EDDIE TURNER @ GOORBLUES, WUUSTWEZEL

Een psychedelische bluestrip is misschien een benaderende omschrijving van wat Eddie Turner de liefhebbers in het toch wat te weinig gevulde Goorblues meegaf. Aangekondigd met topics als: 'openstaan voor vernieuwing, verzengende gitaarstijl, buitenbeentje' brachten misschien enkele 12matenpuristen aan het twijfelen, maar de aanwezigen hadden overschot van gelijk, want als de Devilboy zijn duivels ontbindt, dan is er power in da house!

Eddie is een opvallende, zeg maar kleurrijke verschijning. Naast het podium bescheiden en vriendelijk, eens erop een duivel die een pact heeft gesloten met dat wonderlijke instrument dat gitaar heet. Na wat omzwervingen bij o.a. Tracy Nelson, Mother Earth of Otis Taylor maakt hij zelf een drietal stevige Cd's met voornamelijk eigen werk. Vanavond heeft hij bassist Andy Irvine bij en drummer Bobby Walker is in de wolken als hij de knalrode drumset van Lignum voor zijn sticks geschoven krijgt. Vers gesneden uit een Brasschaatse berkenboom. De eerste set start een beetje voorzichtig met 'Mr. Blues', een redelijk traag nummer dat moet duidelijk maken dat het om blues gaat vanavond. Vanaf 'I Smell Smoke' gaat het tempo omhoog en soleert Eddie als een jonge gitaargod die veel naar Jimi Hendrix heeft geluisterd, zonder daarom de experience toer op te gaan. Hij gaat ook regelmatig in duel/duet met de vijfsnarenbas van Andy Irvine die prominent aanwezig is. 'The Turner Diaries', het titelnummer van zijn vorige CD uit 2006 heeft een trage maar funky beat maar daarna vliegen de solo's weer in uptempo uit de gitaar, waarbij mede door het gebruik van een batterij wahwah en distortionpedalen je meegesleurd wordt in een psychedelische bluesrockroes. Het wisselen van tempo doet me onwillekeurig aan Zappa denken. Voor een stukje slide neemt Eddie een andere gitaar en brengt 'I am a Man' waarbij hij tot vlakbij het publiek komt dat beleefd achteruit deinst als hij herhaaldelijk 'you better step back' declareert. Na driekwartier sluit hij de eerste set af met 'Painted Pony' waarbij weer een lange solo het bluescafé in knettert.

De pauze duurt wat lang want drummer Bobby is op zoek naar de drummaker die net achter de hoek woont. De twee set start dan en is nog net een versnelling hoger, met wat nummers uit zijn recente Cd 'Miracles and Demons' dat in 2010 uitkwam. Nummers als 'Rock Me baby', 'Talk To your Daughter' en ‘Dangerous' laten het gitaargeweld terug los maar aan de bodylanguage van het publiek te zien zijn ze toch helemaal mee. Ik hoor iemand met een Nederlands accent zeggen: 'Dit is geen blues, maar krachtpatserij', en wat dat tweede betreft heeft ie zeker gelijk. Maar muziek is nu eenmaal de belangrijkste kunstvorm, en kunst laat zich niet in vakjes plaatsen. Laat staan uitleggen. 'The Wind cries Mary' brengt nog even wat rust en we maken bij de voorstelling van de bandleden nog een mooie zangerige bassolo mee, die niet dient als showcase maar naadloos de song opvult. Grote klasse. En ook de wandeling tussen het publiek valt in de smaak. We krijgen nog een paar pittige bisnummers waarna de debatten kunnen beginnen. Was dit nu Blues? En indien niet, wat dan wel? Als je van een potig stuk gitaargegoochel houdt moet je zeker gaan kijken, en luisteren, als je de kans krijgt. Volgende week wacht in Goorblues alvast een nieuwe jonge gitaarvirtuoos: Marquise Knox.

JiVe