THE WOOD BROTHERS @ DE ROMA, ANTWERPEN - 03/06/15

 

The Wood Brothers tonen zich waardige erfgenamen van The Band.

The Wood Brothers zijn een in 2006 opgerichte rootsband uit Nashville, Tennessee die erin slaagt folk, blues, jazz, gospel, bluegrass en country te versmelten tot een onweerstaanbare mix die aan het beste van The Band doet denken. Chris Wood (staande bas en zang) richtte het bij jazzkenners bekende jazz trio Medeski, Martin & Wood op. Zijn broer Oliver (zang en akoestische / elektrische gitaar) maakte in de jaren 90 furore als gitarist bij Tinsley Ellis. Later richtte hij het funky rhythm ’n blues gezelschap King Johnson op. Samen met drummer en multi-instrumentalist Jano Rix vormen ze The Wood Brothers. Hun laatste plaat “The Muse” werd geproduceerd door country legende Buddy Miller. Mijn Rootstime collega omschreef het als een album met voornamelijk ingetogen muziek die opvalt door een warm geluid, bij vlagen hemeltergend mooie zang, harmonieën om van te watertanden en een productie om in te lijsten.

Het voorprogramma wordt verzorgd door het Antwerpse Michaël Lamiroy Trio. Michaël is een jonge zanger en songschrijver die akoestische gitaar speelt en wordt bijgestaan door Thomas Jillings (sax, klarinet en synths/elektronica) en contrabassist Nathan Wouters. Lamiroy is vocaal uitermate sterk en heeft een heel flexibele stem waarmee hij behoorlijk hoog kan uithalen en zijn stem - die soms vervormd wordt - is heel bepalend in het geheel. De akoestische gitaar van Michaël wordt mooi aangevuld met de etherische klanken die Thomas uit zijn elektronische apparatuur haalt en de contrabas van Nathan. Thomas schakelt regelmatig over op sax of klarinet wat een ander klankenpallet aan het geheel geeft. Het is een mooie mengeling van stijlen waarop ik moeilijk een etiket kan kleven. De enige naam die me te binnen schiet is die van Bon Iver maar dan vooral door de vocale kwaliteiten van Michaël. Het publiek weet de veertig minuten durende set uitermate te smaken en ik ben het roerend met hen eens. Een aangename ontdekking! (foto's)

Zanger Oliver Wood prijst bij aanvang van het concert - zoals zovele muzikanten voor hem - de geweldig mooie Romazaal. Zijn broer Chris opent met een basintro (met strijkstok) het behoorlijk stevige “Stumbled In”. Drummer Jano Rix heeft enkele niet zoveel voorkomende onderdelen op zijn drumstel zoals een koebel en wasbord wat voor aparte geluiden zorgt. Zanger Oliver wordt regelmatig bijgestaan door de twee andere voor samenzang. Het van een schokkende titel voorziene “Postcards From Hell” fleurt Chris op met een streepje mondharmonica en heeft een fantastische rollende gitaarlijn. De invloed van The Band is in deze lange song duidelijk te horen. Tijdens het van een jazzy feel voorziene “Sing About It” komt drummer Jano naar voor en speelt op een melodica en later op een ‘shuitar”, een gitaar met attributen als tonijnblikjes en die dienst doet als percussie-instrument. Tijdens het prachtige titelnummer van de laatste plaat “The Muse” blijven ze met drie vooraan staan. Dit prachtig countryrocknummer doet me met zijn driestemmige vocale harmonieën aan The Avett Brothers of The Felice Brothers denken.

Chris Wood plukt en knijpt tijdens “Atlas” aan de snaren van zijn contrabas zoals alleen een ervaren jazzman dat kan. Het nummer gaat gaandeweg over in een New Orleans ritmiek met samenzang, slide gitaar en percussie met brushes op de shuitar. De broers dragen rootssong “Lovin’ Arms” op aan hun moeder, een mooie hommage voorwaar. The Band komt me weer voor de geest in “Mary Anna” met zijn knappe driestemmige zang, zonder meer een hoogtepunt. Chris breit er een lang uitgesponnen bas einde aan (met strijkstok). Het is een aangename mix van stijlen met o.a. de funky nummers “Who The Devil” en “When I Was Young”. Chris Wood bewijst eens te meer wat een indrukwekkende bassist hij is in het lang uitgesponnen denderende slot van deze song. De lekkere uptempo countryrocknummers “That’s What Angels Can Do” en “Wastin’ My Mind” zijn andere hoogtepunten in de set. Ze sluiten uiteindelijk af met The Bands “Ophelia”, ze verstoppen niet dat deze groep een grote invloed op hen heeft gehad.

Het is al heel mooi geweest maar het meest magische moment komt nog met bisnummer “Angel Band“, dat ze met drie niet versterkt vooraan op het podium brengen. Het is weer een prachtige concertavond geweest in De Roma met drie topmuzikanten die zeer sterke, melodieuze nummers brengen met de nodige weerhaakjes. De chemie tussen de muzikanten levert muzikaal vuurwerk op. De driestemmig vocale harmonieën, de geweldige cocktail van jazz, blues en country met geïnspireerde contrabas impulsen, de hartverscheurende zang en slide-gitaar, briljante percussie, meer kan een mens niet vragen, dacht ik. Het is uitkijken naar de opvolger van “The Muse”, een plaat die nog dit jaar zou verschijnen.

Lou

Foto © JiVe

meer foto's © JiVe



 

Artiest info
website  
facebook  

DE ROMA, ANTWERPEN - 03/06/15