SARON CRENSHAW @ MISSY SIPPY, GENT – 06/06/17

Half of the crowd at Terra Blues usually listens to the musicians and half of the crowd, the chatty folks around the bar,don’t ! Not for SaRon Crenshaw ! When SaRon played, everyone listened. The man is a genious. Als statement kan dit tellen, want geef toe, als je dit vooraf leest in een concertrecensie van deze man in de befaamde New Yorkse Terra Blues club, treed je toch met een hoog verwachtingspatroon de ondertussen ook reeds befaamde Missy Sippy club in Gent binnen.

Gevaarlijk, want zo bekend is de toch niet meer zo jonge SaRon niet in deze contreien, en op een paar live albums na ( ‘Tight,Cranky & Loose’ uit 2009 en het recentere ‘Going To Get Deep’) en het nagelnieuwe studio album ‘Drivin’ bleef de cd productie beperkt ! Wat bekendheid betreft zou het vanaf nu wel eens de goeie richting kunnen uit gaan. De goed gevulde Missy Sippy reageerde alvast razend enthousiast op de akoestische set van deze gitaarvirtuoos en Blues Peer oogt dit jaar zeer mooi met zijn naam op de affiche , waar hij met band zal optreden, hoewel ik er rotsvast van overtuigd ben dat hij ook enkel en alleen met zijn gitaar de tent op kookpunt zou kunnen brengen. SaRon, die op 10 jarige leeftijd reeds de gitaarkneepjes kreeg aangeleerd, noemt blues grootheden als BB King & Albert King als zijn grote voorbeelden, maar hij voegt er zelf een grote dosis soul aan toe, blues met een ferme soul twist dus.

Zijn warme stem doet me meermaals denken aan Robert Cray, hoewel zijn muziek minder gepolijst klinkt. Met een strooien zonnehoedje op het hoofd en een ‘hallo allemaal’ betrad hij het podium, nam zijn gitaar, maakte met enkele losse akkoorden zijn vingers los, en gooide Eric Bibb’s ‘ Don’t Let Nobody Drag Your Spirit Down’ voor de leeuwen. Meteen viel zijn schitterende gitaartechniek op, de solo’s, het ritme ,de bas.. hij kreeg het allemaal gelijktijdig uit zijn akoestische gitaar , wat in combinatie met het footstompin’ voor een lekker vol geluid zorgde. Bij ‘Baby Come On’, een eigen compositie, vroeg hij om wat publieksparticipatie en door het aanstekelijke ritme vlogen de talrijke Yeah’s algauw in het rond. ‘Polk Salad Annie’ , de Tony Joe White klassieker kreeg een meer dan verdienstelijke beurt en met ‘The Thrill Is Gone’, een pareltje die ooit door BB. King onsterfelijk werd gemaakt, eerde hij zijn meester en kwam de pauze in zicht. Een pauze die net zo lang duurde als de merchandising, want hij bleef op het podium om zijn albums aan de man te brengen en gewillig met iedereen op de foto te gaan. Goedgemutst kregen we een extra lang tweede deel , met een paar songs van zijn nieuw studio album waaronder een schitterend ‘Jailer Blues’, inclusief de super vlugge vingerknip ! De lyrics bij het overgrote deel van de blues songs handelen steeds over hetzelfde thema… de liefde …vrouwen… de mooie en minder leuke kanten er van. Maar zelden heb ik zo een hilarische story gehoord waarin een mistevreden echtgenoot zijn overspelige echtgenote (We got 7 little children and not one looks like me !) op haar plaats zet door zelf aan te pappen met zijn schoonmoeder. Je moet het gehoord en gezien hebben !! Na Muddy Waters ‘Got My Mojo Working’, waarin hij terug de volledige club deed daveren, en hij zelfs kort het Pink Panther & Bonanza thema verwerkte, sloot hij zijn set af met de countryblues van ‘I Hear The Music’ ook uit ‘Drivin’ , met stevig handgeklap begeleiding van een dankbaar publiek.

En zo kwam er een einde aan een optreden die boeide van begin tot einde, en die ons toeliet een schitterend artiest te leren kennen. Een pluim op de hoed voor de programmatoren van de Missy Sippy en de Peer bezoekers hebben alvast iets om hoopvol naar uit te kijken!

Jan Van Streydonck.

Foto © Karim Hamid


 

 

 

 



 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

MISSY SIPPY, GENT - 06/06/17