DANIEL ROMANO @ DE ROMA, ANTWERPEN - 01/06/16

 

Een geslaagde metamorfose van een Canadese kameleon.

Daniel Romano (° 1985, Welland - Ontario, Canada) begint eindelijk de erkenning te krijgen die hij verdient. De foyer van De Roma is behoorlijk volgelopen voor de Canadese bard. Zijn twee vorige platen “Come Cry With Me” (2013) en “If I’ve Only One Time Askin’” (2015) ademden de sfeer van good old country uit in de traditie van Hank Williams, Gram Parsons, Willie Nelson of Townes Van Zandt, maar zijn pas verschenen album “Mosey” is een collectie songs, die pop- en rockinvloeden uit de jaren ’60 en ’70 bevat en veel minder country gericht is. Mosey is ook het genre dat hij bij wijze van grap zelf bedacht heeft omdat hij niet veel op heeft met de hedendaagse country en daar zeker niet toe gerekend wil worden.

Het voorprogramma wordt verzorgd door het jonge Canadese folkduo Kacy & Clayton, die neef en nicht zijn. Hun debuut “The Day Is Past & Gone” verscheen in 2013, opvolger “Strange Country” in november 2015 en is donkerder van toon. Kacy’s stem werd al tot in den treure vergeleken met die van de legendarische Sandy Denny en ik moet zowaar toegeven dat dit deels wel klopt. Zij brengen klassieke folk die sterk aan de Britse folk van begin jaren ’70 (o.a. Fairport Convention) doet denken. Clayton begeleidt Kacy op gitaar, zij staat meestal heel statisch met haar armen achter de rug te zingen. Clayton is een prima gitarist die een indrukwekkende fingerpicking techniek laat zien. Clayton zorgt regelmatig voor samenzang of tweede stem. Ik citeer even uit mijn geheugensteuntjes : traditioneel, zwanger (Kacy, haha), smachtend gezongen, bovengemiddeld gitarist, mooie samenzang…, het is duidelijk dat ik van deze publieksopwarmer genoten heb. (foto's)

De kortgeschoren Daniel Romano (zang en elektrische gitaar) en groep (gitariste/tweede zangstem, bassist en drummer) moesten zich reppen want ze arriveerden pas rond 20 u in De Roma. Zij hadden de oversteek vanuit Groot-Brittannië verkeerd ingeschat en waren dus ruim te laat, zodoende moest de soundcheck nog gebeuren terwijl het (grootste deel van het) publiek al aanwezig was. Daniel vertelt me na de show dat hij wel van zo’n stresserende situaties houdt, dat zorgt voor de nodige scherpte. Na een instrumentale intro op band begint het inderdaad pittig en potig met “Valerie Leon”, de laatste single en opener van “Mosey”. “I Had To Hide Your Poem In A Song” begint rustiger maar evolueert naar een stevige climax met felle zang. Het rockt stevig verder met “Toulouse” - met de gitariste als tweede stem - en “Hunger Is A Dream You Die In”. Het valt op dat Daniels stem veel scherper en nasaler klinkt dan in zijn countrynummers. Hij stuurt zijn groep de coulissen in voor het solo gebrachte en emotioneel gezongen “One Hundred Regrets Avenue”, dat enkel pianobegeleiding op band heeft. De meeste nummers rocken stevig en zijn heel melodieus, zoals het fantastische “Maggie” met een verrassende drum- en basintro.

Daniel speelt bijna integraal alle nummers van “Mosey”. Hij brengt op het einde van de set solo een gedicht (met pianobegeleiding op band) dat overgaat in het sluitstuk van de reguliere set “Dead Medium”, een ruige rocksong. Ze komen nog terug voor twee bisnummers in de oude stijl, het doorleefd gezongen “A New Love Can Be Found” en het prachtige slotnummer “I’m Gonna Teach You”. Zo komen de liefhebbers van zijn vorige twee platen alsnog (deels) aan hun trekken. Daniel Romano is een artiest die niet voor één gat te vangen is, ook zijn beginperiode als punker bij Attack in Black hoor je nog steeds door in zijn muziek. Hij wisselt van muziekstijl bijna evenveel als van uiterlijk, maar zijn muziek blijft om duimen en vingers af te likken. Ik ben benieuwd wat de volgende stap van deze rasartiest gaat zijn.

Lou van Bergen

Foto © JiVe

meer foto's © JiVe


 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
   

DE ROMA, ANTWERPEN - 01/06/16