Rond de kerstperiode komen ook in de Banana Peel de religieuze gevoelens naar boven. Niet dat ze nu plots een levende kerststal organiseren en een os en ezel naar binnen sleuren. Neen, men blijft binnen de zwarte muziek en dan kom je al vlug uit bij Gospel. Janice Harrington werd gecontacteerd om de Banana Peel om te toveren tot een tijdelijke kapel. Dat leek geen slechte keuze want het palmares van Janice ziet er niet min uit. Lange tijd heeft ze samengewerkt met bluesgitarist Ken Lending, stond nog samen op het podium met Frank Sinatra en Lionel Hampton en mocht ook al het publiek opwarmen dat een ticket gekocht had voor B.B. King. Met dergelijke referenties mag je aannemen dat je op zeker kan spelen en dit moet ook Franky Banana Peel gedacht hebben.

Ondanks het gure weer van de afgelopen dagen was de opkomst meer dan behoorlijk te noemen. Zelfs de vaste bezoekers uit het noorden van Frankrijk hadden zich niet laten afschrikken door het beetje sneeuw dat nog her en der op de wegen lag. Het laatste optreden van 2009 in de Peel was dan ook een beetje speciaal te noemen want het was het 999-ste concert dat ze inrichtten sinds hun bestaan. Als je een beetje opgelet hebt in de lagere school weet je dat het eerste concert van 2010 nummer 1000 zal zijn en dat belooft iets speciaals te worden.

Het concert begon met een muzikaal nummertje waarbij Werner Guertler op trombone, Simon Holiday op piano en Raf Devlieghere van de Belgische Hoodoogang het podium innamen. Ondertussen was Franky zich aan het klaarmaken om de 67-jarige Janice naar het podium te begeleiden en niet veel later kwam deze glinsterende dame het podium op. De outfit had ze zeker kunnen dragen op het moment dat ze met Frank Sinatra in een of ander casino in Las Vegas optrad. Met "Happy Days" nodigde zij het publiek uit om mee te zingen, want dat is wat Gospelzangeressen verwachten in de samenhorigheid van een Kerstmisviering. Bij aanvang was dat misschien nog wat aarzelend, maar eenmaal de kelen wat beter gesmeerd waren door een Hommelbier, ging het volume de hoogte in.

Het is bijna Kerstmis en daar passen kerstliederen bij. "Santa Claus" en "Rudolph" passeerden de revue en voor "Blue Christmas" van Elvis riep ze de hulp in van Patrick aka El Grande die de zang bij de Hoodoogang op zich neemt. Voor een blues/shouter is een Gospel een hele aanpassing, maar een bluesman zou geen bluesman zijn, moest hij zich niet uit de slag trekken en de chemie tussen Janice en Patrick werkte. Vele vrouwelijke aanwezigen hadden liever de echte Elvis gehoord maar door omstandigheden was dit nu eenmaal niet mogelijk.

Een korte pauze en een kleine elektriciteitsonderbreking, waarbij Janice in het donker en zonder versterking nog een paar gospels vertolkte. In de Kersttijd eeuwen geleden moesten ook de herders het zonder verlichting doen. Eens het euvel hersteld mocht in de tweede set Simon Holiday eerst solo twee boogie nummers brengen waarna de rest van de muzikanten het podium opkwam. Janice bracht een ode aan Gershwin met "Summertime" en ook Louis Armstrong mocht op haar enthousiaste instemming rekenen met "Wonderful World". Dat Patrick in dit nummer niet het juiste timbre van stem had, deerde niet. Het publiek nam zelf de zangpartij op zich en brulde het op Armstrongse wijze uit hoe mooi het leven wel niet was. Rond de kerstperiode is iedereen vergevingsgezind.

The Lumixus Man

meer foto's: Lady Blue

op naar concert nummer 1000!