THE ALARM @ MUZIEKODROOM, HASSELT – 14/06/18

Rhyl, het noorden van Wales (ongeveer ter hoogte van Liverpool in de UK) was in 1977 het decor van punkband The Toilets. Na enkele personeelswissels en naamsveranderingen (Quiasimodo, Seventeen) vond The Alarm zijn identiteit. Een new wave band met de agressie en overtuiging van punks. Het eerste, naamloze album liet niet lang op zich wachten. Songs als "Marching On" en "Lie Of The Land" maakten duidelijk waar de band naartoe wilde en die gedrevenheid bracht hen in 1984 naar Torhout – Werchter waar ze openden. The Alarm werd opgepikt als supportband voor U2 en samen speelden ze het Verenigd Koninkrijk en het Europese vaste land plat. Albums Declaration en Strength scoorden hoog in de hitlijsten en ze waren graag geziene gasten op festivals. Tijdens een tourpauze namen ze Eye Of the Hurricane op en dat bracht Peters en co tot in de States. De band had veel succes maar na een tijdje was het goed geweest voor de frontman en hij besloot The Alarm te laten voor wat het was en ging solo. In 2005 werd leukemie vastgesteld bij Peters en dat was de aanleiding om The Alarm nieuw leven in te roepen, met andere bandleden. In de huidige bezetting vind je Sisters Of Mercy bassist Craig Adams, James Stevensons (Gen X/ Chelsea/ The Cult), Steve ‘Smiley’ Barnard, Jules Peters en oudgediende Mark Taylor. Het concert van The Alarm was oorspronkelijk gepland voor eind maart maar werd door de ziekte van Mike Peters uitgesteld.

Vanavond was het dan zover. Vol overgave en met bakken energie begon een tot trio gereduceerde The Alarm aan hun set. Het publiek, dat vooral uit veertigplussers bestond, was nog afwachtend tijdens nagelnieuwe opener "Beautiful" maar de begintonen van "The Stand" deden de vonk overslaan en de temperatuur steeg enkele graden. De songs volgden naadloos na mekaar en zo raasde de liederentrein aan een sneltempo doorheen de Muziekodroom, met in de wagonnetjes oudjes "Absolute Reality" en "Blaze Of Glory" (zalige scandering van het refrein) maar ook enkele recentere nummers als "Coming Backwards", "Peace Now" en "Tomorrow". Drummer Smiley en gitarist/bassist James Stevensons hielden zich fysiek op de achtergrond maar muzikaal droegen zij de songs met hun aanstekelijke ritmesectie.

Na "Rain In The Summertime" volgde een mini-concert van de frontman, waarin Peters de nadruk legde op zijn ziekte. Momenteel was alles oké en hij bedankte uitvoerig voor het geduld dat we hadden gehad. Tegelijkertijd was ie blij dat er zoveel mensen interesse toonden in zijn muziek, die hem door die moeilijke periode loodste. Met NEUTRALIZER (de witte Auden gitaar) om zijn nek droeg hij "Cenotaph" op aan iedereen die vocht of gevochten had tegen elke vorm van kanker. "The Deceiver", het oudere zusje van de vorige song, sloot aan. "One Step Closer To Home", dat een hommage was aan zijn vriend Dave, maakte een einde aan de korte akoestische intermezzo van ingetogen nummers, die anders geen stekje in de set vonden.

Daarna greep Peters terug naar EQUALIZER (zijn rode Auden) en verschenen de andere twee opnieuw ten tonele. Met stevige mokers en snedige riffs deden Smiley en Stevensons de boel weer ontploffen, terwijl de zanger over het podium raasde als een wervelwind. In deze fase werden enkele nieuwe nummers aan het publiek voorgesteld maar ook pareltjes als "Spirit Of '76"(extended version) en "Rescue Me" kregen hun plaatsje.
Dit was nog maar een voorsmaakje van de finale die The Alarm nog in petto had. Zowel Mike’s gitaarhals als de gebalde vuisten gingen de lucht in op de tonen van "Declaration / Marching On" en de teksten werden luidkeels meegezongen. Het feest vervolgde met "Where Were You Hiding When The Storm Broke", dat er stevig inhakte. "Sixty Eight Guns" was de kers op de taart van dit explosieve trio.
Tijd voor een break was er nauwelijks. Peters en co waren nog maar pas weg of het eerste bisnummer klonk al door de speakers. The Alarm kreeg er maar geen genoeg van en gooide klassieker "Strength" nog in de strijd die ze eigenlijk al lang gewonnen hadden. De grootste verrassing zat in afsluiter "Two Rivers" dat een dancebeat meekreeg in de strofes. Smileys lach tijdens die beat sprak boekdelen en het publiek maalde er niet om en scandeerde voor een laatste maal de oh ho-ho ho’s die Mike Peters er nog aan toevoegde.

Dirk Vanhees

Foto's en fotoalbum © Kristine Vandegaer

Setlist :

"Beautiful" (Viral Black, 2018)
"The Stand" (The Alarm EP, 1983)
"Coming Backwards" (Blood Red, 2017)
"Absolute Reality" (Standards, 1990)
"Peace Now" (2018)
"Blaze Of Glory" (Declaration, 1984)
"Tomorrow" (2017)
"Rain In The Summertime" (Eye Of The Hurricane, 1987)
"Cenotaph" (2018)
"The Deceiver" (1984)
"One Step Closer To Home" (1987)
"The Drunk And Disorderly" (In The Poppy Fields, 2004)
"My Town" (Under Attack, 2006)
"Spirit Of '76" (Strength, 1985)
"Rescue Me" (1985)
"Dead Reindeers" (2018)
"Declaration / Marching On" (1983)
"Where Were You Hiding When The Storm Broke" (1984)
"Sixty Eight Guns" (1984)
---///---
"Neutral" (2018)
"Strength" (1985)
"Two Rivers" (2018)


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook