MARK OLSON en MICHAEL WESTON KING - TOOGENBLIK HAREN 11/06/2010 |
|||||||||
|
|
Gedroomde double bill als afsluiter van het seizoen in Toogenblik. Tijdens de rit naar Toogenblik, waar vandaag het seizoen met optredens van Mark Olson en Michael Weston King besloten werd, gleden mijn gedachten af naar de zomer van 1995. (pdw) had in de lente van dat jaar in Humo een geweldige recensie geschreven over “Tomorrow The Green Grass” van The Jayhawks, waardoor ik de cd meteen in de Halse platenzaak Doctor Vinyl had gekocht. “Tomorrow The Green Grass” werd mijn soundtrack bij die mooie zomer van 1995 en de plaat groeide zelfs uit tot een gezamenlijke lievelingsplaat van mij en mijn vriendin. Hoewel dat vierde studio-album pas de eerste plaat was die ik van de groep kocht, kende ik The Jayhawks al van enkele jaren daarvoor toen ze in Vlaanderen met “Take Me With You (When You Go)” en “Crowded In The Wings” uit het album “Hollywood Town Hall” StuBru radiohits hadden gescoord. De lome countryrock van The Jayhawks paste dan ook wonderwel perfekt tussen het logge grunge geweld van groepen als Alice In Chains, Temple Of The Dog en Pearl Jam. Met de singles “Blue”, “Bad Time” en “I’d Run Away” uit “Tomorrow The Green Grass” deden The Jayhawks het zelfs nog beter en even leek het erop dat de groep rond de twee hemels harmoniërende boegbeelden Mark Olson en Gary Louris voor een grote, wereldwijde doorbraak stond. Helaas, het mocht niet zijn. The Jayhawks kregen namelijk te kampen met het Yoko Ono-syndroom. Mark Olson keerde de groep de rug toe en koos ervoor om fulltime voor zijn gehandicapte vrouw Victoria Williams te zorgen. Het koppel richtte met The Original Harmony Ridge Creek Dippers zelfs een nieuwe groep op. Goed tien jaar later bedankte het zingende kreng haar man voor bewezen diensten en Mark Olson verwerkte in 2007 zijn echtscheidingsverdriet op zijn eerste soloplaat “The Salvation Blues”.
Het was met een nummer uit die eerste soloplaat dat Mark Olson, geruggensteund door de oogverblindende Noorse schone Ingunn Ringvold, zijn set vanavond in Toogenblik aanvatte. Het aangrijpende “Clifton Bridge”, dat handelt over de vele zelfmoorden die gepleegd worden op die bewuste brug in het zuidwesten van Engeland, zorgde meteen voor een eerste kippenvel moment. Mark Olson zingt nog steeds met die tot tranen toe bewegende, typische country snik in z’n stem en Ingunn Ringvold trad hem in het refrein bij met haar zacht golvende sirenenstem, waarmee ze in onze gedachten beelden van de Noorse fjorden opriep. Met de zalvende titeltrack kwam er even later nog een tweede nummer uit “The Salvation Blues”, maar Mark Olson deed mijn hartje van vreugde overslaan toen hij plots de melodie van “Over My Shoulder” uit de Jayhawks-classic “Tomorrow The Green Grass” aanhief. Die andere Jayhawks-classic “Hollywood Town Hall” kreeg met een psychedelische versie van “Clouds”, waarin Ringvold een bezwerende, monotone harmoniummelodie liet rondspoken, en een voodoo versie van “Wichita” zelfs twee momenten toebedeeld. Dé verrassing was echter “Falling Star”; destijds de openingstrack van het titelloze debuutalbum van The Jayhawks, dat onlangs eindelijk heruitgebracht werd. Maar Olson diepte verrassend genoeg ook werk van zijn andere groep ,The Original Harmony Ridge Creek Dippers, op. Het melodische “Someone To Talk With” vertegenwoordigde het sterkste album, “My Own Joe Ellen”, uit die periode en met het vluchtige, guitige bisnummer “Humming Bird” greep Olson zelfs terug naar het titelloze debuut van The Original Harmony Ridge Creek dippers. Net daarvoor had Mark Olson zijn set overigens beëindigd met het toepasselijke “My Gospel Song For You”. Toepasselijk, omdat Toogenblik programmator Luc Gheldof hem voor aanvang van het concert de religieuze geschiedenis van Toogenblik had toegelicht. Dankzij “My Gospel Song For You”, dat uit het duo-album “Before The Flood” met Gary Louris geplukt werd, liet Mark Olson geen enkele periode uit zijn muzikale loopbaan onbelicht. Bovendien kregen we met “No Time To Live Without Her”, “Morning Dove”, “Many Colored Kite”, “Kingsnake” en het ronduit schitterende “Little Bird Of Freedom” al een voorsmaakje uit het nieuwe solo-album “Many Colored Kite”, dat eind juli zal verschijnen.
Het tweede, nieuwe album “My Darling Clementine” is een duetalbum dat King anderhalf jaar geleden samen met zijn echtgenote al opnam, maar waarvoor nog geen releasedatum werd vastgelegd. In Toogenblik kregen we met de setopener “By a thread” van dat album alvast een heerlijk voorsmaakje dat doet uitkijken naar méér. Oude songs als het samen met Ron Sexsmith geschreven, melancholische “From Out Of The Blue”, het hartverscheurend mooie “She Is Still My Weakness” en het afsluitende “Always The Bridesmaid (Never The Bride)” vervolledigden de set. Maar geen Michael Weston King concert zonder een ode aan zijn helden Townes Van Zandt en Phil Ochs en dus vuurde King het aan Townes Van Zandt opgedragen “Lay Me Down”, de adembenemende Townes-cover “Rake” en de profetische Phil Ochs-cover “No More Songs” als bisnummer op ons af. Profetisch, want het zou immers best kunnen dat we na vandaag nooit meer songs te horen zullen krijgen in Toogenblik als de medewerkers eerstdaags besluiten om er een punt achter te zetten. Profetisch of niet, Michael Weston King had me met die nochtans meeslepende cover een depressief gevoel bezorgd en dus besloot ik hem na het concert over de onzekere toekomst van Toogenblik in te lichten. Het had King duidelijk aangegrepen en geïnspireerd, want nadat de meeste bezoekers al vertrokken waren en dus alleen de diehards alweer overbleven, besloot hij om met een ronduit indrukwekkende unplugged versie van de Townes Van Zandt classic “A Song For” alsnog een ander eind aan het concert te breien. Indien dit concert inderdaad het laatste van Toogenblik zou blijken, dan zorgde Michael Weston King met “A Song For” in ieder geval voor dé gepaste eindnoot. Met Mark Olson en Michael Weston King kon Toogenblik zich in elk geval geen betere afsluiter van het seizoen wensen. Een droom van een double bill die we te danken hadden aan boekingsagente Karin Lippens van Nefertari Bookings, die op het laatste moment Toogenblik programmator Luc Gheldof contacteerde. Aldus werd er met Mark Olson ook nog een Grote Naam aan de indrukwekkende Hall Of Fame van Toogenblik toegevoegd. Hopelijk is hij niet de laatste. RoenHetZwoen Foto©Blowfish Setlist
Mark Olson:
|
||||||||
