MARK KNOPFLER @ SPORTPALEIS, ANTWERPEN - 05/06/15

 

Mark Knopfler hoeft natuurlijk geen introductie. De hamvraag voor het concert was: zou hij er zin in hebben ? Hopelijk wel want de laatste plaat “Tracker” was veel slapper dan die prachtige “Privateering”en liet het slechtste verhopen. Maar het was vanaf de eerste momenten duidelijk dat hij er deze vrijdagavond veel zin in had. Lag het aan die eerste zomerse dag? Veel maakt het niet uit, de aanwezigen hadden geluk.

Na de aankondiging begon hij onmiddellijk met een knappe versie van “Broken Bones”. Het accent met zijn full band lag op de Ierse folk. Tijdens het concert kwamen vele instrumenten aan bod gaande van whistles, pipes, accordeon, banjo, dobro, ukelele, …. Maar uiteraard kwam iedereen voor het snarenwerk van de bandleider. We kregen bijna onmiddellijk in de set een van de hoogtepunten van de avond: een sublieme versie van “Privateering” dat rustig akoestisch van start ging en dan openbarstte met de viool en de pipes in de hoofdrol. De toon was gezet. De muzikanten kregen elk hun deel van de koek doordat ze door Mark uitgebreid werden geïntroduceerd en de ruimte kregen ook solo’s voor hun rekening te nemen. Hij had ook gasten mee. Zo was er Ruth Moody die mocht de backing verzorgen op “Kingdom Of Gold” en “Skydiver”. Het best kwam ze tot haar recht met het tijdens de bissen gebrachte duet “Wherever I Go”. Hier bleek hoe een sterke stem ze heeft.

Een andere gast was saxofonist Nigel Hitchcock. Deze mocht opwarmen bij “I Used To Could”. Maar toen was het moment gekomen voor een concert kippenvel moment van enkele duizenden mensen tegelijkertijd. Knopfler zette een magistrale versie neer van “Romeo & Juliet” met de sax maar vooral de dobro in de hoofdrol. Het voltallige Sportpaleis gaf spontaan een staande ovatie die bleef duren. Om het publiek het zwijgen op te leggen schakelde hij dan maar snel over naar “Sultans Of Swing” dat eerst wat parlando gebracht werd maar waar hij uit zijn gitaar een solo uitperste die wederom voor een staande ovatie zorgde.

Daarna gingen we terug in de Ierse folk invloeden met “Haul Away”, een mooie versie van “Postcards From Paraguay”” en “Marbletown” dat iets had van een jamsessie. Als uitsmijter bracht hij een lang uitgesponnen versie van “Telegraph Road” met wederom een gitaarsolo die iedereen in vervoering bracht. Hij had tijdens de set gegrapt dat een staande ovatie zou zorgen voor minder bissen, maar toch werd een lange ovatie.

Bij de bissen kwam hij terug met “So Far Away” een nummer dat swingt als de pest, het al genoemde duet met Ruth Moody en de instrumentale afsluiter uit “Local Hero” met wederom geweldig saxwerk van Nigel Hitchcock. Uiteraard had elkeen nog wel een favoriet die hij graag wilde horen. Met een oeuvre van die omvang kan dat bijna niet anders. Maar we kregen op deze avond een topgitarist met een band vol topmuzikanten die al jaren met hem spelen met het spelplezier van beginners. Een topconcert dat in mijn lijstje “beste concerten die ik ooit meemaakte” komt. Kortom: onvergetelijk.

(Lisael)

Foto © JiVe

meer foto's © JiVe

Artiest info
website  
facebook  

SPORTPALEIS, ANTWERPEN - 05/06/15