THE ADVENT OF MARCH @ ARSCENE, HANSBEKE - 30/06/18

The Advent Of March maakt er zowaar een spannend geheel van, omdat het muzikale overheerst’

Arscene was op het 30 juni het decor van een echte rockopera. Zonder decor, wel te verstaan. Met zes mensen op toneel was er trouwens in de zaal-annex-opnamestudio geen plaats voor toneelattributen of props. Als die er al zouden zijn, dat is ons niet bekend. Vermoedelijk niet. De vijf dames en eenzame heer van The Advent Of March hadden ook niks dan hun instrumenten en de twee zangstemmen nodig om ons te verbluffen met stukken van dit ‘Maxwell’s Delusion’ doorspekt met select ander werk. Verbluffen, het is niet te sterk gekozen, zo mag hieronder blijken. Over de cd-opera ofte concept-album kunnen we nog niet veel zeggen: die hadden ze wel mee, maar ‘Maxwell’s Delusion’ vraagt veel verkenning, en niet alleen omwille van het complexe, haast surreële ‘libretto’. Muzikaal is het helemaal een klus om te doorgronden, zij het een best aangename. We kunnen dus enkel afgaan op de pittige live performance van The Advent Of March, maar willen toch kwijt dat Koen Gisen de ideale producer was om dit veelkleurige palet de juiste tinten mee te geven.

Het komt niet uit de lucht gevallen. De zes begonnen onder de leuke naam Al Di Miseria. Eigenlijk waren ze met vijf. Die combineerden een klassieke background met theaterinteresses, maar de bal ging aan het rollen toen ze jazzdrumster Annebelle Dewitte in hun rangen opnamen. Het leidde tot een behoorlijk experimentele explosie, die ze trouwens al demonstreerden in Arscene op 14 april 2012 onder de veelzeggende titel ‘Classic Meets Non-classic’. Zovele jaren en één rock-opera later is de speelstijl (eigenlijk, de cluster van speelstijlen) tot volle wasdom gekomen. De nieuwe naam The Advent Of March verwijst naar de komst van de lente, maar misschien was Quattro Stagioni beter geweest, want dit is muziek voor alle seizoenen. Je weet niet wat je hoort. Of… je weet het wel, maar het zit allemaal verstrengeld of volgt mekaar razendsnel op. We proberen het hier niet te catalogeren, maar rapen random een aantal opgevallen bouwstenen op. Symfonische rock, rock noir en progrock, metal (de elektrische gitaar van Jeroen De Brauwer), elementen van jazz, en uiteraard (modern) klassiek, een streep Kate Bush, of was het Björk, of Cecilia Bartoli, of Janet Baker (geen van die namen past helemaal) Er is zeker ook sterke invloed van het (vooroorlogse Duitse) cabaret. We dachten soms ook aan Dan Barbanel en het Black Light Orchestra (in ‘Dinner At The Ritz’) Muziek met onmiskenbaar filmisch karakter.

Dat brengt het sextet geschoolde musici in constant wisselende stemmingen en tempi, ‘cadenzen’ en atmosferen: Tine Allegaert is in de weer op piano, orgels, wurlitzer, kinderpiano, Annelies Heyvaert vind je op dwarsfluit (en piccolo) en zingt, net als Tine, tweede stem, Nicky Frissyn speelt zowel basgitaar (als Jeroen die niet speelt) als klassieke gitaar. Jeroen zingt tevens de mannenstem uit het verhaal, maar de blikvanger van het gezelschap is Helene Bracke. Zij is begiftigd met een schitterende mezzosopraan, maar beschikt over de mimiek en de theatrale techniek om de caleidoscopische emoties exact weer te geven. Ze heeft de operatische stem niet altijd nodig: ze kan ook ‘gewoon’ zingen en bepaalde stukken zijn parlando of theatraal gedebiteerd. Helene (ook een keer Glockenspiel) bezit de flexibiliteit die ‘Maxwell’s Delusion’ vereist, waar de Angelsaksen naar refereren met de term histrionics.

De beschrijving van de invloeden doet vermoeden dat overmatige complexiteit, overdaad en chaos om de hoek loeren… en dat ‘gekapt stro’ het leidmotief is… Mis poes! The Advent Of March maakt er zowaar een spannend geheel van, omdat het muzikale overheerst. Er is namelijk geen behoefte aan egotripperige soli of technoflash, al zijn er passages waarin het samenspel behoorlijk heftig en spectaculair is. Vele breaks zijn abrupt en onverwacht, maar uitstekend uitgevoerd. De overgangen zijn daardoor vloeiend. Je voelt ook het speelplezier van de zes en je ziet de voortdurend uitgewisselde blikken van verstandhouding. De niet al te talrijke aanwezigen (de absurde warmte, de start van de vakantie, het perspectief om een ‘rockopera’ voorgeschoteld te krijgen?) kregen de ene verrassing na de andere surprise voorgeschoteld. De reacties waren achteraf dan ook bijzonder positief, al maakten de spannende stukken direct na de pauze het een ongeoefend oor bepaald niet gemakkelijk. Het pleit voor het gezelschap dat ze erin slagen de aanwezigen mee te slepen in hun muzikale gedachtegang. De avond piekte in de finale zelfs met ‘Check’ en ‘Cracked Open’ (‘Wél op de cd’, benadrukte Helene) Om ten slotte met een ouder nummer te bissen. Aangename kennismaking!

Antoine Légat.

Foto's Steven Hendrix en Koen Degroote

 


 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

ARSCENE, HANSBEKE