BONNIE RAITT + MARC COHN @ KONINKLIJK CIRCUS, BRUSSEL - 06/06/16

Voor wie tijdig ter plaatse is - geen sinecure met de files en bizarre weersomstandigheden van tegenwoordig - is er om 20 u stipt het voorprogramma met de in onze contreien vooral te boek staande als ‘one hit wonder’ “Walking In Memphis” singer-songwriter Marc Cohn. Die song en zijn debuut cd zijn precies 25 jaar oud en nog altijd is “Memphis” Cohn’s visitekaartje naast “Perfect Love” en “Silver Thunderbird”, de twee andere sterkhouders uit dat in Amerika zowel artistiek als commercieel fenomenaal debuut. Cohn leidt ze met veel genoegdoening in . Zo komen we te weten dat ‘Memphis’ geschreven is n.a.l. van een spirituele ervaring met zijn muze, m.n. de ontmoeting met Murial, een zwarte vrouw van 70, wiens woorden een ommekeer teweegbrengen in de door het noodloot getekende leven van de jonge Marc Cohn (cfr. Cohn verloor zijn moeder en vader respectievelijk op de leeftijd van 2 en 12 jaar). Cohn heeft een verzorgd voorkomen en zijn fluweelzachte soulvolle stem snijdt door zijn songs als boter. Afwisselend aan de gitaar maar vooral aan de piano zingt Cohn zijn bekende songs nog met evenveel enthousiasme en inlevingsvermogen. Ontdaan van alle overbodige romantische schmaltz gaan stem en lyriek direct naar het hart terwijl toetsenist Glen Patscha (van wijlen The Levon Helm Band en toetsenist bij de rootsband Ollabelle met dochter Amy Helm) sfeer aanlevert met smaakvolle jazzy partijen. Cohn draagt zijn vrienden een warm hart toe:  zijn mentor, vriendin en heldin Bonnie Raitt voor wie hij meermaals een optreden mocht openen alsook zijn vriend Levon Helm voor wie hij een mooie ode schreef in 2007. “Listening To Levon” is 4’ 40” min. wegluisteren voor een pakkende ballade die niemand onberoerd laat. De man straalt liefde uit en laat na 35 min. schoonheid die eindigt met het ingetogen “One Safe Place" een blijvende indruk na en dan moest zijn vriendin Bonnie nog komen.

Setlist
1.Walk On Water (Marc Cohn, 1991)
2.Perfect Love (Marc Cohn, 1991)
3.Listening To Levon (Join The Parade, 2007)
4.Silver Thunderbird (Marc Cohn, 1991)
5.Walking In Memphis (Marc Cohn, 1991)
6.One Safe Place (The Very Best Of Marc Cohn, 2006)

Bonnie Raitt, de nu 66 jarige roodharige blues zangeres is voor wie is opgegroeid met Amerikaanse rootsmuziek een household name. Ook bij het grote publiek is La Raitt sedert haar commerciële doorbraak in 1989 met ‘Nick Of Time’ zeer bekend geworden. Zeker toen het succes bleef aanhouden met de opvolgers  ‘Luck of the Draw’ (1991) en ‘Longing In Their Hearts’ (1994) en de Grammy’s bleven komen. Bonnie is al van jongsaf aan gebeten door de blues microbe en toen het mainstream succes van de big sellers is uitgewerkt krijgt haar handelsmerk haar bluesy slidegitaarspel weer meer de bovenhand. Haar laatste langspelers ‘Slipstream’ (2012) en het nieuwe 17de studio album ‘Dig In Deep’ (2016) zijn werkelijk grand cru in het brede americana genre. Bonnie Raitt verstaat vanavond de kunst om zowel muzikaal te beklijven met haar zang, gitaarspel en fenomenale band als haar nummers te laten aanspreken nu eens door de persoonlijke inhoud dan weer door de intentie die er achter zit. In die laatste categorie schuwt ze de politieke statements niet: “In America is het vandaag zo krankzinnig dat we alle hulp nodig hebben die we kunnen krijgen”, verzucht ze bij aanvang van “Hear Me Lord” en na afloop van “Something To Talk About” erkent ze blij te zijn om even verlost te zijn van het politieke circus in America met Trump maar haalt ze zich prompt de woede van enkele Trump aanhangers in de zaal op de hals, duidelijk Amerikanen die na een scheldpartij meteen de zaal verlaten. Bonnie laat zich niet van de wijs brengen en gaat onverstoord verder met een eigen politieke song “The Comin' Round Is Going Through”, een aanklacht tegen het politieke bestel in Amerika  waarin geld, macht en economische belangen de agenda bepalen.     

Met oudgedienden Ricky Fataar (Beach Boys, Crowded House) op de drums en bassist James “Hutch” Hutchinson (al 33 jaar bij Bonnie Raitt) staat er een ritmetandem op het podium om U tegen te zeggen. Voeg daar het gedegen snarenwerk van George Marinelli in samenspel met Raitt’s soepele (slide) gitaarspel én het subliem orgelwerk van nieuwkomer Mike Finnigan (Maria Muldaur, CSN, Neville Brothers ) aan toe en er staat een band op het podium om van te watertanden. Tonnen ervaring die met veel spelplezier de songs moeiteloos op het podium laten ontstaan waardoor elk nummer de uitvoering krijgt die van bluesmuziek levende tijdloze muziek maakt. Bonnie Raitt is welgezind, heeft naar eigen zeggen zonet een leuk skypegesprek gehad met haar vriend. “Need You Tonight” een cover van de eighties-hit van INXS opent verrassend, minder hitsig dan het origineel maar meer sensueel, door de ritmesectie speels omgevormd tot een groovende r&b a la The Stones. Raitt laat meteen horen hoe een goede cover moet klinken. Zij heeft in haar lange carrière steeds een neus gehad voor het uitkiezen van excellent songmateriaal van anderen dat zij en haar band naar de hand zetten. In handen van Bonnie Raitt krijgt een cover een meerwaarde, een eigen leven waarvan het concert met zo goed als uitsluitend covers overduidelijk getuigt. “Used To Rule The World” houdt het tempo strak, funky in een ontspannen ritme waarin Raitt kwistig met slide gitaar licks strooit in duel met de al even vaardige George Marinelli. In de zachte bluesballads maakt Raitt het meeste indruk. “I Knew” is typisch Bonnie Raitt, laidback circa ‘Nick Of Time’ met een mooi refrein, haar schorre stem klinkt klaaglijk, de pijn is voelbaar. In “Undone” klinkt Raitt eerder kwetsbaar met een hartverscheurend refrein en onderstreept met een weemoedige slide. Maar het kan ook knallen zoals tijdens “Shakin' Shakin' Shakes” van Los Lobos, aangekondigd als een song over aardbevingen “with a whole lotta shakin' goin' on”, in een rechttoe rechtaan rocker met een lekkere boogie door de r&b mixer gehaald met duelerende gitaren en een bruisend Hammondorgel. Of tijdens het heftig tekeer gaande “The Comin' Round Is Going Through” met een snerende Bonnie Raitt gelardeerd met rockende slide- en gitaarriffs a la The Stones.   

Bonnie is nooit vergeten hoe ze begonnen is. Als jonge blues artieste opende ze voor heel wat oude blueshelden. Een van hen J.B. Lenoir heeft ze nooit gekend. Van hem zingt ze “Round And Round” vooraan met akoestische gitaar verfraaid met mannelijke backing vocals en een zacht shuffelende  groove. Ze vervolgt met “I Feel The Same” van Chris Smither dat ze destijds opnam met leden van Little Feat op haar derde lp (Takin' My Time, 1973). Bonnie’s bluesy voordracht klinkt groots in zijn eenvoud terwijl de anderen subtiel aanvullen. Geen verplicht akoestisch intermezzo  maar doorleefde versies. Van een heel andere snit is het van de Zimbabwaan Oliver Mtukudzi geleende “Hear Me Lord” dat opgeleukt met West- Afrikaanse gitaarriedeltjes zorgt voor een meegezongen feel good moment. “Something To Talk About” (Luck of the Draw, 1991) is een van haar tijdloze hits en klinkt nog even onweerstaanbaar als typisch Bonnie Raitt. Van dan af zouden de hoogtepunten elkaar snel opvolgen. Met vooreerst “Angel From Montgomery” van John Prine dat in de loop van de jaren voor Raitt een signatuursong is geworden. Ze kondigt het aan als een song die zoveel voor haar heeft betekent en zingt het met preciese invoeling en frasering hartverwarmend mooi met haar rauwe strot terwijl George Marinelli subtiel wat mandoline toevoegt. Kippenvel! Hammond-organist Mike Finnigan krijgt alle zang- en speelruimte voor een hommage aan de vorig jaar overleden B.B. King en doet dat op imponerende wijze met “Don't Answer The Door” van de bluesgigant. Samen met hem zingt Raitt vervolgens een duet “Good Man, Good Woman” een lekkere soulschuiver met slide licks. Voor “What You're Doin' To Me” laat ze de gitaar voor een pompende piano terwijl Finnigan zijn Hammmondorgel laat sporen naar een swingende blues shuffle. In de encore gaat La Raitt emotioneel diep voor een adembenemende versie van “I Can’t Make You Love Me”. Intens, breekbaar en doorvoeld, geweldig dat een zangeres op haar leeftijd nog zo goed kan zingen. Een krop in de keel en kippenvel zijn ons deel. Raitt wil de avondklok van half 11 respecteren en moet kiezen maar doet dat uitstekend eerst met een geweldige versie van de Talking Heads klassieker “Burning Down The House” dan als uitsmijter een mooie duetversie samen met Marc Cohn in het van Van Morrison ontleende “Crazy Love”. Het had beslist nog veel langer mogen duren maar de conclusie is goede wijn behoeft geen krans en op een Raitt in topvorm staat geen maat. Raitt belooft al volgend jaar terug te willen komen. Dromen mag vanaf nu.

Marc Buggenhoudt

Setlist:

1.Need You Tonight (INXS cover) (Dig in Deep, 2016)
2.Used To Rule The World (Randall Bramblett cover) (Slipstream, 2012)
3.I Knew (Pat McLaughlin cover) (Dig in Deep, 2016)
4.Undone (Bonnie Bishop cover) (Dig in Deep, 2016)
5.Shakin' Shakin' Shakes (Los Lobos cover) (Dig in Deep, 2016)
6.Round And Round (J.B. Lenoir cover) (Fundamental, 1998)
7.I Feel The Same (Chris Smither cover) (Takin' My Time, 1973)
8.Hear Me Lord (Oliver Mtukudzi cover) (Silver Lining, 2002)
9.Something To Talk About (Shirley Eikhard cover) (Luck of the Draw, 1991)
10.The Comin' Round Is Going Through (Dig in Deep, 2016)
11.Angel From Montgomery (John Prine cover) (Streetlights, 1974)
12.Don't Answer The Door (B.B. King cover) (Mike Finnigan on vocals) (B.B.King: Blues Is King, 1967)
13.Good Man, Good Woman (Cecil & Linda Womack cover) (Luck of the Draw, 1991)
14.What You're Doin' To Me (Dig in Deep, 2016)
Encore:
15.I Can't Make You Love Me (Luck of the Draw, 1991)
16.Burning Down The House (Talking Heads cover) (Road Tested, 1995)
17.Crazy Love (Van Morrison cover)

 

 

 


 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

KONINKLIJK CIRCUS, BRUSSEL - 06/06/16