JULIE BYRNE @ ABclub, BRUSSEL - 01/06/17

De AB Club was aardig volgelopen voor het eerste concert van deze dame in ons land. Eigenaardig enerzijds want vertel eens dat je naar haar concert geweest bent en het merendeel van de mensen antwoord met de vraag “wie?”. Anderzijds had ze bij de muziekliefhebbers wat aandacht gekregen met het uitkomen van haar tweede plaat “Not Even Happiness” eerder dit jaar. De plaat (of de promo) zorgde voor recensies in de grote tijdschriften en dagbladen te lande. Hierdoor was er een grote groep nieuwsgierige muziekliefhebbers aanwezig in de zaal.


Toch even situeren: Julie is een jongedame afkomstig uit Buffalo, New York die gitaar begon te spelen op haar 17 de omdat haar vader door MS dit niet meer kon. Zo begon ze muziek te maken en na 2 EP’s verscheen in 2014 “Rooms With Walls And Windows”. Ze trok wat rond, deed wat verschillende jobs om dan eerder dit jaar met de nieuwe plaat te komen. Deze tournee is dan ook om vooral die plaat te promoten.

Als ze dit dan komt doen in de setting van de AB Club dan is dit zowat de ideale situatie om dit te doen, een soort van huiskamersfeer waarbij haar intieme, persoonlijke folkgetinte liedjes het best tot hun recht komen. Keurig op tijd kwam ze het podium op, ging zitten op haar stoel en begon na een korte, verlegen begroeting te spelen. Ze speelt fingerpicking gitaar als begeleiding van haar warme stem waarbij ze me deed denken aan folkacts uit de jaren 60-70. In mijn brein flitste de naam van Karen Dalton voorbij. Met haar Bambi ogen straalt ze een rustgevend gevoel uit en maakt dit dat ze het hele concert door de zaal muisstil hield. Niet dat iedereen in vervoering was want daarom was de muziek niet altijd “pakkend “ genoeg.

Ze speelde bijna heel haar album, met tussenin enkele oudere nummers. “Sleepwalker” , “Follow My Voice”, Melting Grid”, ze passeerden allemaal de revue. In het tweede nummer dat ze als “Hollary Boys” aankondigde kreeg ze hulp op synthesizer van haar vriend. Deze spreidde een geluidsdekentje waarop ze met een hogere stem zong. Op die momenten komt de omschrijving “Joni Mitchell in fluisterland” op de proppen. In “Prism Song” zorgt de synthesizer sfeer voor een donker folk Twin Peaks gevoel. Het mooiste nummer van de avond was voor mij de hooikoorts song “Morning Dove”.

Bij “Natural Blue” en vooral “Marmalade” was er een sacrale sfeer die aan de Cowboy Junkies deed denken en waarbij de gelijkenis van haar stem met die van Margo Timmins opviel. Na een kleine drie kwartier hield ze het voor bekeken. Op zich was de dosis sobere folk genoeg. Ze kwam snel terug voor 2 bisnummers (daar was niet echt veel aandringen voor nodig). Ze speelde een meer uptempo, popgerichte song, vermoedelijk “I Love Now As A Singer”. Dat maakte duidelijk dat ze langere concerten kan spelen als ze meer van dit soort nummers heeft.

Julie heeft ons een dikke 50 minuten ondergedompeld in een soort van new age folk sfeer. Het was daar goed vertoeven moet ik zeggen. Een dame met zeker nog wat groeimarge. We zullen van haar nog horen de komende jaren.

Lisael

Foto © Yvo Zels

 

 

 

 

 


 

Artiest info
Website  
Facebook  

AB, BRUSSEL - 01/06/17