| JAMES MCMURTRY@ARENBERGSCHOUWBURG ANTWERPEN - 04/10/09 | |||||||||
|
Artiesten uit Austin Texas zijn een ander publiek gewoon dan de timide cowboys uit België, zoveel is duidelijk. James McMurtry begon zich al zorgen te maken toen hij halverwege de set nog moest toekijken op een lege frontstage. Was het de naam van zijn begeleidingsgroep The Heartless Bastards die het volk afschrikte of de revolterende reputatie van James, we kunnen er naar raden, maar hij moest zich tevreden stellen met enthousiaste kreten uit de achterhoede. James McMurtry is nochtans een man die we nauw aan ons hart moeten sluiten. De pijlen die hij afvuurt zijn soms wel heel giftig, maar hij verpakt ze in woorden of een passende gitaarjengel. Hij is nog een strijdlustige cowboy die met zijn muziek een dappere democratische strijd voert tegen kapitalisme, racisme, geldverslindend oorlogsgeweld of sociale onrechtvaardigheden. Voor de show hadden we een interview met James en zijn ogen fonkelden als je voorgaande onderwerpen aanhaalde. Freedom of speech telt in de US blijkbaar enkel voor de meepraters met het gedachtegoed van deze wereldmacht. Als ze James McMurtry kwaad krijgen spuwt hij echter vuur in de richting van zijn opponenten ongeacht hun status. Zeker zijn laatste twee zeer geloofde albums "Childish Things"en "Just Us Kids" bevatten enkele zeer “pikante” statements. James is op tour in Europa om zijn nieuwe live album “Live In Europe” voor te stellen, een zeer recent document want de opnames dateren vanuit begin 2009 en de plaat gaat vergezeld van een bonus dvd, die je er gratis bij krijgt. The Heartless Basterds bestaan vanavond uit oude getrouwen Ronnie Johnson op bas, Daren Hess achter de drumstokken en halverwege de set komt Tim Holt James bijtreden met elektrische gitaarkronkels. Spijtig dat Tim niet vanaf de swamprock opener “Bayou Tortue” meespeelde, want dit roestig nummer kon gerust een tweede gitaar gebruiken, evenals de stompende en trekkende rootsrocker “Red Dress”. De perfecte radiohit krijgen we te horen in het vrolijke en grappige “Just Us Kids”, maar het publiek reageert slechts mak, wat bij McMurtry vragen oproept. Hij waant zich in de stedelijke bibliotheek en zoals in zo’n kader past grijpt hij naar zijn akoestische gitaar voor een prachtversie van “Hurricane Party”, maar dit kan niet tippen aan het wondermooie, in een donkere Nick Cave sfeer badende “You’d a’ Thought(Leonard Cohen Must Die), drijvend op een mooie samenzang, enkel het mooie orgeltje in de achtergrond missen we. James is op temperatuur en in een tekstueel ellenlang “Choctow Bingo” slaat de Texas boogie toe en bewijst hij met een kletterende solo ook op gitaar deftig zijn mannetje te staan. Het publiek lust hier meer koek van en krijgt zijn zin in met een stevig rockend “Childish Things” dat voorzien wordt van extra scheurwerk door gitarist Tim Holt. De Afrikaans klinkend slagwerk heeft zijn weg tot in Texas gebaand en vormt de dreunende basis voor een zeer funky heupwieger “Fraulein 0”. Texanen kunnen hun homeland niet verbergen en in de stijl en traditie van andere groten zoals Townes Van Zandt en Guy Clarck laat James soloakoestisch gans de zaal verstillen met het kampvuurverhaal van “Carlos And Ruby”. Hoogtepunt is de afsluiter “’Too Long In The Wasteland”, het titelnummer van James’ debuutalbum uit 1989, dat de Arenberg uit zijn voegen doet barsten met een stevige portie bluesrock en potige, vette gitaarrifs, klinkend als de beste Texas Boogie Man: ZZ Top. McMurtry krijgt verdiend een dik applaus en neemt afscheid van België met zijn enige cover, een nummer van zijn goede vriend Jon Dee Graham, “Laredo”, dat wordt omgetoverd in een vuile, keiharde Stones rocker. In de States staat de naam McMurtry in ieders geheugen gebeiteld en James wil in Europa ook een stevige fanbasis uitbouwen. Vanavond heeft hij moeiteloos iedereen die zijn zondagavond opofferde voor dit muziekfestijn van zijn unieke kwaliteiten overtuigd, hoewel de publieke opkomst niet overweldigend was. Men zegge het voort, want deze man verdient enkel de hoogste podiumplaats. |
||||||||
