RICHIE KOTZEN @ POPPODIUM NIEUWE NOR, HEERLEN - 28/06/18

Verleden jaar bracht de vingervlugge Amerikaanse gitarist Richie Kotzen zijn 21e soloalbum uit, “Salting Earth” (2017). Ondanks deze veelvoud van albums en collaboraties is de man hier nog steeds maar bij een beperkt publiek bekend.


Op 19-jarige leeftijd verscheen zijn volledig instrumentale debuutalbum, “Richie Kotzen” (1989), een album in de stijl van collega gitaristen Steve Vai en Joe Satriani. In 1993 kreeg hij het aanbod om bij de super glam-rockband Poison te gaan spelen. Met deze band nam hij het succesalbum “Native Tonque” op gevolgd door een succesvolle wereldtournee. In 1995 verliet hij alweer de band en maakte hij diverse soloalbums waarbij hij een mix van diverse stijlen hanteerde. Met gitarist Greg Howe maakte hij twee jazzrock fusion albums. In 1999 maakte hij met twee ex-leden van Return To Forever, bassist Stanley Clarke en drummer Lenny White, deel uit van het project Vertu wederom jazzrock. In datzelfde jaar verving hij gitarist Paul Gilbert bij de band Mr. Big, zo belandde hij voor de tweede maal in een supergroep en speelde hij voor volle arena’s. Toen de band in 2002 uit elkaar ging vervolgde hij zijn weg als soloartiest.

Kotzen is niet alleen als gitarist een begenadigd artiest, ook als zanger en songschrijver staat hij zijn mannetje, dit laat hij horen op zijn volgende albums waarbij de zang en het nummer steeds belangrijker worden met meer R&B en soul invloeden. In 2012 richt hij samen met drummer Mike Portnoy (Dream Theater) en bassist Billy Sheenan (Mr. Big, Steve Vai) de hardrockband Winery Dogs op. Vooral in Japan en Latijns-Amerika wordt hun debuutalbum “Winery Dogs” (2013) een groot succes.

Vorig jaar in de herfst tijdens de “Salting Earth World Tour’ stond Kotzen in Europa al op diverse podia, daar breit hij met deze “European Tour 2018” een vervolg op. Spijtig genoeg geen concerten in België dus moesten we even uitwijken naar onze buren in Nederland waar hij ditmaal twee concerten gaf. De Nieuwe Nor in het Limburgse Nederland programmeerde deze multi getalenteerde muzikant wèl en kreeg daarmee hun gezellig concertzaaltje zo goed als vol.

Op zijn laatste albums speelt Richie Kotzen alle instrumenten zelf, live brengt hij de laatste jaren dezelfde freelance muzikanten mee, Mike Bennett op drums en Dylan Wilson op bas. Met de nummers “Loosing My Mind” en “Your Entertainer” krijgt het publiek al dadelijk waarvoor het gekomen is, stevige rocksongs ingevuld met vingervlugge gitaarsolo’s en een ritmesectie die van wanten weet. Er wordt vooral bekender werk gespeeld, “Bad Situation” met de voortstuwende bas van Wilson en het onmiddellijk herkenbare “Love Is Blind” dat overgaat in het rustige nummer “High”. Net als Mark Knopfler of Lindsey Buckingham speelt Kotzen al een tiental jaar gitaar zonder gebruik te maken van een plectrum, volgens hem heeft hij zo meer voeling met het instrument. Met een vingervlugge intro wordt het oudere nummer “Socialite” ingezet, niet alleen Richie mag zich in the picture spelen ook bassist Wilson laat horen wat een basspeler allemaal kan. Op het einde van het lange nummer zet Kotzen zich achter zijn keyboards en beëindigd het nummer met keyboardsolo. Richie Kotzen leerde op 5-jarige leeftijd reeds piano spelen waarna hij toen hij 7 was gitaar wou leren spelen na het horen van de band Kiss.

We krijgen nog een paar nummers op de piano, “The Road” een nummer uitgebracht onder de naam “Wilson Hawk” een project samen met Richie Zito, en eindelijk een nummer uit zijn laatste album “Meds”, ditmaal op piano gebracht, het album laat een gitaarversie horen. Na de drumsolo van Mike Bennett krijgen we zowaar een jazzrock solo te horen in het nummer “Fear”. Kotzen speelt buiten zijn wah-wah pedaal zonder al te veel effectpedalen, het pure geluid zonder franje. Het bij de fans bekende “Remember” wordt hier en daar meegezongen, voor de rest is het voor het publiek vooral genieten van het gitaarspel van deze virtuoos. Met een funky bas/drum geluid wordt “Help Me” ingezet sowieso een dijk van een nummer. “War Paint” met de stuwende drums van Mike Bennett is het laatste nummer van de set, een set die een overzicht gaf van de voorlopige carrière van Richie Kotzen, veel bekend materiaal, waarbij het gevaar van de ‘routine’ om de hoek kwam kijken.

De band was snel terug om een bisnummer te spelen, Richie verontschuldigde zich, zijn stem was nog niet volledig ok, gisteren kon hij nauwelijks praten, vandaar slechts één bisnummer, een nummer dat dit jaar ‘online’ uitgebracht werd “The Damned”. Soms was de gedrevenheid wat ver te zoeken maar muzikaal was het allemaal dik in orde, drie musici die hun instrument tot in de perfectie beheersen!

Luc Nuyts

Fotoalbum © Sonja Schepers

 

 

 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

POPPODIUM NIEUWE NOR, HEERLEN