JOHN FOGERTY @ SPORTPALEIS, ANTWERPEN - 26/06/17

John Fogerty (° 28/5/1945, Berkeley - Californië) was de spilfiguur van het in oktober 1972 ter ziele gegane Creedence Clearwater Revival. De groep scoorde eind de jaren 60 begin de jaren 70 de ene monsterhit na de andere. In het gezegende jaar 1969 brachten ze drie mijlpalen uit : “Bayou Country”, “Green River” en “Willy And The Poor Boys” met daarop de klassiekers zoals “Proud Mary”, “Bad Moon Rising”, “Fortunate Son” en “Lodi”. Na de split werd het voor John Fogerty een ware nachtmerrie met ontelbare rechtzaken. De rechten op zijn songs was hij kwijt, over wie de naam verder mocht gebruiken was ook discussie, enz. John heeft na een jarenlange strijd echter de moed nooit opgegeven en toert momenteel volop met zijn “John Fogerty 1969 show performing his songs of Creedence Clearwater Revival”.

Ik ben steeds een beetje jaloers geweest op een oudere broer die er bij was toen CCR op 24/9/1971 in ditzelfde Sportpaleis zijn legendarische concert speelde. Dit wordt vanavond deels goedgemaakt, maar uiteraard zijn de andere bandleden er nu niet bij wegens overleden (broer Tom) of onmin (met Stu Cook en Doug Clifford) en treedt John Fogerty onder eigen naam aan. De show verhuisde van de kleinere Lotto Arena naar het Sportpaleis omwille van de enorme belangstelling. Het Sportpaleis is volledig gevuld met vooral een iets ouder publiek, maar toch is ook de jongere generatie vertegenwoordigd. Voor het eigenlijke concert begint krijgen we op een scherm een overzicht van wat er in 1969 allemaal gebeurde : Woodstock, Altamont, de protestmarsen tegen Vietnam, de maanlanding, het concert van The Beatles op de Applebuilding, CCR in de Ed Sullivanshow, enz. en dit met songs zoals “Born To Be Wild” en “Whole Lotta Love” op de achtergrond. Boeiend maar het duurde als intro toch wel iets te lang. John wordt bijgestaan door een vijfkoppige band (twee gitaristen, bas, drums en toetsen). Hij opent met “Born On The Bayou”, maar de klank zit nog niet goed, het klinkt iets te flauw en de stem van John komt er nog niet goed door. Vanaf “Green River” zit het echter snor met een pittige gitaarsolo van John erbovenop. Echt opzwepend wordt het met “Travelin' Band” en funky met “Suzie Q”, CCR's eerste echte hit met weer een knappe solo van John.

“Up Around The Band” heeft de kenmerkende snijdende riffs met motorrijders op de achtergrond. Voor hij “Who'll Stop The Rain” inzet vertelt John het hilarische verhaal van hun optreden op Woodstock. Ze zouden om 21 u optreden, een topmoment op het festival. Dit was echter zonder The Grateful Dead gerekend die allen LSD geslikt hadden en hun optreden liep zodanig uit zodat CCR pas om 2u30 kon optreden voor een uitgetelde, naakte massa. Een accordeonsolo leidt “Looking Out My Backdoor” in, “Shine A Light” (bekend van Pete Seeger) wordt vooral opgevrolijkt door de toetsenist. Werkelijk furieus en overdonderend is “Ramble Tamble” met een spetterende gitaarsolo. Hierna zoekt John contact met het publiek, hij is heel dankbaar hier te zijn en hij houdt ervan zijn muziek voor een groot publiek te spelen. Dan is het tijd voor een familiemoment : zoon Shane wordt in de schijnwerpers gezet

tijdens een ietwat alternatieve versie van “Lodi”, Shane is reeds een tijdje vast lid van pa's band. Zoon Tyler mag “Good Golly Miss Molly” (cover Little Richard) komen meezingen, veel meerwaarde biedt zijn bijdrage niet, maar daar gaan we niet over zeuren. Tijdens het enthousiast onthaalde “I Heard It Through The Grapevine” worden strandballen over het publiek uitgestrooid. Zowel John als de toetsenist Bob Malone geven een solo ten beste. Thuis had John in zijn jeugd een piano staan en van zijn moeder mocht hij er wel eens op spelen voor het slapengaan. Het heeft geloond want hij speelt een prima versie van het fantastische “Long As I Can See The Light” op piano. Op het einde van het concert passeren nog enkele absolute toppers zoals het door het publiek meegezongen “Have You Ever Seen The Rain?”. In het met funk geïnjecteerde “The Old Man Down The Road” gaan vader en zoon Shane een begeesterend gitaarduel aan. Afsluiten doen ze de reguliere set met de ultieme Vietnamprotestsong “Fortunate Son”.

Ze zijn snel terug voor een drietal bisnummers : het uit zijn soloperiode en vooral van Status Quo bekende “Rockin' All Over The World”, het door het publiek meegezongen “Bad Moon Rising” en het onvermijdelijke “Proud Mary”. John Fogerty bewijst dat je op 72-jarige leeftijd nog steeds vitaal kan rocken. Hij en zijn bandleden staan duidelijk met veel spelplezier op het podium. Het duurde even voor het afwachtende Belgische publiek volledig overstag ging maar uiteindelijk lukte John Fogerty iedere aanwezige te overtuigen dat hij nog lang niet uitgezongen is.

Lou van Bergen

Foto's © JiVe

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

SPORTPALEIS, ANTWERPEN - 26/06/17