GHALIA & MAMA’S BOYS @ SPIRIT OF 66, VERVIERS - 13/06/18

 

Ghalia Vauthier, een Brusselse ket, spring-in-t-veld timmert al enkele jaren aan haar carrière. In verschillende bezettingen – Ghalia and The Naphtalines en Voodoo Casino - en soms zelfs geheel alleen als busker op één of andere Brusselse straathoek probeerde ze haar eigen gepende nummers aan de man/vrouw te brengen met wisselend succes. Toen ze enkele jaren geleden in contact kwam met Johnny Mastro en diens Mama’s Boys ging het snel. Deze band uit New Orleans kreeg haar volle aandacht en al snel werd NOLA, the Crescent City haar tweede thuis. Haar talent bleef niet onopgemerkt en de Duitse platenlabelbaas Thomas Ruf bood haar een contract aan. ‘Let The Demons Out’ is het resultaat van deze samenwerking. Ghalia nam deze schijf op in haar geliefkoosde New Orleans en de Mama’s Boys fungeerden als begeleiders. Het album kreeg lovende kritieken en een tour kon niet uitblijven. In het voorjaar was er al een voorsmaakje en nu staat er een heuse Europese tour in de steigers die haar tot in Polen, Duitsland, Zwitserland en uiteraard België brengt.

The Spirit of 66 stond natuurlijk ook op het programma. Voor Ghalia was het een soort van ‘thuismatch’ dus. Haar trotse ouders waren er aanwezig om haar aan te moedigen voor zover dit nog nodig was want sinds haar verblijf in NOLA en de optredens aldaar en de tour die ze deed met de Mama’s Boys in Mississippi en Arkansas kent ze ondertussen de klappen van de zweep. Ik heb met mijn eigen ogen kunnen zien hoe hard het werken is om overeind te blijven in het loodzware clubcircuit ginder. Ghalia mag gerust de pluimen op haar hoed steken voor meest hardwerkende artieste. Net zoals ook Johnny Mastro en zijn Mama’s Boys één van de drukst bezette en veel spelende bands zijn. Soort zoekt soort zegt men soms wel eens en in dit geval is dit een waarheid als een koe.

Openen doen Johnny Mastro & Mama’s Boys in hun gekende stijl en dan wordt Ghalia op het podium geroepen en krijgen we direct het titelnummer van hun nieuwste cd. Deze song toont al direct wat ze in haar mars heeft. Het feestje wordt verdergezet en de temperatuur gaat gestaag de hoogte in. Met nummers als ‘All The Good Things’ en ‘I’m Shakin’’ krijgt ze iedereen op haar hand. Smokehouse schudt de ene na de andere wervelende solo uit z’n gitaar en ook Johnny Mastro is duidelijk in z’n sas als hij mag loos gaan op zijn smoelschuif. De solide basis is in handen van Dean Zucchero op bas en Christophe Gaillot – uit Parijs trouwens – op drums. Ghalia zelf staat gerust haar mannetje / vrouwtje in deze toch doorgaans ‘mannenwereld’. Met haar stem kan ze zalven doch ook gemeen uithalen en ook de (slide)gitaar heeft voor haar geen geheimen meer. Ze schuwt het duel met Smokehouse Brown niet. Maar wat nog het meest intrigeert is dat ze allemaal eigen gepende nummers brengt. Het wil wat zeggen als een jong meisje – want dat is ze tenslotte – het songschrijverschap zo onder de knie heeft. Haar nummers hebben van nature een hoog rock ’n roll gehalte maar soms komt ze ook zeer matuur uit de hoek met haar eigen creaties.

Ook Johnny Mastro krijgt zijn gloriemoment als Ghalia van het podium verdwijnt en hij met zijn oude vertrouwde Mama’s Boys kan knallen in een paar nieuwe nummers. Dit belooft enkel maar goeds voor de toekomst. Maar daar is Miss Vauthier al terug en kan ze de finale inzetten met ‘Hiccup Boogie’ een – naar ik vermoed – autobiografisch nummer waarin ze beschrijft hoe ze van het velen drinken de ‘hik’ krijgt en hier niet meer vanaf geraakt. Dat ze haar hart verloren heeft aan New Orleans mag duidelijk zijn en dit zet ze dan nog eens in de verf met het nummer ‘4am Fried Chicken’. Hierin verwijst ze naar de heerlijke gebakken kip die men kan verorberen in Frenchmen en Bourbon Street in New Orleans, zelfs om vier uur in de morgen. Stillaan nadert dan ook het einde van dit optreden. Na afloop komen de muzikanten maar al te graag een praatje slaan en cd’s signeren. En wij zagen dat het goed was. Nu een paar dagen rust en dan wacht Zwitserland.

Wie hen nog aan het werk wil zien in Belgenland krijgt nog kans hiertoe want op 22 juni spelen ze in Brussel, 23 juni zitten ze in Far West Bar in Luik en op 24 juni in de Crossroads in Antwerpen. Ook de laatste gig van hun tour is op eigen bodem. Op zaterdag 30 juni sluiten ze het Hookrock Festival af in Diepenbeek. Dus nog kansen genoeg om Ghalia en haar Mama’s Boys aan het werk te zien. Zeg niet dat u van niets wist. Geloof me vrij, het is de moeite.

Wim ‘Huibbe’ Huybrechts

foto © Ann Saenen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  

facebook