GENK ON STAGE @ GENK - 24/06/16

 


Genk On Stage blaast de stoom uit je oren

Er was ooit een tijd dat ze nog mini-lp’s maakten en 12 inches, maxi singles en 7 inches, op geperst vinyl en zelfs tapes. Het lijkt honderduizend jaar geleden, een ander tijdperk, waar streetcred weggelachen werd en weltschmertz uit alle tienerkamers lekte.  Waar een ijzeren lady toen reeds het Britse rijk van Europa probeerde los te scheuren terwijl in België de cold wave vastvroor in de koude winters van de jaren tachtig. Ergens op een woensdagavond moeten we toen het Genkse café manifesto zijn binnengelopen op zoek naar een band die zich Siglo xx noemde en die er in slaagde de donkerste kant van onze ziel nogal intiem te betasten.  Flink dertig jaar later zien we de tieners van toen, nog steeds behangen met gitaren en een bezwaard gemoed, een podium, niet zo gek ver van die legendarische Manifesto van toen, bestijgen om exact hetzelfde te doen als die woensdagavond.

Je bent dan wel dertig jaar verder, en die jongens zien er nu een beetje meer als boekhouders en bankbedienden uit, maar vinden deze maatschappij nog steeds even onwelriekend als in die koude jaren tachtig. Maggie is intussen weg, maar Nigel en Boris trekken nu  aan dat moeilijke Britse eiland en Brexitten miljoenen Britten terug naar de jaren vijftig. Muzikaal is er gelukkig wel veel veranderd, en spelen die van Siglo XX ook een stuk beter, en heten ze ook anders. Je moet ze nu de Honeymoon Cowboys noemen, en zachtjes mag de subtekst ‘ex Siglo XX’ nog meegepreveld worden, want vlaggen dekken ook in 2016 nog graag ladingen.

De Genkse Honeymoon Cowboys maken opnieuw muziek, al hadden ze dik 25 jaar nodig om dat opnieuw te doen. Want ondanks decennialang gezeur van een bizar trouwe schare fans was er geen beweging in te krijgen. Dat veranderde een jaar of wat geleden gelukkig toen ze elkaar terug vonden en hier en daar ‘voor een keer’ nog’s op een podium stapten. Maar éénmalig werd meer en je kan intussen wel stellen dat de Honeymoon Cowboys terug een volwaardige band zijn. Met een verleden, en eentje dat je ondanks dat ze best interessante nieuwe nummers hebben, niet kan wegdenken.  Op Genk On Stage werden ze als subtopper geboekt op de Fruitmarkt die voor één avond één grote Manifesto werd, inclusief de klanten van toen waren er ook de bands van toen. De Brassers en Arbeid Adelt serveerden vrijdagavond 24 juni samen met de Cowboys een lange trip naar het grauwe eighties Genk  en al is de stad intussen wat minder klinisch en meer kleurrijk geworden, het plaatje klopte toch vrij snel terug. De Honeymoon Cowboys openden moedig met eigen songs de bekijvende set, om slechts in de bis classics als ‘the art of war’ en ‘ dreams of pleasure’ te spelen. Ze deden dat met ex Siglo bassist Dirk Chauvaux, die zichzelf graag ‘gelegenheidsmuzikant’ noemt bij de concerten van de band. Maar je kan best stellen dat hij er gewoon bij dient te horen, het plaatje zou anders niet helemaal kloppen.  Een uurtje trippen, want dat was het, en okay, ik ben een fan van het eerste uur, en heb die periode zeer bewust meegemaakt en in mijn hart gesloten, en dat ja, dat werkt objectiviteit niet in de hand. Maar het was een van de meest fijne avonden ooit op Genk On Stage.

We zochten na afloop van de black Friday naar een gepast orgelpunt en vonden dat op de mainstage even voor midnight bij De La Soul. Veel hiphop op deze Genk On Stage editie, en deze band zijn in dat genre een beetje ‘vreemd’ . Ze brengen zelden traditionele rhymes en laten zich nooit voor de clichés van het genre vangen. Je hoort  Jazz, uiteraard Soul en vooral veel humor in hun repertoire, en live zijn ze een fenomeen, een garantie voor een snel exploderende party. Het was vrijdag 24 juni ook in Genk niet anders, zelfs bij de opwarming door de De La Soul Dj ging het publiek al uit hun dak. Nochtans begon die bescheiden met wat soulplaatjes, maar bouwde al snel aan een snoerhard crescendo waarbij de hiphop bassen in de ondergrondse parking de auto’s naar een andere parkingsectie lieten trillen. Het moment dat Plug one, two en three (P.A. Pasemaster Mase, Trugoy the Dove en Posdnuos ,we houden het best bij hun bijnamen) het podium betraden ontplofte het Genkse marktplein zoals nooit gezien. Meteen een trits nieuwe songs van het op 26 augustus te verschijnen en lang geanticipeerde nieuwe album, en de party stopte voor geen seconde meer. Ze spelen heerlijk met het publiek, en doen dat best orgineel, al gebruiken ze typische rap terminologie, maar dan telkens heerlijk uitvergroot of helemaal uit de context getrokken.

De La Soul is voornamelijk fun, geen seconde bloedernstig en muzikaal een gezellige chaos. Vooral als de Dj zn files door elkaar haalt bij het inzetten van ‘A rollerskating jam named Saturdays’ waardoor het drietal hun bijna uitzinnge publiek een volle minuut dient bezig te houden met naar hun favoriete dag van de week te vragen. ‘is it Friday ?? Is it Sunday ?? Is it Billie Holiday ?? Do you know Billie Holiday ? ‘ Een snelle blik naar achteren en okay, it’s Saturday ! Genk compleet zot. Wel jammer dat dat heerlijke nummer al na een halve minuut overgaat in ‘me myself and i’, dat fijne Grease sampletje krijgen we dus niet. Wel een lange versie van’ me Marcel and i’ zoals de Heer Vanthilt dat een paar straten verder noemt.  Een paar minuten later mag Genk On Stage de eerste dag afsluiten met een mooie balans ; flink wat volk, al is het iets minder toch dan andere jaren, en zeer geslaagd entertainment.

Andy Surleraux 

Foto © Marke Tentster

 

 

 

 

 

Artiest info
website  
facebook  

GENK - 24/06/16