KRIS KRISTOFFERSON @ DE ROMA, ANTWERPEN – 21/06/17

Publiek bedekt ouderdomskwalen met de mantel der liefde.

Kris Kristofferson wordt de dag na dit concert 81 jaar. Deze levende legende toert echter nog met veel plezier en blijkbaar is er nog steeds een publiek om de legendarische songsmid aan het werk te zien want De Roma is op enkele plaatsen na volledig gevuld.

Paper Wings had gemerkt dat er voor vanavond geen voorprogramma aangekondigd was en hadden de stoute schoenen aangetrokken en gevraagd of ze het voorprogramma mochten verzorgen. De Roma zag daar geen probleem in en zo kunnen we vanavond genieten van driestemmige pracht met twee gitaristen die ook
hun gitaren mooi in elkaar laten vloeien. De groep is een soort supergroep met Gertjan Van Hellemont (Douglas Firs) op gitaar en zang, Bram Vanparys op gitaar en zang en Cleo Janse op zang (beiden Bony King). Het begint a capella met drie achter één microfoon, onwaarschijnlijk hoe mooi hun stemmen blenden. Vanaf het tweede nummer nemen de beide heren hun gitaar ter hand en laten ook deze ook prachtig versmelten. Beiden nemen om beurt de leadzang voor hun rekening maar meestal wordt er driestemmig gezongen. Ze spelen covers uit het rijke americanagenre, het is misschien een beetje braaf maar zonder discussie bloedmooi. Ze sluiten af zoals ze begonnen zijn met een a capella liedje. Paper Wings krijgt dan ook verdiend een lang afscheidsapplaus.

Kris Kristofferson komt op, enkel gewapend met een akoestische gitaar en een mondharmonica. Een deel van het publiek geeft hem al meteen een staande ovatie alvorens hij “Shipwrecked In The Eighties” inzet. Zijn breekbare stem valt meteen op, je vraagt je af of hij dit wel gaat kunnen volhouden, zo fragiel komt zijn stem over. Hij luistert het poëtische nummer op met een streepje mondharmonica, iets wat hij later op de avond nog bij enkele nummers zal doen. Zijn gitaarspel is heel beperkt en simpel. De teksten zijn hele verhalen om van te smullen, luister maar eens naar “Darby's Castle”, de teksten overstijgen het gros van die van de singer-songwriters. Het scheelde dan ook niet veel of hij was professor in de Engelse literatuur geworden, maar een muziekcarrière interesseerde hem meer en was de ultieme droom. Met een mondharmonica intro leidt hij het met herkenningsapplaus onthaalde “Me And Bobby McGee” in. Oei, we zijn nog niet ver in het concert en ik heb weeral breekbaar gezongen of rudimentair gitaarspel genoteerd. “Help Me Make It Through The Night” komt ook al vroeg in de set aan bod, ik maak een grappig moment mee als ik de dame naast mijn buurman hoor zeggen : “dat is toch niet van hem”, jawel dus, maar ontelbare keren gecoverd door andere artiesten.

Veel vertelt hij niet tussen de nummers. Bij “Breakdown (A Long Way From Home”) zegt hij dat hij het nummer voor één van zijn kinderen schreef. Hij rijgt de songs aan elkaar, soms stopt hij een nummer voortijdig, is dit zo gepland of weet hij de verdere tekst niet meer, daar hebben we het raden naar. Onmiddellijk na een nummer zegt hij meestal al “thank you” en krijgt hij applaus, het publiek is dan ook heel respectvol en luisterbereid. Het zijn bijna allemaal luisterliedjes, dus echt veel afwisseling in de set is er niet maar toch blijf je geïntrigeerd naar hem kijken, hij heeft tonnen charisma, dat spat zo van het podium. Een hoogtepunt in de set is het door Bob Dylan voor zijn album “Knocked Out Loaded” opgenomen “They Killed Him”, een ode van Kris aan zijn grote helden Jezus, Martin Luther King en Mahatma Gandhi. Ook het met overslaande stem gezongen “Jody And The Kid” is aangrijpend. Het van een lange tekst voorziene “Sunday Morning Coming Down” is meer 'spoken word'. Het ontlokt onze held dan ook : “old man losing his voice”. Hij vertelt een grappig verhaal bij “The Silver Tongued Devil And I”. Zijn vijfjarige zoon hield niet van deze song omdat hij zijn fouten op anderen afwimpelde. Slim manneke op die leeftijd. “For The Good Times” is nog een hoogtepunt en het publiek beloont hem dan ook met een lang applaus. Na bijna anderhalf uur concert zit het erop met als bisnummer het misschien wel profetische “Please Don't Tell Me How The Story Ends”, een nummer dat hij indertijd opnam met zijn ex-vrouw Rita Coolidge.

Het is moeilijk een oordeel te vellen over dit concert, een strenge recensent zou kunnen zeggen : “hij kan niet zingen, zijn gitaarspel is simpel, mondharmonica speelt hij ook maar krakkemikkig”. Bekijk je het echter positief : wat een songs, de zeggingskracht wordt in zijn pure vorm met enkel gitaar, mondharmonica en zijn krakende en breekbare stem nog indrukwekkender. Hij verdient in elk geval respect voor wat hij op 81-jarige leeftijd nog brengt.

Lou van Bergen

Foto JiVe Kris Kristofferson

Meer foto's JiVe Paper Wings

 



 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

DE ROMA, BORGERHOUT - 21/06/17