THE MARCUS KING BAND @ SPIRIT OF 66, VERVIERS - 07/06/18

 

Marcus King, hij is tweeëntwintig jaar en groeide op met muziek in Greenville, South Carolina. Als tiener was hij sideman in de band van zijn vader blues man Marvin King. Marcus is songwriter, lead zanger, frontman en gitarist van de Marcus King Band. Als hij negentien is debuteert MK met ‘Soul Insight’ en laat hij horen dat zijn muzikale interesses al flink uitgewaaierd zijn. Met invloeden van Soul, R&B, Funk en Americana noemt hij zijn sound zelf. “Psychedelic Southern Rock Blues / jam / rock / funk”. Er volgen in 2016 een titelloze album en recent een EP ‘Due North’. Momenteel werkt hij aan zijn derde studio album dat in het najaar zal uitgebracht worden. Marcus King werkte vorig jaar al samen met gitarist van Chris Robinson (The Black Crowes) en zijn toen pas opgerichte As The Crow Flies (Chris Robinson / Marcus King / Audley Freed / Adam MacDougall / Andy Hess / Tony Leone) en, met Warren Haynes (Gov’t Mule), die de producer was van zijn EP. Dit jaar werkt King samen met de Tedeschi Trucks Band (Susan Tedeschi, Derek Trucks) met wie de Marcus King Band samen met Drive-by Truckers (Patterson Hood, Mike Cooley, Jay Gonzalez, Matt Patton, Brad Morgan) in de zomer de “Wheels of Soul 2018”, een vijf weken tour in de States gaat doen.

Deze week stond MK voor een van de twee Belgische optredens in de Spirit of 66 in Verviers. Het was een al vroeg en aardig volgelopen club waar op het podium alles klaar stond voor hun optreden. Links het orgel en twee keyboards voor Deshawn Alexander, daarnaast de micro en op de grond de pedalen/effecten set van frontman Marcus King, midden achteraan achter een versterker, de drums van Jack Ryan, naast Marcus een plaats voor bassist Stephen Campbell en rechts twee speciale microfoons voor Justin Johnson (trompet, trombone, tamboerijn, b-vocs) en Dean Mitchell (sax). Mitchell is de man uit Greenville, met een hoed van Nashville en T-shirt uit Japan (dixit the chief Marcus). Mitchell speelt geweldig sax en daarnaast ook dwarsfluit en pedal steel gitaar.

Het was half negen als de band het podium op komt en King (met een grote hoed met pluim) het publiek begroet met een korte, wat gespannen “Hello!” en, hun openingsnummer “Virginia” op zijn rode Gibson inzet. Dat de band funky is krijgen we al direct te horen. “Virginia” is een nummer uit het titelloze studio album, waar Warren Haynes aan meewerkte en een nummer, waarin King zijn liefde voor Virginia bezingt. Virginia is hier een dame met rare gewoontes (“She like a shot of ginger in her whiskey / Drink moonshine to wash it on down) die blijkbaar zijn hart stool. De nummers volgen elkaar daarna zonder veel commentaar vrij snel op, terwijl de band ons lijkt duidelijk te maken wat hun “psychedelic Southern Rock Blues/jam/rock/funk” betekent. Psychedelisch en Southern is “Mourning Light” met voldoende ruimte voor individuele solo’s op gitaar, piano en trompet. Het publiek is uitermate enthousiast en applaudisseert spontaan na “Sharry Barry” en het rustige “Homesick” wanneer Johnson (in een van de weinige keren) op trombone en Deshawn knap op orgel mogen demonstreren. Ik haalde al even aan dat er een nieuw album aankomt. Een van de nieuwe nummers is “Autumn Rains”. Het nummer is een rustige countryachtige rocker waarin King sober zijn verhaal doet en Johnson de backings zingt. “Self-Hatred” dat ze hierna doen komt ook uit het titelloze studio album. In het nummer, waarin je Gov’t Mule voelt, zit er een rustig stukje bottleneck slide gitaar en wordt het einde gedomineerd door Ryan’s drum escapade. “Elizabeth Reed” is een lange instrumentale psychedelische jam met op het einde een uitgebreid, om nog meer zweet vragend drumsolo, die je het gevoel geeft dat het einde van de show nadert. Eerst is er nog “Confession”, een slow blues en het spreekwoordelijke “Your Last Song”. Een dampend publiek dringt aan voor een “encores”, die er na “Welcome Round Here” ook extra komt.          

Marcus King, hij zingt net zo bewogen en ruw als Joe Cocker, net zo soulful als Cee Lo Green en net zo fluweelzacht als folk zanger Ray LaMontagne. Hij speelt moeiteloos gitaar als de jonge Warren Haynes (op wie hij trouwens wat gelijkt) en rolt samen met zijn 6-koppige band al jammend, met plezier en probleemloos over het publiek heen. Dit is r’n’r mensen, dit de toekomst! Vanavond was het in de Spirit of 66 met verbijstering genieten en hadden de afwezigen meer dan ongelijk. Ik noteer de Marcus King Band alvast op mijn jaarlijstje…

Eric Schuurmans

foto & video's © Freddy Celis

meer foto © Freddy Celis

Line-up:
Marcus King ~ gitaar/zang / Jack Ryan ~ drums / Stephen Campbell ~ bas / Justin Johnson ~ trompet/trombone/b-vocs/Tambourine / Dean Mitchell ~ sax / Deshawn Alexander ~ orgel/keys

Setlist:
Virginia** / Mourning Light / Sharry Barry* / Slow Blues / Keep Moving / Homesick / Good Man / Autumn Rains / Self Hatred** / Elizabeth Reed / Confessions / Your Last Song // Welcome Round Here - - From the album: *Due North (EP) [2017] | **The Marcus King Band [2016] | ***Soul Insight [2015] |

 

 

 

 

meer video's : MOURNING LIGHT - HOMESICK - GOOD MAN - ELIZABETH REED - YOUR LAST SONG - WELCOME ROUND HERE

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  

facebook