THE SORE LOSERS @ DE ROMA, BORGERHOUT- 10/06/16

The Sore Losers kiemden in 2009 uit de Limburgse muziekbodem. Verwierven in 2010 een tweede plaats in Humo's Rock Rally. Sindsdien ging het allemaal bergop, ook dankzij hun enthousiasme en liefde voor muziek. Veroveren vele podia in kleine en grote zalen, ook festivals als Rock Werchter, Pukkelpop en Pink Pop waar ze morgen een tweede maal passeren. Vandaag een eerste maal in de Roma, voor hen onbekend terrein, het optreden was al snel uitverkocht, ook in Antwerpen is deze groep graag gezien, wat duidelijk zal blijken.

We worden opgewarmd met rijke nostalgie van DJ Butsenzeller, die intussen hier wel kapelmeester mag genoemd worden. Deze Geert “Bootsie” Budts brengt ons, met zijn losse handjes in de lucht, terug in de seventies. Met o.a. Herman Brood, één van onze boegbeelden, maar ook van de Sore Losers. Denken we vooral aan hun net verschenen derde album “Skydogs”. Met een knipoog naar de al even coole skydog Duane Allman, die als beschermengel  in hun repetitiekot moet hangen.  Dat School Is Cool hen voorbij stak in 2010 vergeven we de jury, de coolheid van deze band is ons door de jaren duidelijker geworden. Je moet maar het lef hebben om, zoals zij het vernoemen, een zelf onbewuste CD te maken tijdens een tiendaags studio bezoek in Berlijn. Amerikaans producer Dave Cobb uit Nashville legde hun op, de nummers niet vooraf te spelen, noch live, noch zelfs te repeteren. Ieders inbreng werd ter plekke met een 3-take opgenomen en tot een zeer frisse album gegoten, met eigentijds stagedivende rockblues. In de foyer van de Roma is dit laatste echter wat moeilijk. Maar geen nood, met een donkere verlichting net als een “Blood Moon Shining” opent Cedric Maes dit nummer op zijn Les Paul, terwijl zanger Jan Straetemans linkshandig met de Custom de lage noten oproept. Basman Kevin Maenen en drummer Alessio Di Turi brengen deze prachtig geoliede machine samen mee op volle toeren. Ook Ozzy (Osbourne) kijkt mee over onze rug en knikt bevestigend, net als velen onder ons op het meeslepende ritme mee knikken. “I Got It Bad” pure en rauwe grand cru bluesrock, met een donker rode hete sfeerverlichting wijst ons ook op de “femme fatale” die ook op hun kunstige albumhoes prijkt. Meer wild en dirty is het nummer “Cherry Cherry”. Nu met lichtspots als opwaaiend zand en felle luminante shots. Feestje is goed op gang hier, met de Ramones in het gelid.  Prachtig samenspel in een langer nummer als “Can't You See Me Running” terwijl Cedric steeds een vernieuwende solo uit de doos tovert. Nog maar eens met meesterlijk snarenspel in “Nightcrawler”, riffs waar andere Les Paul fanaten als Jimmy Page of  Tony Lommi jaren lang naar op zoek waren.

Een rustiger bluesnummer “Blue Shoes” uit hun tweede album “Roselyn”. Blauwe nevel en een wandeling langs the swamps & the riverside van een rivier waar we graag vertoeven. Tijdloze muziek met dwepende zangstem en mindblowing solo's. De lage bas en asskicking drums evenzeer in het oog springend. Hun trein rijdt hard en net als je gedacht had alles gehoord te hebben knalt er een andere blues ballade “Emily”. Duidelijke hit nummer net als “Girl's Gonna Break It” dat al bewezen heeft. In “Dirty Little Pretty Thing” worden we verrast met enkele lijnen uit “Radar Love”. Als meezinger maar ook als ode aan die andere groten. Een stukje cover kan er altijd live bij en maakt ieders stem loslippig, terwijl de basis van dat dirty little pretty thing alles ondersteunt. “Beyond Repair” een pareltje uit hun eerste album, lang genoteerd als beste single in 2010, ingekleurd met sublieme en adembenemend gitaarwerk.

Zanger Jan Straetemans met lederen vest waarop een badge met I love Heartbreaking. vertelt me achteraf de verwijzing naar het album van Ryan Adams uit de eeuwwisseling, zowel baanbrekend als hartbrekend. “Don't Know Nothing” getuigt nog eens van onze gezonde voedingsbodem, vergelijk kan en mag altijd gemaakt worden, van Small Faces over de Rolling Stones, van Stooges over Black Keys, het blijft eigentijds, rauw en funky tegelijkertijd. Iedereen meeklappend en “want to be free” meezingend in “Silver Seas”. Nog op andere vlakken thuis met veel power “Kick Out The Jams” van de punk groep MC5 uit 1969. De zaal werd net niet ontruimd voor explosiegevaar.

Nooit bindteksten of gezever, maar nu wel even een dankwoord aan de vele vrijwilligers van de Roma. Toen ik nog op den TIB achter de hoek school liep, bestond er een mogelijkheid om dit destijds leegstaand film- en muziekpaleis in uitbreiding te nemen als werkhuis. Gelukkig zijn die plannen verzand en dankzij de hulp van vele vrijwilligers werd de zaal opgeknapt in oorspronkelijke vorm. Idealisme bestaat nog en nood aan cultuur ook, in deze multinationale wereld en wordt  “Juvenile Heart Attack” aan hen opgedragen. Prachtige clip trouwens op den tube, met de vier Sore Daltons en een mooie broodrooster (say no more). Als laatste nummer “White Whale” met eenzelfde energie en gezonde vette rock. Uitgeblust ? Neen duidelijk niet, vuur en energie te over  voor  “Working Overtime”, een gekende meezinger. Allerlaatst een verpletterende “Tripper”, een van de meest gespeelde nummers uit de Stu Bru hotlist. Ook mooi te zien dat er vele LP's werden gekocht, je kreeg er de CD gratis bij. De sixties zijn zeker niet dood !

Guy Cuypers

Foto © Guy Cuypers

meer foto's © Guy Cuypers

 

 

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

DE ROMA, BORGERHOUT- 10/06/16