LITTLE STEVEN AND THE DISCIPLES OF SOUL @ DE ROMA, BORGERHOUT - 24/06/17

Little Steven of Miami Steve Van Zandt 66 jaar jong, gitarist en rechterhand van Bruce Springsteen zet in 1999 zijn eigen carriëre on hold als The Boss The E Street Band terug bijeen roept voor een reünie na 10 jaar onderbreking maar sindsdien al 18 jaar lang aan hoog tempo terug platen maakt en tourt met de E Street Band.

In 1999 maakt Little Steven zijn laatste 5de plaat ‘Born Again Savage’ met The Disciples of Soul, een eigen band die hij in 1982 opstart met het album ‘Men Without Women’. Nadat hij Springsteen verlaat in 1984 werkt hij in 1995 terug aan opnamen met de E Street Band en de rest is geschiedenis. Little Steven gaat op de volgende albums openlijk voor een links politieke houding die resulteert in zijn anti-apartheids song “Sun City” in 1985.

Ofschoon Van Zandt in de eerste plaats altijd zal blijven geassocieerd worden als ‘de gitarist van Bruce Springsteen’, wat een eretitel is, is hij naast zijn werk bij The Boss heel veelzijdig als songschrijver, producer, politiek activist, dj, radiomaker, label eigenaar en als acteur in onvolprezen gangsterrollen met een knipoog in The Sopranos en Lilyhammer.

Vorig jaar nam Steven na een optreden in Londen na 18 jaar terug een plaat op met The Disciples of Soul. In tegenstelling tot zijn solo platen uit de jaren 80 is er nu geen politiek activisme, maar een teruggrijpen naar de oorspronkelijke hevig door blues, soul en jazz beïnvloede rock & soul brass sound die Steven in de tweede helft van de jaren 70 ontwikkelde en waarvoor hij ook een aantal songs schreef en producete op de eerste drie Southside Johnny & The Asbury Dukes albums alsook op het come back album ‘Better Days’ Van Southside Johnny uit 1991. Op het nieuwe album ‘Soulfire’ staan zowel covers van eigen nummers geschreven voor Southside Johnny, Darlene Love en Gary “U.S.” Bonds als covers van Etta James en James Brown naast 3 nieuwe songs maar geen politiek geladen songs. De nieuwe plaat is ouderwets goed en grijpt terug naar de sound van de eerste plaat ‘Men Without Women’ uit 1982. Benieuwd of Little Steven en zijn Disciples of Soul na 25 jaar te zijn weggebleven van het live front en na hun enige Belgische concert van 35 jaar geleden de verwachtingen kunnen waarmaken.

Miami Steve Van Zandt oftewel Little Steven is als vanouds getooid met zijn onafscheidelijke bandana en lange jas als hij samen met zijn 14 koppige band onder luid applaus het podium van een goed gevulde Roma opkomt. Alsof de broeierige warmte in de zaal geen vat op hem heeft… En dat lijkt ook zo want zweetdruppels zijn hem vreemd in tegenstelling tot gitarist Marc Ribler, die al na zijn eerste solo transpireert. Van Zandt is geen groot zanger maar ach, het is toch zijn onmiddellijk herkenbare stem en zijn ietwat gemene tronie die het geheel trekt, een unieke band met een 5-koppige blazerssectie en drie achtergrondzangeressen naast gitaar, drums, bas, piano, orgel en percussie. Als Steve dan nog hier en daar een solo loslaat zoals hij alleen dat kan en ook geregeld bij Springsteen mag doen (herinner u de magistrale solo in de openingssong op het concert Werchter Classic van vorig jaar cfr. “Prove It All Night”) hoef ik u niet te vertellen wat voor een band er op het podium staat. Voeg daarbij een rijkelijke selectie uit al het moois dat Steve schreef vooral voor Southside Johnny maar ook voor Gary “U.S” Bonds en Darlene Love en alsook de hoogtepunten uit zijn Disciples of Soul carriëre en het feestje kan bij voorbaat niet meer stuk.

Het concert barst meteen los met het titelnummer “Soulfire”. Wat is dit beestig goed! een opzwepend motown gitaartje als intro, machtig zwierige blazers, onweerstaanbare backing vocals en straffe gitaarrifs rondom Steven’s onmiddellijk herkenbare stem. Little Steven heeft niet de stem, de frontcapaciteiten of het charisma van Springsteen maar is een artiest die staat op zichzelf. Dat bewijst “Coming Back” waarin Steven voluit gaat, gegoten in een strak blazers arrangement met hitsige achtergrondstemmetjes met bovenop een geweldige Van Zandt solo. Ook het stampend en schreeuwende “Among The Believers” komt geheid binnen met een full rock soul sound en een overtuigend zingende frontzanger. Gesmaakte solo’s zijn er voor trompet en gitaar (Marc Ribler).

De geschiedenis van de rock ‘n’ roll begon bij de blues aldus Steve die de daad bij het woord voegt met een loeiende bluesgitaar intro voor “The Blues Is My Business” van Etta James dat verder geheel verpakt zit in een 60’s Stax sound. Achtereenvolgens laat Steve alle ruimte voor orgel, gitaar, trombone, piano en sax waarna hij de tanden bloot lacht en finaal zelf een blisterende solo weggeeft terwijl de werkelijk fantastische achtergrondzangeressen ‘The Wonder Women’ (ze hebben hun naam niet gestolen) in strakke goudkleurige hotpants met alles schudden wat ze van moeder natuur hebben gekregen en met hun krachtige soulstemmen en aangepaste danspasjes de rythm ’n blues een dosis hitsigheid toedienen The Ikettes waardig. Vooral de lange Jessie Wagner met indrukwekkend afro kapsel shaket billen, heupen en tieten van jewelste dat zij ongewild menig mannenhart doet sneller slaan. Maar blijven we bij de muziek en bij “Love on the Wrong Side of Town” (Southside Johnny & The Asbury Jukes cover) met de 5-koppige blazerssectie in topvorm die de song voorziet van een ongelooflijke power. Het publiek gaat al helemaal overstag voor Steve als halfweg het soulvolle “Until the Good Is Gone” hij zowaar overgaat tot een call and response in de beste Springsteen traditie voor wat een lang tussenstuk wordt met zelfs een streepje orgel uit “No Woman, No Cry”. Keer op keer verrast Little Steven. “Saint Valentine’s Day” geschreven voor de Noorse all-female rock band Cocktail Slippers is andermaal een geweldige song, besmet door het Springsteen virus met meeslepende slide gitaar, juist opliftende blazers en heerlijk bewegende backing vocals. Steve grijnst, lacht en ziet dat het goed was en of het goed was! “Standing in the Line of Fire” (Gary “U.S.” Bonds cover) zit ondergedompeld in een Ennio Morricone spaghetti-western soundscape dat wordt weggeblazen door een alle kanten opstuiterend blaas arrangement.

Na het toch wel duizelingwekkend hoog niveau van de eerste 8 songs in 45 min tijd lijkt wat volgt iets minder sterk al kan de zweterige warmte er voor iets tussen zitten. De nieuwe song “I Saw the Light” met andermaal een geweldige punch van de blazers , het lichtgewicht twitter verzoekje “Angel Eyes” met vettige gitaarsolo’s als een met mokerrifs geladen “Salvation” bieden nog voldoende scherpte om het vuur aan te wakkeren. Toch valt er nog heel wat markants te noteren. De ouderwetse soulballade “The City Weeps Tonight” vormt zonder blazers een mooi rustpunt met fraaie doo wop al mist Little Steven hier de ontroering van een goede zanger. Het funky “Down And Out In New York City” roept blaxploitation a la James Brown op met een broeierige sfeer evocatie op dwarsfluit, een schreeuwende gitaar intro en ruimte voor trompet solo’s. Bij het al oude “Princess of Little Italy” mogen accordeon en mandoline de klank kleuren al gaat de mandoline solo van oud Youngbloods lid Lowell “Banana” Levinger wat jammerlijk verloren in de soundmix. Ook Steven’s stem maakt geen goede beurt. Dan gaat de rock show ineens over in een reggae party met de protest anthems “Solidarity”, “Leonard Peltier” en “I Am a Patriot” op rij. Ze houden het enthousiasme van de danslustigen draaiende al komen ze op dit eigenste moment wat geforceerd over als een verplicht showblok. Het is de voorbode voor de echte party met de onweerstaanbare swing van 80’s latin classics “Bitter Fruit” en “Forever”. De Roma ontploft nu wel met Steven in de rol van meester aanstoker. In de Encore verrast Steve met zijn geheel eigen versie van de blue-eyed soul sleper “I Don’t Want To Go Home”(Southside Johnny & The Asbury Jukes cover) dat weliswaar dat breekbare heartbroken stem timbre van een Johnny Lyon mist. Met die andere laatste classic “Out of the Darkness” met het aanstekelijk meegezongen emotioneel refrein zetten Little Steven en de fantastische Disciples of Soul een punt achter een weergaloos concert.

Marc Buggenhoudt

Foto's © JIve

Setlist

1.Soulfire (The Breakers cover) (Soulfire, 2017)
2.Coming Back (Southside Johnny & The Asbury Jukes cover) (Soulfire, 2017)
3.Among the Believers (Darlene Love cover) (Voice of America, 1984)
4.The Blues Is My Business (Etta James cover) (Soulfire, 2017)
5.Love on the Wrong Side of Town (Southside Johnny & The Asbury Jukes cover) (Soulfire, 2017)
6.Until the Good Is Gone (Men Without Women, 1982)
7.Saint Valentine’s Day (Cocktail Slippers cover) (Soulfire, 2017)
8.Standing in the Line of Fire (Gary “U.S.” Bonds cover) (Soulfire, 2017)
9.I Saw the Light (Soulfire, 2017)
10.Angel Eyes (Men Without Women, 1982)
11.Salvation (Born Again Savage, 1999)
12.The City Weeps Tonight (Soulfire, 2017)
13.Down and Out in New York City (James Brown cover) (Soulfire, 2017)
14.Princess of Little Italy (Men Without Women, 1982)
15.Solidarity (Voice of America, 1984)
16.Leonard Peltier (Revolution, 1989)
17.I Am a Patriot (Voice of America, 1984)
18.Bitter Fruit (Freedom No Compromise, 1987)
19.Forever (Men Without Women, 1982)

Encore:

20.I Don't Want to Go Home (Southside Johnny & The Asbury Jukes cover) (Soulfire, 2017)
21.Out of the Darkness (Voice of America, 1984)

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

DE ROMA, BORGERHOUT - 24/06/17