GOEZOT IN’T HOFKE @ OUD-TURNHOUT - 05/06/16

Het driedaagse muziekfestival van Goezot is een begrip in Oud-Turnhout en we strijken dan ook graag neer in de gezellige tuin van Chantraine, de vroegere hof van de pastoor, jawel.  Na een bustocht van bijna driekwart uur (met dank aan de talrijke omleidingen)  waren we vanuit  Mol tijdig ter plekke om de traditionele bluesdag op deze zwoele zondag mee te pikken. Hoewel ik vooraf toch een beetje met gemengde gevoelens naar de bluesaffiche keek, moest ik achteraf mijn mening toch herzien.

Chilly Willy

Evenals vorig jaar mocht ook nu een Belgische band het bluespad effenen voor de andere bands. Chilly Willy deed dat met veel inzet in hun gekende stijl, met veel overtuiging onder de bezielende leiding van de charismatige zanger Wim Huybrechts, de man met het onafscheidelijke petje.  Met vooral songs van bluesgrootheden zoals John Lee Hooker, Slim Harpo en Sonny Boy Williamson (‘Help Me’). Hun set sprak het publiek wel aan, zeker toen frontman ‘Huibbe’ ambiancegewijs  de megafoon ter hand nam.

Na een verrassend en leuk disco-bluesnummer was  de band aan het slotnummer toe en dat was traditiegetrouw ‘Hip Shake Baby’ van Slim Harpo.  Muziek waar je niet stil kunt blijven staan. Leuke opener alvast van Chilly Willy en vooral een pluim voor drummer Walter Cuyvers , een semi-zeventiger op wie de leeftijd geen vat blijkt te hebben. Klasse! Volgend jaar viert de groep hun 25-jarig jubileum in Diest.

Met Super Chikan ging het richting Mississippi, waar de 65-jarige gewezen katoenplukker een blueslegende is. Vorig jaar ging de ploeg van het populaire Nederlandse TV-programma ‘De Wereld Draait Door’  er zelfs op visite om te praten over de bluesmuziek. Super Chikan is een vakman, die we al meermaals aan het werk zagen. Ook ditmaal werd hij begeleid door de Nederlandse topgistarist Fat Harry en The Dynaflow. Super Chikan leek een vermoeide indruk te geven. Het klonk allemaal wel goed en het geluid was uitstekend, maar de echte vonk ontbrak toch wel een beetje. Dat hadden we wel bij zijn vroegere gigs in clubs.

Robert Jon & The Wreck

Persoonlijk keek ik erg nuit naar Robert Jon & The Wreck, een voor mij  onbekend vijftal uit Californië, dat aanvankelijk een beetje deed denken aan Black Crowes, maar ook zeker gelijkenissen vertoonde met de Lynyrd Skynerd en andere Almann Brothers Bands. Vorig jaar programmeerde Goezot met ‘The Statesboro Revue’ ook een nobele onbekende groep voor ondergetekende, die sterk voor de dag kwam. Dat was nu ook het geval met deze band, die het hardere werk niet schuwden, maar ook een paar rustiger momenten hadden ingebouwd in hun set. Dit Amerikaanse vijftal bestaat nog maar sinds 2013, maar heeft zopas met ‘Good Life Pie’ een tweede volwaardige schitterende album uitgebracht. De set is opgebouwd met een mix van eerder uitgebracht werk  zoals het stevige ‘Georgia Mud’ (uit op een EP uit 2013) en de ballad ‘Mary Anne’ uit het eerste volwaardige album ‘Glory Bound’(2015).

Beide gitaristen (Robert Jon Burrson en de linkshandige Kristopher Burcher) spelen een hoofdrol  op de set en vliegen er bij momenten fel in, vooral in ‘Good Lovin’, maar ook in het openingsnummer ‘Rollin’ van de recente schijf vliegen de gensters af.  ‘Hey Hey Mama’ is eveneens een nummer waarin de beide gitaarvirtuozen met mekaar in duel gaan en ook de keys spelen een belangrijke rol in deze song. Oordoppen zijn wel aangewezen want de volumeknop gaat de hoogte in naarmate de set vordert. Eindigen doet de band met het schitterend gebrachte ‘Tightrope’, waarin drummer en keybordspeler ook hun ding uitvoerig mogen doen.  Met de enthousiast gebrachte bis ‘Gypsy Of Love’ komt een einde aan deze stevige en boeiende set, die menig oortje deed suizen. Vermelden we nog dat deze vijf heren in de maand juni niet minder dan 20 optredens afwerken in Europa.

Een gans ander, maar niet minder mooi verhaal, is dat van de sympathieke Fransman Nico Duportal & His Rhythm Dudes.  Dit sextet brengt een pleiade van oude swingmuziek uit de jaren vijftig, voorzien een portie blues en rock. Laten we het simpel Rockin’,  Rhythm & Swing Blues noemen. Nico is niet enkel een begenadigd gitarist, ook stemgewijs zit het bijzonder snor bij de man die perfect Engels spreekt, want niet altijd evident is voor een Fransman. Hij laat het publiek smullen van zijn songs, die vaak ondersteund worden door een geweldig blazersduo (tenor- en baritonsax).  Met zijn laatste album ‘Guitar Player’ heeft Nico Duportal een mooi werkstukje afgeleverd.

Hij speelt er heel wat nummers uit, maar ook nieuw werk (‘Brand New Day’) laat hij los op de mee swingende menigte.  De frontman vergeet ook niet zijn prima muzikanten in de kijker te zetten met het nummer ‘Day And Night’. Dit was een leuk optreden en we kijken nu al uit naar zijn passage op Hookrock op zaterdag 18 juni.

Shakura S’ Aida

De headliner van de avond was in handen van de in New York geboren Canadese dame Shakura S’ Aidadie overigens in 2010 al eens te gast was in (Ge)Varenwinkel. Een klassedame zondermeer, die het publiek moeiteloos wist in te pakken met haar bij doorleefde soulvolle jazzsongs. Ze begon haar set  met ouder werk uit haar album ‘Brown Sugar’ (2010) met het beklijvende ‘Gonna Tell My Baby’. Maar ook funkygewijs komt ze nadien op de proppen met ‘Walk Out The Door’ uit datzelfde album uit 2010.  Nog ouder werk (uit ‘Blueprint’ 2008) komt er met de slowblues ‘One Monkey Don’t Stop The Show’ en met ‘Getting Along Allright’.

Ze blijft een voorliefde hebben voor de wat tragere songs, die weliswaar naar een apotheose groeien in de finale en dat speelt de dame in kwestie mooi uit met de speelse interactie naar het publiek toe. Uiteraard komen er ook songs uit haar meest recente album ‘Time’ zoals ‘Don’t Tell Mama Where Her Children Hide’,  het gospelnummer ‘Ya Ya’ (schitterende pianosolo) en de sterke titeltrack ‘Time’. Uiteraard volgden nog een aantal bissen, waaronder onder meer  ‘ Your Love’ en konden de gelederen gesloten worden.

We vergeten ook de fel gewaardeerde Ben Prestage niet, die al in 2011 te gast was op het festival en die toen en ook nu vele monden deed open gaan in de Riverside Stage, waar hij driemaal een optreden ten beste gaf. Hij doet nog steeds zijn eigen ding en dat betekent: het spelen van rauwe elektrische boogie op vaak zelf gemaakte instrumenten.

De organisatoren van Goezot mogen hoe dan ook terugblikken op een geslaagde editie van dit driedaags festival. We kijken nu al uit naar 2017 want in de wandelgangen circuleren al mooie namen.


Sis Van Hoof

Foto © Sis Van Hoof

 

 

 

 


 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

OUD-TURNHOUT - 05/06/16

 

Chilly Willy

Super Chikan

Robert Jon & The Wreck

Shakura S’ Aida

 Ben Prestage