GENK ON STAGE @ GENK - 25/06/16

 


Uk’s finest

Of hadden we dan iets anders verwacht van Marc Chadwick, frontman van de Britse Levellers, dan een opening statement over de Brexit ? Neen, dat voelde je makkelijk aankomen, de band is op z’n minst politiek geëngageerd al een paar deciannia, vaak op het randje van common sense en oude hippie idealen, maar telkens goudeerlijk. Het verbaasde zeker niet dat Chadwick zich verontschuldigde voor zoveel ignorantie bij zijn landgenoten.  Fijn dat ze dat ook illustreerden met opener ‘England My Home’. Genk On Stage begreep meteen dat er het volgende uur ook een beetje nagedacht diende te worden. Een echte politieke boodschap verpak je  immers best in een folietje fijn entertainment muzikaal gedragen door stampende violen. ‘England My Home’ ging vlekkeloos over in ‘beautifull day’, ook een song waarin de revolutie gepland werd aan de toog van de kroeg, en heerlijk zelfrelativerend in een tijd van hoogdravende non-politiek.

Chadwick is trouwens nog bijzonder goed bij stem, en de nummers klinken live beter dan ooit. Minpuntje is dat de Levellers maar een handjevol songs hebben die de classic status hebben gehaald, en die komen dan nog voornamelijk uit twee albums : ‘Levelling The Land’ uit 91 en ‘Zeitgeist’ uit toch ook al 95. Dat wil niet meer of minder zeggen dat je al twintig jaar moet teren op een paar ouwe anthems, en dat doet de set niet constant ontploffen.  Opwinding is er wel, zeker als die Digeridoo nog’s het podium op mag, en ‘This Garden’ mag inzetten, gevolgd door het onvermijdelijke ‘One Way’. Helaas stopt meteen hierna het exitement. De band begint zich vast te rijden in een trits toch echt mindere songs : ‘Truth Is’, ‘Carry Me’, en ‘Dirty Davy’ geven ons hetzelfde gevoel als lauwe cola op een hete zomerdag. Enkel ‘Riverflow’ laat weer wat boze geesten los, en ‘Liberty’ zorgt even voor een stampvoetende regendans bij het Genkse publiek. Fijn dat ze er nog zijn die Levellers, maar nieuw plaatwerk mag wel, hun laatste release was ergens in 2012, en had daar al lang niet meer de spankracht die de band een decennium daarvoor zo makkelijk kon neerzetten, live zowel als op plaat.


Anderhalf uur voor de Levellers stond Daan, je kan bijna zeggen ‘alweer’ op de Genkse mainstage. Zoals hij zelf opmerkte “bepaald niet voor het eerst, en ook niet voor het laatst’. Thuiswedstrijdje dus, en dan mag je rekenen op kwaliteit. Het werd ook geen ‘met de handen in de zakken spelen, inpakken en wegwezen’ show, zoals hij ze wel’s wil neerzetten. We krijgen een zinderende Daan show, met 4 indrukwekkende highlights. Hij opent wel wat routineus met ‘Mirror’ en ‘Everglades’, dan zakt de zaak zelfs even in bij het compleet overbodige ‘La Crise’, waarvan hij zelf zegt dat het hopeloos achterhaald is, maar blijkbaar toch in de set laat. Maar dan klikt hij plots met de rest van de band en krijgen we een heel andere show. “Exes” slaat gensters, ‘Crawling From The Wreck’ is bloestollend mooi en bij ‘Icon’ haalt hij een eerste keer uit naar een hoogtepunt. De versie is sober, uitgekleed, om na de ‘solo’ te ontaarden in een soundbombardement dat drie nummers verder nog steeds nazindert om bij  ‘The Player’ uit te monden in pure magie.  Zo zien we Daan bijzonder graag spelen, een klasseband en een rasperformer die er geen seconde naastzit, zichzelf heerlijk kan relativeren en z’n hits perfect in de set mikt. Alles ging crescendo naar een daverende versie van ‘Housewife’ (Big in Guadeloupe) , meteen gevolgd door ‘Victory’ ‘een nummer over de voetbal van morgen (sic)’. Hij kreeg nog gelijk ook, maar iedereen die 4-0 voorspeld had zouden we toen nog verdacht hebben aan de ‘Swedisch Designer Drugs’ te zitten. Meteen ook, bis ‘The Mess’ niet meegerekend het laatste nummer. Isolde en Daan, ontspannen samen dueterend, zittend op de monitors. Het enige wat ontbrak was een passende zonsondergang.

Andy Surleraux 

Foto © Marke Tentster

 

 

 

 

 

Artiest info
website  
facebook  

GENK - 25/06/16