar bijstaan in moeilijke tijden en het overleg met Guy Forsyth was van héél korte duur. Het antwoord was “Ja”. Er hoefden enkel nog een gitaar opgehaald te worden want Guy Forsyth was op het moment van het telefoontje nog op toeristisch bezoek in Brugge. Hij was 's morgens geland in Zaventem terwijl hij ± acht uur voordien opgestegen was in de Austin Texas. Ondanks deze niet echt ideale voorbereiding was een optreden in de Banana Peel voor Guy Forsyth geen bezwaar en zo geschiedde het dat het aanwezige publiek in de Banana Peel kon genieten van een toch wel héél verrassend dubbelconcert.

Een opgeluchte Franky mocht Lightnin' Guy aankondigen en deze zette de avond in met “Sweet Black Angel”, een mooi gebrachte country blues. Dat Guy altijd een verhaal klaar heeft, was me al duidelijk geworden bij een vorig optreden van hem met z'n Mighty Gators, maar als hij alleen op het podium staat heeft hij het rijk voor zich alleen en mogen de aankondiging van z'n nummers nog een ietsje langer duren. Zo kwamen we, voor hij zijn tweede nummer “Heart Of A Traveling Man” inzette, te weten dat hij nog een Oostenrijks lief gehad heeft en hij bijgevolg redelijk wat On The Road was om achteraf te beseffen dat het thuis ook nog zo slecht niet was en dat het uiteindelijk niks geworden is met zijn Oostenrijkse Heidi. Dat is geen wereldschokkend nieuws maar Guy is een rasperformer en je geniet ervan wanneer zijn verhaal doet en zijn nummers speelt. Werden zijn eerste nummers misschien nog wat aarzelend gespeeld door de tumultueuze voorgeschiedenis van het optreden dan was daar vanaf “Voodoo Child” van Jimi Hendrix niks meer van te merken. Hij nodige de aanwezigen zelfs uit om op Sam Cooke's “Bring It On Home To Me” zwunnewild uit de bol te gaan. Zo ver ging het publiek niet maar het applaus dat volgde op de nummers was wel laaiend enthousiast. Lightnin' Guy deed verder een greep uit zijn rijke kennis van bluesnummers en geen enkele keer stelde hij het toch wel kritische publiek van de Banana Peel teleur. Hij sloot zijn set af met een prachtige uitvoering van Ben E. King's “Stand By Me”. Mocht Guy niet zoveel respect hebben voor Guy Forsyth, die hij reeds drie maal aan het werk zag vanaf de andere zijde van het podium, dan hij zou ook het tweede set voor zijn rekening genomen hebben omdat hij er zoveel zin in gekregen had.

Ondertussen had Guy Forsyth al gemerkt dat de Banana Peel geen alledaagse zaal was en bij zijn introductie vertelde hij dat hij het niet kon geloven dat hij 's morgens geland was en enkele uren later omringd werd door een groep bluesvrienden. Zonder hulp van een gitaar werd zijn eerste nummer, een chain gang worksong, ingezet en direct werd duidelijk dat Guy Forsyth een artiest is van een uitzonderlijke klasse die het publiek direct op de knieën krijgt. Hij beperkt zich ook niet tot één genre. Zowel de gospelachtige vocale nummers, de traditionele blues als de akoestische folknummers zet hij met evenveel gemak neer op het podium en telkens maakt zijn prachtige stem de nummers echt af. Normaal wordt hij geflankeerd door een groep maar die hebben we maandag in de Banana Peel nooit gemist.

Zowel eigen nummers als “Hometown Boy” en “Mary May”, opgedragen aan z'n dochter, als “Cross Road Blues” van Robert Johnson en een nummer van een neef van Lightnin' Hopkins (nooit van gehoord maar wel steengoed) passeerden de revue. Hij gebruikte daarvoor zijn akoestische gitaar en een dobro ukelele om vervolgens zijn set te eindigen met een selfmade elektrische gitaar. Wanneer hij deze laatste ter hand nam, nodigde hij Lightnin' Guy uit op het podium om samen met hem deze fantastische avond te volmaken. Guy Verlinde was in de hoogste hemel en na even onderhandeld te hebben over de keuze van nummers, werd deze avond beëindigd met “Key To The Highway” en de Mississippi stomp “John The Revelator”.

Het uurwerk wees reeds elf uur aan maar de opgeluchte Franky vond dat er met de traditie van de Banana Peel niet mocht gebroken worden en hij riep zelf de beide invallers terug op het podium op om er nog een kort vervolg aan te breien. Ondanks de vermoeidheid van beiden, hoefde hij hen niet echt aan te sporen en we kregen er nog drie nummers bovenop waarvan Lightnin' Guy's “Hip Shake” (Ok, het nummer is niet van hem maar het lijkt wel speciaal voor hem geschreven te zijn) er één was. Zelden heb ik twee gasten zich zo zien amuseren op een podium ondanks het feit dat ze beiden reeds een vermoeiende dag achter de rug hadden.

Ik ga niet zeggen dat we ons gelukkig mogen prijzen dat Clay Hammond niet was komen opdagen maar we hebben het ons zeker niet beklaagd. Waarschijnlijk zijn we getuige geweest van een uniek concert. Franky heeft zijn concertseizoen op deze manier in schoonheid kunnen afsluiten en hij maakte van de gelegenheid ook nog eens gebruik om alle vrijwillige medewerkers van de Banana Peel te bedanken. Zij kregen van het publiek een even groot applaus als het applaus welke de artiesten in ontvangst mochten nemen en dat is meer dan verdiend.

The Lumixus Man