HAZMAT MODINE + THE RHYTHM JUNKS @ DE ROMA, 18/06/17

The Rhythm Junks

The Rhythm Junks het trio rond voorman, harmonicaspeler en zanger Steven De bruyn bestaat inmiddels 14 jaar (2003-2017) en al veel langer dan de groep El Fish (1994-2002) waarmee destijds alles voor hem begon. Steven is een meester op de diatonische (blues)harp. Al bij El Fish probeerde Steven de grenzen van het bluesgenre open te breken. Nu 4 cd’s ver bij The Rhythm Junks voelt Steven zich helemaal vrij en perfect omringd in trio met de ritmesectie van bassist Jasper Hautekiet en drummer Tony Gyselinck.

Anno 2017 is de mondharmonica, zeg maar een veelvoud mondharmonica’s, voor Steven De bruyn een zodanig veelzijdig en wendbaar instrument in het creeëren van toonaarden en open tunings aangevuld met effecten en electronische hardware dat hij erin geslaagd is om middels zijn onmisbare ritmesectie een eigen sound te ontwikkelen die geheel in functie staat van de songs. Zingen is niet zijn sterkste kant maar in harmonie met Hautekiet’s lage stem is van de nood een goede deugd gemaakt.

Ging De bruyn zich mijn inziens in het verleden al eens te buiten aan acrobatische escapades op de mondharmonica dan is alles nu meer onder controle. De fun is gebleven, maar de songs en de groovy sound zijn er op vooruit gegaan, een mix van blues, funk, jazz, soul en alles daartussen maar met ontegensprekelijk de harmonica als leidend en niet snijdend voorwerp. Een eigenzinnige sound die niet ieders cup of tea is maar voor wie er voor openstaat zoals vanavond wordt meegezogen in het aparte universum van dit getalenteerd en zeer goed op elkaar ingespeeld trio waarvan het plezier en zelfvertrouwen van het podium straalt. Steven en co amuseren zich op het podium, interactie en timing zijn onberispelijk. Sinds 2013 zijn The Rhythm Junks afgeslankt naar een trio, de blazerssectie verdween, met de plaat ‘Beaten Borders’ vorig jaar opgevolgd door ‘It Takes A While’. Het zijn uit deze 2 platen dat de meeste songs worden geplukt. De frivoliteit en speelplezier van een grote groep heeft plaats gemaakt voor het gebruik van klanken die eerder zuinig en mooi zijn uitgekozen. De bruyne heeft met zijn trio inmiddels de wereld rond gereisd en is een graag geziene artiest in China en Japan waar hij volgende maand voor de zoveelste keer op tournee gaat. De bruyn haalt het terloops aan omdat hij een voorstel van Wade Schumann als tweede mondharmonica speler bij Hazmat Modine afwees net na een lange tour. Het is een beslissing die De bruyn zich niet heeft beklaagd. En wie De bruyne bezig ziet begrijpt dat hij zijn eigen ding wou doen, avontuurlijke, mysterieuze tot de verbeelding sprekende groovende rootspop maken. De connectie met Hazmat Modine is gelegd waarmee Steven niet alleen de mondharmonica maar ook het avontuurlijke deelt.

Het valt meteen op hoe knap de songs in elkaar zitten. Te beginnen met “Offline Land” dat na een mysterieuze start blijft intrigeren door een leidende mondharmonica waarna bas en drums losbarsten maar toch subtiel binnen de lijnen van de song kleuren. Het rustige “It Takes A While” ingeleid met vervormde harmoniumklanken ontpopt zich tot een meeslepende jazz tune. Electronische snufjes en looping zullen wel meer het klankbeeld uitmaken want je kan nu eenmaal niet blazen en zingen tegelijkertijd. Het catchy “Some People” is het moment voor Steven om zich uit te leven smoelschuivend en al huppelend op een been het podium op en af. “Home Cooking With An Empty Fridge”’ is nog zo’n leuk nummer waarin Steven en co blues en funk mixen tot iets geheel origineels. Een rustpunt wordt “Goodbye (Ode to Toots)”, een jazz wieger en mooi eerbetoon aan een muzikale held. Nog te vermelden waard is “Winter Bones” dat na een dromerige intro via groovende baslijnen en electronisch gestuurde klanken speels crescendo gaat richting dansvloer. “Best Kept Secret” is de geknipte feestelijke afsluiter met Steven als Prince van dienst met falsetstem en stuwende harptonen opgeklopt tot een lekkere groovy song.

Wie Steven De bruyn tot nu toe wat eenzijdig wegzette als een blues harmonica man of als moeilijk met funky light blues moet dringend zijn mening herzien. Dit is boeiende popmuziek van internationaal niveau geboetseerd met fraaie blues, jazz en funk ingrediënten door klasse muzikanten.

Uit de Setlist: Offline Land/Maybe Slowly/ It takes A While/Some People/ Home Cooking With An Empty Fridge/ Goodbye (Ode to Toots)/ Winter Bones/ Best Kept Secret

Foto's © The Rhythm Junks, Jive

Hazmat Modine

Na dit entertainend maar muzikaal hoogstaand optreden moest de hoofdschotel nog komen.

Hazmat Modine staat al jaren op mijn verlanglijstje als must see. De New Yorkse band was in het verleden slechts sporadisch bij ons te zien en was mij toen onbekend. Dranouter Festival in 2007, Rataplan Borgerhout in 2010 en Théâtre Molière (Muziekpublique) in Brussel in 2011 blijken de enige Belgische optredens. De band heeft inmiddels 3 uitstekende albums gemaakt: Bahamut (2006), Cicada (2011) en Extra-Deluxe-Supreme (2015). Bij onze Oosterburen worden ze elk jaar populairder met 16 Duitse concerten op 25 van de huidige tour. Hoog tijd dus om deze eclectische supergroep live te gaan uitchecken. Eindelijk!

Wat Hazmat Modine uniek maakt is hun onconventionele aanpak van traditionele rootsmuziek, muziek geïnspireerd door de Amerikaanse muziek van de jaren twintig en dertig tot aan de vroege jaren zestig, een melting pot van vroege blues, swing, balkan, klezmer, New Orleans jazz & rhythm ‘n’ blues, gospel, Jamaïcaanse rocksteady en rock &roll, met invloeden van Zappa, Captain Beefheart, Tom Waits en Ry Cooder die resulteert in een spannende eigen sound. Een cross-over van blues, jazz, world en folk zodanig uitgevoerd door klasse muzikanten dat roots muziek weer boeiend wordt.

Wat dat live zoal voorstelt konden zo’n 250 aanwezigen van kenners en rootsliefhebbers van zeer nabij staande meemaken in een met zwart gordijn half afgesloten Roma zaal. Een kleine club had wellicht beter gepast maar deze muzikanten hun verslavend ding zien doen op deze warme zondag is mij geen inspanning te veel al moet ik er meer dan anderhalf uur lang voor rechtstaan.

Wade Schuman en Erik Della Penna zijn duidelijk de voortrekkers van deze uitzonderlijke New Yorkse band die dit jaar toe is aan hun 11 Europese tour op rij sinds hun debuut Bahamut in 2006.

Beiden wisselen de lead af en zingen geregeld samen. Op het menu songs uit de laatste 2 albums aangevuld met een paar nieuwe en niet te bergeten “Bahamut”, hét succesnummer uit hun debuut.

De 8-koppige band heeft een wisselende bezetting met doorgaans 5 sterkhouders en bestaat vanavond naast Wade Schuman (diatonische mondharmonica, gitaar, banjitar, fluit en lead zang), Erik Della Penna (lead- en harmonie zang, banjo, gitaar), Joseph Daley (sousafoon), Pamela Fleming (trompet, bugel) en Steve Elson (bariton- en tenor sax, klarinet, doudouk, fluit) verder uit Michaela Gomez (gitaar) en Tim Keiper (drums en percussie); Mazz Swift (lead- en harmonie zang, viool) is er niet bij.

Hazmat Modine's geluid leunt aanzienlijk op koper- en houtblazers wat te verwachten is met drie leden die deze instrumenten bespelen. Wade's harmonica is prominent doch in de meeste van de nummers die ze spelen, zijn ook de andere niet-blaas instrumenten aanwezig.

Wade is een geweldige band leader, zijn interacties met de band, alsmede met het publiek zijn leuk om naar te kijken. Het is goed dat het een staand concert is !

De configuratie verraadt meteen het opzet van de band. Schuman gitaar, diatonische harmonica en intens aardse zang zetten de toon. Een stevige batterij geluiden - tuba, trompet, tenor- en bariton saxofoons, doudouk, banjitar en gitaar - verkent de textuur en melodische buitengrenzen van

Hazmat’s zorgvuldig opgebouwde composities, terwijl gitaar en drums een groove neerleggen en de klankkleur kruiden.

De muziek is tegelijk swingend als relaxt en gaat alle kanten op. “Plans” zet meteen de sfeer met onvervalste 60’s Memphis soul en Hazmat Modine-opperhoofd Wade Schumann die vrolijk op een stoel gaat staan en zijn diatonische noten virtuoos uit zijn mondharmonica perst. Wade bezit een gruizige stem die nu eens knaagt dan weer schreeuwt zoals in het gospelachtige “Mocking Bird”, de harmonica klinkt als in “Room To Move” (cfr. John Mayall) en trompettiste Pam Fleming mag pompomgewijs uitblazen. Stilstaan wordt onmogelijk. Een bijzondere rol is weggelegd voor Joseph Daley die met zijn indrukwekkende ringbas of sousafoon de bas vervangt en zeer aanwezig is in de muzikale mix afgezien van de bevlogen solo’s die hij uit zijn instrument haalt, hier voor het eerst bij de nieuwe song “Be There”. Het zwoele “Your Sister” is een heerlijke jazz blues tune met een verfrissende intro als outro waarvoor Wade zowaar een panfluit bespeelt. Wat een geweldig lekkere groove legt de ritmesectie neer in het door gitarist Della Penna gezongen “Lonely Man”! Na de fantastische tikkende drummer Tim Keiper speelt vooraan Daley een aanstekelijke solo op zijn tuba. Sax en trompet vullen perfect aan. Bij “Walking Stick” van Irving Berlin mag Steven de Bruyn het gezelschap vervoegen. Wade is zoals in de meeste songs het aanspreekpunt van waaruit de melodie of het tema vertrekt waarna de anderen jazz gewijs uitgebreid mogen soleren hier achtereenvolgens klarinet, mondharmonica (Steven), gitaar, trompet, banjo en drums waarna het tema herneemt en afsluit. “I Like The Doctor’s Wife” is Cubaans van snit en roept Ry Cooder en zijn Buena Vista Social Club op. Ook het volgende “Most Of All” voert je mee maar dan in een strak latin ritme.

Bij ”Moving Stones” klinkt Wade’s rauwe strot als doorzopen, een kruising van Screamin' Jay Hawkins, Frank Zappa, Captain Beefheart en Tom Waits. Het is er wat over maar ach, van Michaela Gomez’ gruizige gitaarsolo krijg ik nog kippenvel. Voor “Whiskey Bird” bespeelt Wade Schuman een mandoloncello. Wade trekt zodanig aan de snaren dat het tot achteraan de zaal klettert voor wat een fingerpicking country bluesje gaat worden maar het nummer brandt los met slide gitaar en stapt even later over in een reggae ritme met trompetgeschal als apoteose, geweldig. Zo blijft het optreden even spannend als verrassend. Het funky “Where There’s Nothing…” brengt het geweldige blazers trio in stelling met Wade’s hyperkinetische zang a la James Brown. Uitsmijter “Bahamut” swingt letterlijk als een tiet met diatonische mondharmonica intro, een doorstartend ritme, met Steven De bruyn opnieuw in de gelederen met uitgebreide solo’s (sax, mondharmonica (Steven), drums, banjo, gitaar en de stem van Wade als een kruising van Dr. John en Louis Armstrong. Het publiek heeft de muziek organisch van binnen naar buiten beleefd en wil uiteraard nog meer. “Quest A Break” dat Wade aankondigt als een blues song klinkt meer als rafelige afro-funk-jazz. Het is vijf over half twaalf. We hebben genoten van een ‘blues’ optreden dat zoveel meer is. Het is ook een plezier om deze muzikanten bezig te zien. Live worden de meeste nummers langer gespeeld, met ruimte voor knappe solo’s door de bandleden.

Hazmat Modine slaagt er al tien jaar in om een onweerstaanbare mix te creëren die nergens geforceerd aandoet maar volledig overtuigt. Een cocktail van warme, feestelijke muziek waar je positieve energie van krijgt a.h.w. Dr. John, Ry Cooder en gipsy Los Lobos in een! Ik zie er nu al naar uit om hen terug live te gaan zien en dat kan al heel binnenkort als je de verplaatsing maakt naar Rotterdam op vrijdag 30 juni in LantarenVenster.

Marc Buggenhoudt

Setlist

1.Plans 2.Mocking Bird 3.Be There 4.Your Sister 5.Lonely Man 6.Walking Stick 7.The Doctor’s Wife 8.Most Of All 9.Moving Stones 10.Whiskey Bird 11.Where There’s Nothing… 12.Bahamut - Encore 13.Quest A Break

Foto's © Hazmat Modine, JiVe

 

 

 

 

 


 

 
   
   

DE ROMA, BORGERHOUT - 18/06/17

 

Hazmat Modine