HOOKROCK @ DIEPENBEEK - 01/07/17

 

Het weer is een beetje grijs en koeler maar de sfeer in Diepenbeek is warm en gezellig. Hier en daar zie ik wat kleine oogjes maar ook die gaan gepaard met een grote smile. Opener vandaag is Helix Electrix, een Belgisch roots en blues trio. Ik zie 3 Gutlin gitaren op het podium (Karel speelde jaren bij de gelijknamige band), allen even knap en opvallend gebouwd en ben benieuwd naar de sound die ze voortbrengen. Al is de band pas vorig jaar opgericht, de jongens leveren ons veel eigen composities met enkele goede covers uit de blueswereld waaronder ik geniet van  “Wait On Time” van The  Fabulous Thunderbirds.

Karel Phlix aka Helix (bijgestaan door Guy Engelen aan de Fender Bas en Carlo Smeyers achter de drums) heeft een warme en diepe stem en die leent zich perfect voor songs van swing, over roots en blues tot rock’n roll.  “St. James Infirmary” bv. een Amerikaans volkslied van anonieme oorsprong en hier fantastisch gebracht. We horen nog “She’s Tuff”: een vlotte up tempo meezinger en een knappe versie van T-Bone Walker’s “Love Is Just a Gamble” en gaan dan even buiten een luchtje scheppen.

Hoewel ondertussen een miezerige regen valt overheerst hier een zalige vrolijkheid, opgestookt door de onweerstaanbare rock’n roll van “Phil Haley & His Comments”. Zowel Hayley als eigen nummers gespeeld door Alan Paris op  tenor-sax, Martin Savage op contrabass, Brian Nicholls  op de drums en  Phil Haley op solo gitaar en zang. “See You Later Alligator” met een vervaarlijke sax jaagt de regen uit de lucht.

Na uitgedanst te zijn, terug de zaal ingetrokken, klaar voor de Blues band rondom Maikel van Bogget: Mike’s Electric Mud. Deze band bestaat uit Henri Colbers aan bas, Marc Gijsen en Peter Mathijs Linsen aan gitaar en Rick Bours aan de drums. Maikel van Bogget zelf speelt harp. Deze jongens dragen The Red Devils een warm hart toe en dat horen we. Het nummer “Automatic” swingt autonatisch de pannen uit en overal zie ik knikkende hoofdjes. Ook “No Fighting” is aan de Devils verschuldigd. De gouden spiegeldrum (op een goudbrokaten kleedje) nodigt uit tot foto’s nemen en de songs tot dansen. Het regent niet binnen! Dit is zalige, meeslepende muziek.

Beide gitaristen spelen erg intens, met een solide bas en drums als ondergrond. Ik hoor een cover van Jimmy Reed’s “Big Boss Mann” met intense mondharp. De stem van Mikel komt geweldig tot zijn recht in “Nothing But The Blues”:  krachtig en doorleefd. De leadgitaar snijdt door merg en been.  De bluesharp is huilend en intriest terwijl de regen tegen de ruiten tikt. De leadgitaar daagt uit en het publiek kan zich niet meer houden bij “Devil Woman” en gaat los vlak voor het podium. Memorabele band!

Fossen & Struijk Band: Een Chicago Blues trip door de 60’, 70’ en 80’s. Deze kerels hebben ervaring en dat hoor je! Als regelmatige begeleiders van diverse Amerikaanse bluesmuzikanten (o.a. John Primer en Tail Dragger) en geïnspireerd door o.a. Muddy Waters en Magic Slim brengen zetten ze ons een gevarieerd en smakelijk menu voor om duimen en vingers af te likken!

Bij het voorgerecht zit een snedige versie van “Nineteen Years Old” (Peter Struijk en Robbert Fossen tegen elkaar op, zalig!). Voor mij een topschotel: “Papa Was A Rolling Stone”, dit Temptations nummer (met kleine extra’s) draait uit op een heerlijke meezinger en het publiek smult. Jan Markus aan de bas blijft in contact met Eduard Nijenhuis aan de drums en bieden een solide basis. Voornoemde Muddy Waters werd geëerd door een medley van “Mannisch Boy” en “Hoochie Coochie Man” en ook Magic Slim kreeg een eerbetoon. Dit was een fijn optreden!

De dag is nog maar halfweg als The Leroi Brothers uit Austin verwacht worden. De leden van de band bij het oprichten in 1981 waren Steve Doerr (gitaar en zang), Mike Buck (drums en voormalige The Fabulous Thunderbirds, gitarist Don Leady en bassist Alex Napier (die overleed in 2011), voormalig lid Evan Johns overleed dit jaar in maart.

Normaal gingen ze in originele bezetting spelen maar door omstandigheden is enkel Steve opgedaagd. Niet getreurd, voor veel is een oplossing en op het podium zien we CC Jerome (Jeroen Van Gasteren die oorspronkelijk tijdens de pauzes zou spelen) met zijn prachtige Airline gitaar in mintgroen. Nog 2 gitaren: Marcel Scherpenzeel en Dusty D.J Ciggaar, bassist Marc drummer Darryl op het podium en we kunnen vertrekken. “Big Time Operator” zet de toon, samenspel is hier dik in orde. Via rock”n roll als “Ain’t I A Dog” langs het bluesy “Mojo Hand” naar het geweldige en beentjes losgooiende “Roadrunner” van Bo Diddley. Overal dansende en lachende mensen, zalig om tussen te zitten. Steve vertelt dat het ons ook kan overkomen en instemmend publiek leeft zich in “The Same Thing Could Happen To You”: meeslepend! Een band introductie tijdens “Six Days On The Roadé en Steve stelt de gelegenheidsband voor en vertelt er in één adem bij dat Marcel Scherpenzeel de beste gitarist in Holland is. Iedereen in de wolken en met “Pretty Little Lights” krijgen we er nog een vrolijk bisnummer bij.

In 2015 speelde Toronzo Canon als top of the bill in het Chicago Blues Festival en vestigde zo zijn naam als formidabele gitaarspeler. Van ballads naar blues, in alle eigen composities zijn de Chicago Roots aanwezig. Zijn gitaar is dan ook gesigneerd door Eddy Clearwater “The Chief”. De opwarming alleen al: “Ginme the money thats wat I want..” . Dat swingt en bij al dat enthousiasme zegt Toronzo lachend dat dit niet op de setlist staat, Klonk nochtans heerlijk!

En dan gaan we van start: wat een presence, hij vult het podium langs alle kanten. Buddy Guy swingt met “Let Me Love You Baby”. De Hammond (van Patrick Cuypers) hier bespeeld door Sonny Edwards, doet het weer. Van een “Midlife Crisis” is niets te horen, Bij “Bad Contract” komt Toronzo erg funky over en de bassist David Forte (5 snaren) kalm en vol zelfvertrouwen. Genieten!

Serieus nu “Joh, The Conquer Root” met waarachtige Hendrix invloed: buitengewone gitaar en dreunende bas. Scheurend en zwaar binnenkomend. Verrassend en buitengewoon prettig. Opgaan in de muziekhemel, een stairway to heaven beklimmen! Drummer Melvin Carlisle geeft er een lap op. “I Put a Spell on You”, yep, voodoo horen we hier, de meeste geweldige tonen die klagen, meeslepen, trekken, duwen, gieren en onverbeterlijk vermurwen. Als linkshandige op een rechtse gitaar spelen is als zo moeilijk maar er nog eens met een drumstok over gaan…wow. Ik denk niet dat Toronzo was “Born Under A Bad sign. Een waanzinnige versie van Boogie als toegift levert een meer dan dankbaar publiek op.

Imperial Crowns: J J Holiday als knedende, zoekende en vindende gitarist (en meester op de slide gitaar) op het podium is al heel wat. Billy Sullivan erbij als super drummer (in tegenstelling van wat zijn moeder ooit beweerde) is nog veel beter. Tel daarbij de man wiens gezicht ooit gekneld zat tussen Ava Gardner’s boezem: Jimmie Wood en je hebt een supercombinatie. Afgewerkt met meester-bassist Danny Avila en dochter Rachel Wood (die meewerkte aan het laatste album ‘The Calling’) is het plaatje rond. Deze band stapt rond 23u op het podium, de verachtingen zijn gespannen.

Jimmy Woods als Alice Cooper achtige duivel-uit-een-doosje vertelt ons hoe gezegend hij zich voelt op dit fabuleus podium van “Deep Creeck” te staan. Aan de bas Avilla met bril en hoed. Funkrock Gibson gitaar party-time met “I Gotta Right” en Jimmy die met de stemvervormer beloofd hard te zullen werken voor ons vanavond. Dat doen ze ook: een schitterend duel met tamboerijn tusden pa en dochter en grote smiles bij de mannen als de knappe Rachel tijdens “Praise His Name” de tamboerijn tegen de goedgevulde boezem slaat. “Love” roept hij naar het uit de bol gaande publiek en we vinden het fantastich.

Na het psychedelische “Little Dead” komt “The Calling” uit het nieuwe album. De sfeer is intussen meer dan bruisend en wordt enorm opgezweept met “Altar Of Love”, Jimmy kan harp spelen! Bas, gitaar en Rachel met de tamboerijn zwieren in het rond, wat een energie, wat een fun! “Ramblin Woman Blues” met de wahwahpedaal, de waanzinnige bas en Rachel met de sambaballen. De tovenaar blaast, zucht neemt en geeft zich volledig. Danst de voodoo terwijl het zweet in het rond spat, Dit is zwarte magie, een waanzinnige trip langs de bluesrock hel. The black Crowns veranderen in zwarte kraaien en opperkraai danst de toegifts “Preaching The Blues” en “Soul Deep Freak” in bloot bovenlijf. Het plectrum van JJ Holiday is rood als vuur.

Doghouse Sam Blues Revue ft. Stef Paglia : Bijna middernacht als Wouter Celis (Doghouse Sam) opkomt. Hij zingt en harpt met Toon Derison (drums) en Patrick Indestege (contabas). Dit trio wordt vervolledigd met de geniale Stef Paglia en het publiek enthousiast noemen is een understatement. De harp van Wouter gaat door merg en been en ik ben niet de enige die de energiestoot overkrijgt en aan het dansen slaat. Toon staat recht en moedigt het publiek aan met handgeklap. Stef gaat tekeer tegen Patrick én Wouter (die nu ook de bas hanteert) en met dit samenspel breekt de hel los. Het wordt wat te hevig in de frontlinie en ik begeef me opzij waar het iets rustiger genieten is. “I Got No Place To Go” roept Wouter en Stef laat zijn gitaar zuchten, smeken en huilen, tieren en vloeken tot de nacht valt. Het publiek is moe en tevreden. Howlin Wolf zou blij zijn.

Daniella Marien

Foto © Walter Wouters

meer foto © Walter Wouters

 

 

video's Doghouse Sam Blues Revue ft. Stef Paglia: VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3 - VIDEO 4

 

video's Imperial Crowns: VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3

 

video's Toronzo Canon: VIDEO 1 - VIDEO 2

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

DIEPENBEEK - 01/07/17

 

Helix Electrix

Phil Haley & His Comments

Mike’s Electric Mud

Fossen & Struijk Band

The Leroi Brothers

Toronzo Canon

Imperial Crowns

Doghouse Sam Blues Revue ft. Stef Paglia