HOOKROCK @ DIEPENBEEK - 17/06/16

Het is even wennen, want in tegenstelling tot de voorbije jaren was het nu al verzamelen geblazen in juni voor de 13de editie van het bekende muziekfestival in Diepenbeek. Vorig hadden de Haspengouwse organisatoren begin juli af te rekenen met bloedhete temperaturen, maar deze editie sloeg de balans in tegengestelde richting met toch wel een wat modderige toestanden. Jammer, maar helaas. Het bleef enigszins nog binnen de perken, hoewel hoog schoeisel toch wel aangewezen was, ook in de tent.

We waren dan ook present voor dit sympathieke festival, dat mooie herinneringen uit het verleden oproept, met bij momenten vrij grote namen. Al is dat zeker geen certitude voor het welslagen van een festival. Dat werd al meermaals bewezen door deze organisatie, die erg klein begon, maar zich gaandeweg een weg baande naar boven. Toch hadden we voor deze editie niet onmiddellijk een ‘waaw-effect’ bij het onder de loep nemen van deze jaargang. Vooral de vrijdagaffiche oogde op het eerste zicht een beetje minder. 

Bigwood Leonard

Dat de mensen van Hookrock de Belgische bands kansen geven, kunnen we alleen maar toejuichen. Zeker als er sprake is van een jong viertal, dat bij momenten buiten de lijntjes kleurt van het bluesgebeuren. Dat deden spitsafbijters van dienst Bigwood Leonard, jongens uit het naburige Lanaken, die uitpakten met een krankzinnige liveshow met een knipoog naar de blues. Met de punky opener ‘Tesla’ vielen de monden open bij nogal wat toeschouwers.

Ze spelen zo goed als allemaal eigen nummers en vergeten zeker het showelement niet in deze gevarieerde set, waarin zowel meeslepend werk (‘Harry Black Rooster’) als gedrevens songs met ballen (o.a. ‘Shake It Like A Rollercoaster’ en ‘Aux Les Verts Monts’ ) aan bod komen. Ook herinneren we ons ‘Rebel Rebel’, tophit wan Bowie, met een eigenzinnige bewerking. Dit viertal viel al meermaals in de prijzen in muziekwedstrijden, ook in Nederlandse talentenjachten. Zeker een band dus om te volgen.

Opnieuw Limburgers op het podium, luisterend naar de naam Bourbon Street. Ervaren rotten, die in 2013 al te gast waren op dit festival en nadien gestaag begonnen te timmeren aan hun succes, met heel wat optredens op de teller. De Frontman-bassist met schorre bluesstem en zijn drie andere kompanen (drum, gitaar en bluesharp) geven zich volledig in een set met niet alleen eigen nummers (uptemposongs zoals o.a. ‘Hometown’, ‘Monday Lovers’ en het mooie ingetogen ‘The Owl’), maar vaak ook covers, die een speciale bewerking krijgen zoals in ‘County Jail Blues’ (met een knap solerende gitarist) en de mooie afsluiter ‘Sugar Cup Boogie’, nummers van Julian Sas.

Het is allemaal niet erg vernieuwend wat deze heren brengen, maar dat hoeft niet altijd. Het publiek genoot er van, die indruk hadden we. Een bisnummer kon niet uitblijven, dit tot groot jolijt van de plaatselijke fanclub. We herkenden ‘Honey Hush’ (Albert Collins) en de band voegde er zowaar nog twee extra’s bovenop. 

Justina Lee Brown

Dan was het reikhalzend uitkijken naar Justina Lee Brown, een Nigeriaanse jonge dame, die begeleid werd door Morblues, een schitterende Italiaanse band. In deze formatie speelde dit ensemble vorig jaar op het Wespelaarse Swingfestival de pannen van het dak. Maar ook eerder op Binkomblues zorgde de band voor vuurwerk. Op Hookrock was dat niet anders, want Morblues is een band, die vaak in dienst speelt van een artiest(e). Talent zat hebben deze Italianen onder de bezielende leiding van zanger-gitarist Roberto Morbiolo. Dat was al vlug duidelijk tijdens het instrumentale opener, waarna de dame in kwestie op het podium verscheen in een aantrekkelijke outfit, tot grote voldoening van vele toeschouwers én vooral fotografen. Met het nummer ‘Rock Me Baby’(BB King) etaleerde de vroegere kerkkoor-zangeres niet alleen haar stemtimbre, maar ook haar uitdagende pose op het podium. Uiteraard mocht met het rustige ‘Damn Your Eys’ een ode aan Etta James niet ontbreken, met een leuke hammondondersteuning. Met het stevige ‘I’ve Been A Fool’, een eigen compositie van gitarist Roberto Morbioli, was het weer genieten na een samenzangduet en een loepzuivere gitaarsolo. Dan ging het weer de rustige kant op met ‘Soul Shine’, één van de hoogtepunten wat mij betreft. Dat JLB graag gevoelige ballads zingt, mag duidelijk zijn. ‘Dr.Feelgood’ is ook een nummer van dat genre. Gaandeweg wordt het tempo opgetrokken en krijgen we een medley met een mix van ‘I Just Wanna Make Love To You’ (W.Dixon) en het onverwoestbare ‘Born To Be Wild’. Een leuk slot van een set die wat mij betreft erg kon bekoren. Ook het publiek was duidelijk in de ban van deze dame en de groep en dat uitte zich nog in twee bissen. ‘Have Mercy On Me’ (met een uitstekende slide) en het overbekende ‘Peace Of My Heart’, in het geheugen gegrift door de pakkende Woodstockversie van Janis Joplin. Prima concert.

Back:N:Black

En dan was het lang wachten op de slotact van tributeband Back:N:Black (AC/DC). De vijf Zwitserse dames arriveerden vrij laat wegens vluchtperikelen en na de soundcheck bestegen ze omstreeks kwart voor één het podium nadat hun enthousiaste manager de band met veel ‘poeha’ voorstelde. Het klonk allemaal niet zo slecht wat die meiden brachten, maar je denkt er de stem bij van de originele leden Brian Scott en Brian Johnson en dat lukt dus niet echt met een zangeres, ondanks veel goede wil. Na een handvol nummers (‘Let There Be Rock’, ‘Rock or Bust’, ‘Rock ’N Roll Train’, ‘Hells Bells’,…) hielden we het voor bekeken. Er wachtte ons immers nog een behoorlijke trip naar de Kempen, maar we hebben zeker geen spijt van onze uitstap naar Hookrock.

 

Sis Van Hoof

Foto © Walter Wouters

Meer foto © Walter Wouters

 

 

Back 'n' Black - T.N.T.

 

Morblus feat. Justina Lee Brown - Further On Up The Road

 Bourbon Street - County Jail Blues

 

Bigwood Leonard - Les Verts Monts

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

DIEPENBEEK - 17/06/16

 

Bigwood Leonard

Bourbon Street

Justina Lee Brown

Back:N:Black