Wanneer je een band opricht hoop je dat je ooit het repetitielokaal verlaat en een podium kan betreden zodat je de mensen kan deelgenoot maken van je artistieke inspanningen. Eenmaal dat vlot loopt, hoop je dit te kunnen vastleggen op een cd op een manier waarvan je denkt dat de muziek zou moeten klinken als je dit in de allerbeste omstandigheden zou spelen wat niet altijd het geval is op een podium. Het is dus vanzelfsprekend dat het een grote gebeurtenis is als men als groep een eerste cd aan zijn publiek kan voorstellen.

Dat was afgelopen maandag het geval voor Little Kim & The Alley Apple 3 die hun „Riding the Rails“ mochten voorstellen in de Banana Peel te Ruiselede. Franky Banana Peel zal het zeker niet erg gevonden hebben om zijn podium ter beschikking te stellen aan de frisse verschijning van Little Kim en daardoor misschien een oude blues rot wandelen moest sturen. Franky heeft een neus voor talent en als dat dan ook nog eens uit België komt, is de keuze vlug gemaakt.

Trillend van de zenuwen betraden Little Kim & The Alley Apple 3 het podium. Niet dat ze geen podiumervaring zouden hebben want hun concert kalender staat steeds goed gevuld. De oorzaak zal waarschijnlijk moeten gezocht worden in het feit dat ze al weken naar dit moment toegeleefd hadden en ze nu uiteindelijk in een goed gevulde Banana Peel mochten spelen die voor de gelegenheid heel wat onbekende gezichten mocht ontvangen. Onbekend misschien voor de vaste Banana Peel bezoekers maar de mensen op het podium zullen vast en zeker vele familieleden en vrienden ontward hebben onder de aanwezigen.

Vlug werden nog een paar vergeten kauwgommen doorgeslikt en na een aarzelende introductie van Little Kim zetten The Alley Apple 3 „It’s Too Late“ in, wat meteen ook het eerste nummer is van hun cd. Zoals eigen is aan rasmuzikanten, zorgen de eerste noten er voor dat de zenuwen smelten als sneeuw voor de zon. Het applaus dat ze kregen na dit eerste nummer was er ééntje dat ze zich nog lang zullen herinneren en dat ze bij ieder optreden zouden wensen te krijgen. Het was een welgemeende proficiat van alle bekenden die in de zaal waren alsook van degenen die nog niet zo vertrouwd waren met de muziek van Little Kim & The Alley Apple 3. Je ziet een spontane glimlach op de mensen hun gezicht verschijnen als gevolg van de opbeurende muziek en de ontwapenende charmes en glimlach van Little Kim. In het eerste set werden nagenoeg alle nummers van de cd gespeeld en dit in dezelfde volgorde en zo hoort het ook op een cd voorstelling. Op geen enkel moment werd het applaus minder en het mag dan ook niet te verwonderen zijn dat tijdens de pauze de cd’s als zoete broodjes van de hand gingen.

Wanneer na de pauze Little Kim & The Alley Apple 3 het podium betraden was er geen sprake maar van zenuwen. Integendeel, ze amuseerden zich op het podium evenveel als het publiek in de zaal. Mocht Little Kim niet zo goed kunnen zingen zou ze zelfs geen slechte punten scoren als stand-up comedian. Maar eerlijk is eerlijk, ik hoop dat ze dit nooit in overweging neemt want dit zou een hele klap zijn voor the Alley Apple 3. Deze 4 muzikanten hebben een magische formule gevonden waardoor ze samen beter zijn dat de vier afzonderlijke delen. Ze trapten het tweede set af met de klassieker onder de Western Swing „Ida Red“ gevolgd door „Billy Bob“, „Little Sarah“ en ander swingend materiaal. Met de hulp van wat alcohol leek de Banana Peel op sommige momenten zelfs te veranderen in een Saloon. Gelukkig voor Franky werd er niet in de lucht geschoten met revolvers. Naar het einde van het tweede set werden ook nog de twee nummers van de cd gespeeld die de revue nog niet gepasseerd waren, namelijk „When The Night Owl Sings“ en „Cornbread & Butterbeans“. Met „Nobody’s Sweetheart“ en „Do Something“ namen Little Kim & The Alley Apple 3 dan toch afscheid van het enthousiaste Banana Peel publiek.

Doch Franky vermoedde dat er naar analogie van de hidden track op hun cd ook nog wel zoiets op hun setlist zou staan. En inderdaad, we kregen nog „Walking Dream“, bekend van Patsy Cline en „Don’t Talk About Me When I’m Gone“ te horen. De raad van dit laatste nummer heeft het publiek alvast niet opgevolgd want het optreden van Little Kim & The Alley Apple 3 was het gespreksonderwerp bij uitstek. Er waren zelfs verhitte discussie of het ooit mogelijk zou zijn om een slechte foto van Little Kim te nemen. Voorlopig is geen enkele fotograaf daar reeds in geslaagd.

The Lumixus Man