GOEZOT IN'T HOFKE @ OUD TURNHOUT - 03/06/18

Een gevarieerd driedaags gezellig festival op poten zetten, gekoppeld aan een mooie en vaak  verrassende internationale programmatie, het is niet gemakkelijk in deze tijden. Toch slaan de organisatoren van vzw Goezot  - bijgestaan door heel wat vrijwillige verenigingen en met medewerking van de plaatselijke middenstand - daar telkens in. ‘Faut le faire’,  zou ik zeggen. Want ook deze vijftiende editie mocht opnieuw gezien worden. Al een seizoen of tien was ik er te gast en vrijwel nooit was er enige ontgoocheling. Het moet gezegd worden:  die van Goezot gaan niet over een nacht ijs met het contacteren van bands en hebben dan ook een degelijk werkend scoutingsapparaat, al speelt toeval misschien af en toe ook een rol of bands al dan niet op tournee zijn.

Dat The Scabs goed scoorden vrijdagavond was te verwachten en ook de rootsavond op zaterdag had een bijzonder sterk afsluitend drieluik met vooral de Noor Joakim Tinderholt en zijn band en daaraan gekoppeld het Zweedse powertrio The Domestic Bumblebees. Tussendoor was er ook ‘gouwe ouwe’ Barence Whitfield. Maar we keken uiteraard uit naar de bluesdag in’t Hofke, telkens op zondag. Al dekt de term ‘blues’ niet helemaal de lading de voorbije jaren. Maar dat hoeft ook niet wat mij betreft en ik kan inschatten dat die gedachte ook leeft bij het merendeel van de toeschouwers, die zeker kunnen leven met een flinke portie gezelligheid gekoppeld aan leuke muzikale bands.

Het was aan het Nederlandse trio Rootbag om de festiviteiten te openen onder aanvoering van zanger-gitarist Richard Van Bergen en die is wel bekend in de Lage Landen. Bijgestaan door zijn ritmesectie bracht hij niet enkel ouder werk, maar ook recente songs van zijn album ‘Walk On In’, dat niet onopgemerkt bleef. We herinneren ons onder andere het meeslepende nummer ‘That’s What You Do To Me’, een nummer dat we kennen van Jimmy Reed. Maar ook ‘Middle Of The Night’ passeerde de revue, een wat speciale song dat een bijzondere sfeer schept. Met  ‘Can’t Keep Up’ krijgen we ook wel een funky sound, waarin drummer Jody Van Ooijen een belangrijke rol krijgt, maar ook de frontman etaleert dat hij goed overweg kan met de snaren. Leuke beginner van de laatste festivaldag.

Dan was het de beurt aan Ghalia & The Mama’s Boys. Deze bevallige Brusselse zangeres-songschrijfster-gitariste zagen we een maar maanden geleden als support act voor The Bluesbones. Toen in het gezelschap van Johnny Mastro, maar nu tekende dus de ganse groep van Mama’s Boys present en dat was wel een leuke verrassing. Een paar jaren geleden ontmoetten ze mekaar in de States en het klikt zowaar en dat resulteerde in het album ‘Let The Demons Out’. Uiteraard werd die titeltrack gespeeld in ’t Hofke, met veel gevoel gebracht door de nog jonge zangeres en mooi ondersteund door de gitaarklanken van klasbak Smokestack Brown. We herinneren ons ook het energiek gebrachte ‘Hiccup Boogie’ (mooie gitaarsolo) en  ‘I’m Shakin’. Ook het bekende ‘4am Fried Chiken’ ontbrak niet aan de setlist. Tijdens de bis trok ze haar shoes uit om op de dranktoog haar nummertje verder te zetten. Entertainen kan ze wel, die Ghalia Vauthier. De toekomst ziet er niet slecht uit voor deze dame, zeker als ze met de voetjes op de grond zal blijven. Tussendoor was er in de Riverside Stage ook plaats voor Jake Labotz, een Amarikaanse singer-songwriter uit Chicago, die - bijgestaan door bassist Bernie Batke en drummer Frederik Van Den Berghe - ons verraste.  Dus ‘tussendoor’ is misschien een slecht openingswoord, want de man speelde een aantal verdienstelijke weliswaar korte sets tijdens de rustpauzes. Een mooi initiatief om er een trio te plaatsen ter vervanging van de one-man-bands. Jake noemt zijn muziek zelf ‘dark blues’ of ‘gospel blues’. De man in kwestie is eigenaar van een met whiskey doordrenkte stem zodat er een speciaal sfeertje hing in de tent achterin, maar de acts werden over het algemeen lovend onthaald bij het publiek. Toch wel een meevaller als je ’t mij vraagt. Alleen jammer dat er vaak te veel geroezemoes was om volwaardig van de set te kunnen genieten, maar dat heeft dan weer te maken met het feit dat de Riverside Stage zich in de onmiddellijke omgeving bevond van de druk beklante biertoog.

Jetbone was een groep waar we naar uitkeken. Temeer daar we een aantal jaren geleden met Robert Jon & The Wreck, zopas nog te gast in Ospel, ook een mooie ontdekking deden.  Ze bestaan nog echt: een kwintet jonge twintigers (aan de toetsen zat zelfs een 19-jarige) uit Zweden die nog goudeerlijke rock ’n roll blijken te spelen. Ze stopten met hun dagjob/studie, namen afscheid van hun geliefden, kochten een toerbusje om een tijdje  ‘on the road’ te zijn. Op hun teller stonden meer dan 200 gigs in 2017.  Een mooi verhaal en dat resulteerde bovendien in een zopas uitgebrachte derde album ‘Come Out And Play’. Een album dat geproduced werd  door Stefan Glaumann, bekend van zijn werk met Rammstein. Er wordt heel wat gespeeld uit dit album. Zoals ‘Chickadee’ en stevig beukwerk zoals ‘Don’t Hold Me Back’ (met invloeden van de Black Crowes) en het zwaar groovende ‘Are You Ready’. Een vroeger nummer is dan weer ‘Woman’, dat traag begint maar eindigt in een stevige finale met uitfreakende gitaristen. Ook ‘It’s So Hard’ werd voor de leeuwen gegooid in de hoop er een potentiële hit van te maken. De zanger-bassist neemt de meeste van de nummers voor zijn rekening, maar bijgestaan door de 2 prima gitaristen, die ook vocaal een aantal malen voor de dag komen. Dit is een bij momenten een stevige set, maar met titeltrack ‘Come Out and Play’ loopt het het met een rocksong  (stijl Faces) uit de jaren zeventig stilaan op zijn einde. Met de boodschap ‘Everybody Needs Somebody To Love’ (Stones 1965) kon deze set niet mooier eindigen.

Na het rockende geweld van Jetbone hadden Selwyn Birchwood  en zijn band de taak om het over een andere boeg te gooien, maar dat leek niet makkelijk. We hadden al heel wat mooie dingen gehoord van de 33-jarige krullenbol uit Florida, die een vijftal jaren geleden de International Blues Challenge in Memphis won nadat hij  een platencontract bij het vermaarde blueslabel Alligator wist te bemachtingen. De verwachtingen waren dan ook hoog gespannen voor deze sympathieke zanger-gitarist, die ook de lapsteel bespeelt. De vriendelijke Selwyn is niet alleen een geweldige gitarist, maar ook eigenaar van een diepe soulvolle stem zoals onder meer te horen was in het funky ‘R We Krazy’, een prachtig nummer mooi ondersteund door sax. Ook het rockerige ‘Even The Saved Need Saving’ klonk goed.

Samen met zijn band speelde hij een gevarieerde set met ouder, maar ook recenter werk met een aantal tracks uit zijn recente album ‘Pick Your Poison’ (Alligator), maar echt hoogtepunten waren er mijns inziens live te weinig. De twee laatste recente nummers waren vrij behoorlijk,  te weinig om te spreken van een succesvolle set, waardoor er toch wel wat teleurstelling was bij een deel van publiek. Maar hopelijk krijg ik in de toekomst nog wel de kans om hem te zien optreden in een meer intieme setting.

Ondertussen was er meer volk opgekomen, ook over de landsgrens heen en dat had alles te maken met de komst van Pokey Lafarge, die in Nederland immens populair is en ook in Vlaanderen vaste voet aan de grond krijgt hij na zijn eerdere passages op Pukkelpop en Sjock in het naburige Gierle een tijdje geleden. Terwijl zijn leeftijdsgenoten als tiener de muziekwereld ontdekten verhuisde Pokey van Missouri naar de Westkust om er als 17-jarige actief te zijn als busker. Hij legde zich toe op gitaarspelen met de sound van Big Bill Broonzy, Ry Cooder, Bob Dylan en andere Hank Williamsen op de achtergrond. Hij putte er kracht uit en is momenteel bezig aan een schitterende carrière, samen met zijn geweldige retroband. We mogen ons verwachten aan een mix van muziekstijlen uit de dertiger jaren, gaande van ragtime, rootsy countryfolk of swing.  Je voelt bij de start dat er magie zit in de lucht als Pokey - strak in het pak met deukhoed - en zijn band het podium komen opgestapt voor een avondje retromuziek pur sang. De frontman is een wat rare kerel, die een beetje lijkt op Buster Keaton, maar muzikaal zat het wel snor.

Het leek wel een jukebox met een twintigtal gebrachte songs, puttend uit al zijn albums en platen want Pokey brengt ook heel wat werk uit op vinyl. Dus verscheidenheid troef bij deze rasartiest, die begon met ‘Better Man’ (uit zijn meest recente album ‘Manic Revelations’) en uitstekend begeleid werd door zijn band. Nadien volgen na het opgewekte ‘Please Don’t Do It’ en met ‘All Night Long’, het pakkend gebrachte ‘Barcelona’, het pareltje ‘Wanna Be You Man’ en het snel gebrachte ‘Actin Fool’ vier sterke songs op rij van zijn album ‘Something In The Water’(2015).

Nummers die ons nog zullen bijblijven zijn ‘La La Blues’ en het ingetogen ‘Cairo’, het swingende ‘Good Luck Charm’ en ‘Devil Aint Laxy’, een echt speciaal ragtimenummer. Ook ‘Rotterdam’ mocht niet ontbreken, fors meegezongen door mijn sympathieke buurman uit Tilburg met skinheadkapsel, die samen met zijn vriendin een enorme fan bleek te zijn. Daarna was het met ‘Heaven Or Josephine’ tijd voor een solonummertje van Pokey, waarna stilaan in crescendo afscheid werd genomen met het swingende nummer ‘Hard Times’. Als dik verdiende toegift komt er met de single ‘Central Time’ een waardig slotnummer aan. Na een optreden van Pokey Lafarge dat bijzonder veel indruk maakte bij ondergetekende.

Als afsluiter mochten we Boogie Beasts verwelkomen op de mainstage. Dit Vlaams-Waalse viertal was al een aantal malen te gast in t Hofke en ook nu zat de ambiance er goed in want de jongens leverden een sterke set. ‘Are you ready to boogie?’, klonk het en dan weet je dat een bevestigend antwoord een feestje betekent. Dat kwam er ook op de tonen van hun bekende songs als daar zijn ‘On My Own’, ‘Do Her Thing’, Soul Keeps Crying’ en uiteraard ‘Boogie Chillun’. Het aanwezige publiek kort bij het podium ging flink uit de bol en daarna was onherroepelijk over. Deze jubileumuitgave van het Goezotfestival is er alweer eentje voor de annalen, zoveel is zeker. Bedankt Goezot en de vele vrijwilligers voor de vlekkeloze organisatie. Ik kijk nu al uit naar editie 16.

Sis Van Hoof

foto © Manon Houtackers

meer foto © Manon Houtackers

sfeerfoto's © Manon Houtackers

 

   

BOOGIE BEASTS : video 1 - video 2

 

POKEY LAFARGE : video 1 - video 2 - video 3 - video 4

 

SELWYN BIRCHWOOD BAND

 

JETBONE : video 1 - video 2 - video 3

GHALIA & MAMA’S BOYS : video 1 - video 2 - video 3

 

ROOTBAG : video 1 - video 2 - video 3

 

 

 

 

 

Artiest info
website  
facebook  

 

Rootbag

Ghalia & The Mama’s Boys

Jake Labotz

Jetbone

Selwyn Birchwood  

Pokey Lafarge

Boogie Beasts