FATOUMATA DIAWARA & ROBERTO FONSECA @ DE ROMA , ANTWERPEN - 01/06/15

 

Fatou en Roberto : A Match Made In Heaven!

De Malinese zangeres Fatoumata Diawara en de Cubaanse pianist Roberto Fonseca bundelen hun muzikale talent voor een trans-Atlantische ontmoeting tussen hun West-Afrikaanse en Zuid-Amerikaanse roots. Zij werkten voor het eerst samen wanneer Fatou in 2011 als gaste zong op het in 2012 verschenen album “Yo” van Roberto Fonseca. Zij zong mee in het nummer “Bibisa”, wat in de Malinees zoiets wil zeggen als "laten we een feestje bouwen". Het klikte zo goed tussen deze twee wereldmuzieksterren dat een toekomstige samenwerking niet kon uitblijven. Vorig jaar deden ze een tour samen en deze fel gesmaakte optredens brachten hen o.a. naar het Jazzfestival in Marciac (Frankrijk), waar het pas verschenen live album “At Home” werd opgenomen.

Fatoumata Diawara (°1982) werd geboren in Ivoorkust maar groeide als puber op in de Malinese hoofdstad Bamako. Daar werd ze op jonge leeftijd reeds een bekende actrice in films als “La Genèse” en “Sia, le Rêve du Python”. Toen ze in 2002 door Jean-Louis Courcoult, de baas van het Franse Royale De Luxe werd gevraagd deel uit te maken van zijn gezelschap, kreeg ze geen toestemming van haar ouders en liep ze weg naar Parijs. Ze trok met dit gezelschap zes jaar de wereld rond. Binnen het gezelschap viel toevallig haar uitzonderlijke stem op toen ze backstage aan het zingen was en mocht zo solo zingen tijdens de voorstellingen. Uiteindelijk werd ze gevraagd door de Malinese ster Oumou Sangare om met haar te toeren als achtergrondzangeres, maar ze zong ook al in projecten van Cheikh Lô, Dee Dee Bridgewater, Herbie Hancock en Damon Albarn. Haar eerste plaat “Fatou”, die ze in 2011 uitbracht op het gerespecteerde World Circuitlabel van Nick Gold (Orchestra Baobab, Ali Farka Touré, Cheikh Lô, Buena Vista Social Club), was meteen een voltreffer en belandde in menig eindejaarslijstje. Ze speelt op dit album een eigentijdse versie van de traditionele Wassoulou muziek uit Mali. Het is voor de fans nog steeds wachten op een opvolger.

Roberto Fonseca (°1975) komt uit Cuba en heeft als pianist zijn strepen verdiend bij de legendarische Ruben Gonzalez, die hij zou opvolgen bij de Buena Vista Social Club. Hij speelde ook in de begeleidingsgroepen van Ibrahim Ferrer en Omara Portuondo. Na vijf albums onder eigen naam, bracht Roberto Fonseca in 2012 het album “Yo” uit. Behalve Cubaanse muziek verwerkt hij ook de Afrikaanse roots van de Zuid-Amerikaanse klanken en ritmes in de muziek. Fatou (zang en gitaar) en Roberto (piano en keyboard) worden bijgestaan door Ramsés Rodriguez op drums, Bah Sekou op gitaar, Yandy Martinez op staande en elektrische bas en Sidibé Drissa op kamalen ngoni. De zwangere Fatou en Roberto komen gearmd het podium opgewandeld.  Ze openen met de Roberto Fonseca song “Yemaya”, een heel dansbaar, ritmisch latin jazz nummer waarbij Roberto op een gegeven moment gelijktijdig piano en keys speelt. “Sowa” uit “Fatou” komt dan aan de beurt. De heel funky ingeklede song gaat over de vele Malinese kinderen die niet weten wat het is kind te zijn. Fonseca speelt heel expressief en Fatou laat af en toe overweldigende oerkreten horen. “Connection” opent met een staande basintro van Yandy Martinez, die hiervoor een open doekje krijgt. Het valt op dat het publiek van meet af aan heel enthousiast reageert en op vraag direct meeklapt. Na de bassist zijn de gitarist, de  ngonispeler en vervolgens Roberto aan de beurt voor een solo. Fatou verleidt ons de hele avond met haar stralende glimlach, ook tijdens het niet bepaald opbeurende “Clandestin”. Het nummer draagt ze op aan de jonge generatie Afrikanen en ze hoopt dat die een betere toekomst tegemoet gaan. Het op plaat rustige nummer wordt forser gebracht met Fatou op gitaar. Een mooi moment is het intimistische “Real Family” met enkel Roberto op piano en zang van Fatou. Het nummer gaat over een meisje dat niet wil trouwen met haar neef en daarom van huis wegloopt en haar vrijheid zoekt. Roberto laat rollende pianoklanken horen en Fatou zingt het behoorlijk rauw. En dan nu naar Cuba, het heel ritmische uptempo “San Miguel” wordt enkel door de drie Cubanen (drums, staande bas en piano) gebracht. De interactie tussen de muzikanten is straf, met hoofdknikjes communiceert Roberto met drummer Ramsés, de start- en stoptechniek hebben ze perfect onder de knie. Hoe vingervlug Roberto tekeer gaat op zijn Steinway heb ik zelden gezien.

Fatou en C° zijn terug voor de hommage aan Nelson Mandela, in het heel repetitieve “Mandela” dankt Fatou deze grote persoonlijkheid omdat hij gewoon Mandela was. De reguliere set wordt afgesloten met “Unite” : zwart, blank of welke kleur een mens ook heeft, ze hoopt voor iedereen op een betere toekomst. Fatou heeft het hart duidelijk op de juiste plaats. Het vraag- en antwoordspel tussen Roberto en ngonispeler Sidibé Drissa is tijdens dit nummer onvoorstelbaar indrukwekkend. Het eerste bisnummer “Nebufu” begint heel rustig met Roberto’s pianospel en de luisteraars worden meegesleept in deze tranceachtige song. In slotnummer “Bibisa” worden de muzikanten voorgesteld en krijgt iedere muzikant een solomoment. Het concert eindigt na twee uur uiteindelijk in een uitbundig slot met een overenthousiast publiek dat volop meeklapt en zingt. Fatou spoort de vrouwen aan mee te zingen wat nadien Roberto met de mannen ook doet. Ik was benieuwd wat deze kruising van Cubaanse met Afrikaanse muziek ging geven en moet zeggen dat mijn verwachtingen ruim overtroffen worden. Het is een uitermate geslaagde versmelting van stijlen. Het is de derde keer dat ik Fatou zie optreden en het valt me op hoe ze gegroeid is als artieste en performer. Ze voelt zich nu heel zelfzeker op het podium en haar zang is beter dan ooit. Het is mijn eerste kennismaking met Roberto Fonseca en hij heeft me verbluft met zijn indrukwekkend pianospel. Ik vermoed dat de aanwezigen deze avond niet snel gaan vergeten.

Lou

Foto © JiVe

meer foto's © JiVe

Artiest info
FATOUMATA DIAWARA  
ROBERTO FONSECA  

DE ROMA, ANTWERPEN - 01/06/15