BLACKBERRY SMOKE @ MUZIEKODROOM HASSELT - 10/06/15

Met het prachtige zomerweer was het wel even acclimatiseren in de broeierig warme grote zaal van de Muziekodroom, wat door het zeer talrijk opgekomen publiek voornamelijk bestreden werd met veel bier.   Het overwegend mannelijke publiek (inclusief nogal wat bierbuiken en grijze haren) deed denken aan het Blues Peer publiek, mensen die houden van een goeie pint en een fijn (blues)muziekje. 

Het voorprogramma werd verzorgd door de Limburgse roots & bluesgroep Rusty Roots.  Ze speelden een set van slechts 6 nummers, maar wisten in dit korte tijdsbestek toch zeer te overtuigen.  Het nummer Backdoor Man, mooi en subtiel gespeeld, liet zeker een goeie indruk na.  Het beste werd echter bewaard voor op het einde van de set.  Sidewalk - ook al het beste nummer op hun vorig jaar verschenen plaat Your Host - klonk stomend en krachtig als een pletwals, en de afsluiter Let’s Make Love, dat een goeie hook en fijne solo’s liet horen, bewees volop de intrinsieke klasse van deze band.  Alleszins een ideale opwarmer voor het Amerikaanse geweld dat hierna zou volgen.

Blackberry Smoke maakte hun uitstekende live-reputatie - opgebouwd met zowat 250(!) concerten jaarlijks - meer dan waar en het concert was constant van hoog niveau. Dit was rockmuziek op het scherp van de snee, veel bluesrock, blues, Southern rock en country rock.  Een vette seventies sound met opzwepende, gierende gitaren, inclusief knetterende solo’s, en af en toe een vette jam.  Een rondje namen noemen om de talrijke invloeden thuis te wijzen : véél Lynyrd Skynyrd, véél Led Zeppelin, véél Allman Brothers, véél Black Crowes en voor de rest ook nogal wat CCR / Fogerty, Stones, ZZ-Top, Rockpile / Dave Edmunds, The Band, Grateful Dead, Gov't Mule,...  En ondanks die Angelsaksische invloeden klinkt Blackberry Smoke toch zeer Amerikaans van sound. 

Er werd meteen stevig afgetrapt met Six Ways to Sunday en Leave a Scar, stevig rockende feelgood music die het publiek dadelijk voor zich innam.  Veel solo’s in Let Me Help You (Find the Door) zetten de toon voor de rest van de avond en het iets tragere Pretty Little Lie deed ons nogal aan Fogerty en Dave Edmunds denken.  Met het onmiddellijk zeer herkenbare Rock and Roll Again was het precies of Rockpile terug op het podium stond, en mijn hart maakte een sprongetje.  Zonder een pauze te laten werd er dadelijk daarna het energieke Good One Comin' On gespeeld.  Het daarop volgende Crimson Moon zorgde voor een klein rustpunt in de set.

Naarmate het concert vorderde, werd er in de het strakke rocksound van het eerste deel wat meer afwisseling gebracht, wat de kwaliteit van de set enkel ten goede kwam : semi-akoestische countryrock, hier en daar een beetje funkinvloeden, alsook een flinke portie soul door de rock & roll gemixt.  Scare the Devil van de debuutplaat klonk nog steeds heel erg goed en meeslepend.  Direct daarna volgde nog een absoluut hoogtepunt met Sleeping Dogs, ongecompliceerd en schijnbaar uit de losse pols gespeeld.  Iets later vloeide het nummer over in het oeverloos mooie Your Time Is Gonna Come van Led Zeppelin en daarop volgde nog een lange jam waarbij we ook de fantastische muziek van Cream, Hendrix en de Stones hoorden voorbij waaien. 

Shakin' Hands With the Holy Ghost was vintage Black Crowes, heel sterk, met een sound die stevig neergepoot stond in de seventies. Het iets tragere nummer Payback’s A Bitch had een epische sfeer in zich, en de mooie ballade The Whippoorwill klonk wel heel erg schatplichtig aan Pink Floyd, maar was vooral subliem mooi, met fijne harmony-zang en lekker psychedelische, spacy gitaren.  One Horse Town was mooie semi-akoestische country-rock.  Het moment ook voor zanger-gitarist Charlie Starr om zijn vier groepsleden (tweede gitarist, bassist, drummer en toetsenman) voor te stellen, en natuurlijk waren het allemaal brothers, dat spreekt.  Up in Smoke was harde ‘LedZepRock’ (zoals we het duivels graag horen) en Ain't Got the Blues zowat het tegenovergestelde, met een mooie folky, akoestische inslag.  De afsluitende bluesrocker Shake Your Magnolia  swingde als een tiet, met een niet mee in te tomen piano en solo's à volonté.

Natuurlijk volgden er nog enkele toegiften : eerst het van een funky groove intro voorziene en heel erg speedy Holding All The Roses.  Vervolgens Up the Road, glorieuze seventiesrock in blues en soul gedrenkt.  Echt heel knap gedaan.  En met de vurige rock & roll uitsmijter Ain't Much Left of Me kwam er jammer genoeg een einde aan het mooie liedje/de mooie liedjes.  Bijna twee uur stonden de Blackberry Smokers op het podium, en dat was wat mij betreft geen seconde teveel.  Integendeel, het was hartverwarmend te zien & horen met hoeveel passie en plezier deze muzikanten hun ding deden op het podium.  Mooi concert dus. Blackberry Smoke, niets nieuws, maar wel heel veel goeds onder de zon...

Marc Vos

Foto © Eric Schuurmans

meer foto's © Eric Schuurmans

 

 

Artiest info
website  
facebook  

MUZIEKODROOM HASSELT - 10/06/15