BUFFALO TOM @ AB, BRUSSEL – 06/06/17

Buffalo Tom uit Boston was in de jaren 90 één van de lievelingen van de indierockscene. De twee eerste albums kenden wat succes in het undergroundcircuit maar het was pas met hun derde album “Let Me Come Over” dat de echte doorbraak kwam. Dit album viert dit jaar zijn 25e verjaardag en deze avond staat dan ook in het teken van dit album. Zoals sinds een tijdje gebruikelijk is, wordt het meesterwerk of de referentieplaat van een artiest of groep integraal gespeeld tijdens dergelijke concerten. Meestal begint de groep met deze plaat maar Buffalo Tom doet het anders : ze brengen eerst een greep uit hun andere zeven platen alvorens na een korte pauze het album integraal te brengen. Na eerst een aantal concerten in de USA is het concert in de AB het eerste van de vier Europese concerten.

De groep bestaat nog steeds uit Bill Janovitz – gitaar en zang, Chris Colbourn – bas en zang en Tom Maginnis op drums. Ze openen met “Tree House” uit “Big Red Letter Day” uit 1993, een overdonderend begin, het zit meteen goed en de groep heeft er duidelijk zin in. “Summer” is iets rustiger en met “I'm Allowed” wordt al een eerste publiekslieveling gespeeld. Bill Janovitz neemt in de meeste nummers de leadzang voor zijn rekening, maar af en toe is het Chris Colbourn die zingt zoals in de midtempo rocker “Late At Night”. “Sodajerk” is natuurlijk een voorspelbaar hoogtepunt in de set. In het najaar verschijnt er een nieuwe plaat en hiervan geven ze met “Freckles” reeds een voorsmaakje. Het is een melodieuze poprocksong die redelijk braaf overkomt en niet echt veel indruk maakt bij een eerste beluistering. Voor de pauze maakt vooral “Kitchen Door” nog indruk en de sing-a-long die Bill vraagt voor “Tangerine” krijgt maar weinig respons.

Na een korte pauze wordt “Let Me Come Over” integraal en in volgorde gespeeld. Het gaat er heel ontspannen en losjes aan toe wat soms leidt tot valse starts. Grappig is dat Bill blijkbaar niet meer goed weet hoe de volgorde van de songs is, het ontlokt Chris de opmerking : “heb jij dit album wel ooit gekocht?” Tijdens het tweede deel worden visuals achter de groep geprojecteerd met o.a. foto's uit vervlogen tijden die duidelijk maken dat hun jeugd al even achter de rug is. Er wordt ook een video getoond die Bills dochter Malena gemaakt heeft. Er wordt gedreven gemusiceerd maar door de rechttoe rechtaan aanpak gaat de subtiliteit van de plaat wel wat verloren. Het is duidelijk dat het album de tand des tijds goed doorstaan heeft. Toppers als “Staples”, “Taillights Fade” en “Frozen Lake” blijven boeien, uiteindelijk maakt “Velvet Roof” het meeste indruk. Nadat ze het volledige “Let Me Come Over” hebben gespeeld weet een fan, die op het podium is geklommen, hen nog tot een bisnummer te overhalen, ze brengen nog een werkelijk spetterende versie van “Birdbrain”. Dit is het slotakkoord van een prima concert dat wel enkele schoonheidsfoutjes had, maar dit maakt deels ook de charme van Buffalo Tom uit. Het was een prettige hernieuwde kennismaking nadat ik ze in hun gloriejaren verschillende keren zag optreden.

Lou van Bergen

Foto © Yvo Zels

 

 

 

 

 


 

Artiest info
Website  
Facebook  

AB, BRUSSEL - 06/06/17