5TH EUROPEAN BLUES CHALLENGE @ AB, BRUSSEL - 12/03/15

DEEL 1

MARIUS DOBRA BAND
(ROEMENIË)
BOUND BY LAW
(DENEMARKEN)
DELTA BLUES GANG
(KROATIË)
LAURENCE JONES
(UK)
JESSY MARTENS BAND
(DUITSLAND)
PILLAC
(FRANKRIJK)
LEIF DE LEEUW BAND
(NEDERLAND)
THE TWO
(ZWITSERLAND)
ELES GABOR TRIO
(HONGARIJE)
LISA LYSTAM FAMILY BAND
(ZWEDEN)

 

 

‘De blues promoten en tegelijkertijd ook de muzikanten die de blues in hun vaandel dragen’! Dat is één van de doelstelling van de koepelorganisatie ‘European Blues Union’. Jaarlijks wordt er daarom in één van de Europese steden een ‘challenge’ georganiseerd. Het eerste vijfjarig jubileum vierde men in Brussel. De hoofdstad voelde zich ten zeerste vereerd om even getransformeerd te worden in het ‘Memphis van Europa’ en het podium te bieden aan al die kleurrijke internationale bands met ieder hun eigen invulling van de blues. Tijdens de tweedaagse namen negentien verschillende landen deel aan de competitie. Dat creëerde heel wat gespannen verwachting; ook in de zaal, waar je aan de vlaggetjes kon zien waar de meegereisde supporters zaten. De vrijdag werd ingeleid door allround muzikant Ian Siegal, die zich kennelijk perfect thuis voelde als verwelkomende gastheer. Hij amuseerde zich o.m. met het telkenmale correct uitspreken van al die exotische namen, wanneer hij de muzikanten één voor één voorstelde. Die waren allen stijlvol gekleed, zoals een feestelijke gelegenheid met ceremoniële randjes dat vereist.

Bij een competitie gebiedt de eerlijkheid om elke band afzonderlijk te vermelden, ook al omdat je eventueel verder opzoekwerk kan doen naar biografie of platenproductie. De keuze is aan het publiek met zijn wisselende voorkeuren voor bluesrock, swing, soul, jump …of de blues van twee eenzame zielen die hun hoofd over een oude resonator buigen. Hoe dan ook lag het niveau van de artiesten over gans de lijn erg hoog en verdiende elke band zijn plaats op het internationale forum.

De powerband ‘Marius Dobra Band’ uit Roemenië opende met energieke blues, die iedereen wakker schudde die al vroeg post had gevat in een zetel. Zanger/gitarist Marius Dobra belijdt de blues al dertig jaar lang en zijn drive was opvallend, blijkbaar ongerept na al die jaren. De drumsolo, de rockende soms funky bluesritmes en een portie aanstekelijk entertainment waren de ingrediënten van de blues van dit Roemeens trio. Een totaal ander genre blues bracht het kwintet ‘Bound By Law uit Denemarken, een jeugdig ensemble, met bluesharpist Jon Rahbek in de voorhoede. De meest opmerkelijke stem van gans de avond behoort ongetwijfeld aan zanger/gitarist Mads Wihjelm, wiens stemkleur deze van de betreurde John Campell benadert. Zijn krachtige stem leunt ook aan bij deze van de oude blueszangers ondanks zijn tengere gestalte, die breekbaarheid laat vermoeden. Hierdoor klonk zijn blues zompig en groovy alsof er in Denemarken ook moerasgronden tegen de rivier aanplakken. Mads ging op zeker ogenblik zelfs mee op het drumbekken slaan. Soms dacht je even in hun blues de invloed van ‘The Triffids’ te horen omwille van de vibe, het gedeeld enthousiasme en de geëmotioneerde uitslaande brand. Het trio had iets van outlaws met hun rebelse invulling van ongepolijste blues. Bij de ‘Delta Blues Gang uit Kroatië kon gastheer Siegal de allereerste bluesdame voorstellen. De band oogde ietwat als een ‘motars’ gang omwille van de lederen broeken terwijl hun blues een kartelig punkrandje had. Elisabeta Petric, met haar wandelstok, pluimensjaal en vurig temperament, omarmt als bluesvertolkster eenzelfde bluespassie als bijv. Janis Joplin. Met de resonatorgitaar van Aleksandar erbij bracht dit kwartet een half uur lang energieke Texas blues. Dat zij soms met hun muziek de straat op trekken kon je opmaken uit hun gepassioneerde drive. 

Engeland stuurde Laurence Jones naar de competitie, van wie nu reeds wordt gezegd dat hij ‘the next big thing is’. In Engeland kreeg hij alvast de eretitel ‘Young Artist of the Year’ opgespeld. Zijn snarenspel op diverse meegebrachte gitaren bewees alvast dat hem een grote toekomst wacht. Met bassist Roger Innis naast hem kreeg hij al vlug  het publiek dermate enthousiast dat zijn gitaarsolo’s telkenmale op toejuichingen werden onthaald. Het trio bewees alvast dat noch Leadbelly noch Muddy Waters noch de Louisiana blues geheimen heeft in de wijze waarop hij eigen songs tot grote hoogtes stuwt. De Jessy Martens Band uit Duitsland is reeds langer doorgebroken, ver over de grenzen heen. Daar zorgde haar zeskoppige band voor met in hun midden Jessy zelf die met haar emotionele soulblues alle gevoelssnaren in beweging zet. Al kan zij ook overschakelen naar opzwepende boogie’s, waarbij zij zich dan als een vaatje buskruid ontpopt. Met haar hemelbestormende bluesballades schreeuwde zij haar passie uit, o.m. bij ‘I Don’t Need No Doctor’ als een kruising van Etta James en Koko Taylor.  De band Pillac uit Frankrijk bracht als eerste ook een blazersduo mee met saxofonist en trompettist. Als zanger/gitarist Xavier Pillac slidegitaar speelt of soulvol zijn blues zingt dan toont hij zich een leerling van Freddie King en B.B. King. Betere leraren kan je niet hebben. Zelf zegt hij trouwens van zichzelf dat de blues hem in het verleden sterker maakte, want ‘Life Is Hard’. Zowel de stimulerende funk als de bij wijlen bedwelmende New Orleans groove pakten je in en maakten nieuwsgierig naar hun albums en het laatste ‘Nervous Breakdown’. Je nieuwsgierigheid groeide ook bij de Nederlandse ‘The Leif de Leeuw Band, die er trots mag op zijn dat zij in hun gelederen een van de jongste, zoniet de jongste gitarist, tellen, die bij wijlen virtuoos uit de hoek kwam. Als je op het enthousiast applaus afging dan behoorde deze band op vrijdag tot de favorieten. Britt Janssen gaf een erg intense uitvoering van de slowblues ‘Once And For All’ terwijl Leif De Leeuw als het ware illustreerde dat een gitaar niet altijd moet snerpen en uithalen maar ‘why he gently weeps’ in persoonlijke gelaagde emotionaliteit. 

Het buitenbeentje tijdens de ganse vrijdagavond was ongetwijfeld het Zwitserse duo ‘The Two  met hun rootsy blues, die daarmee enorm succes oogstten afgaande op het applaus en de signeersessie achteraf aan de platenstand. Thierry Jaccard en Yannick Nanette, de een Zwitser en de andere uit Mauretanië, hebben werkelijk de blues in ‘bones and soul’. Met hun tweestemmige zang, resonator en gezamenlijk gitaarspel en het charisma dat zij uitstraalden leek het erop dat zij de fictieve publieksprijs zouden krijgen, mocht deze tenminste worden uitgereikt. Zowel het rootsy ‘Roseda’ als ‘Mojo On’, - traditional en prayer -,  zorgden voor ontroering en een haast gewijde stilte. Het was het moment van de magie. Binnenkort zullen zij ook in Memphis aan de ‘International Blues Challenge’ te Memphis deelnemen. De straten in New Orleans kennen de buskers al. Het Hongaars trio Éles Gabor Trio getuigde van hun voorkeur voor bluesrock en funk. Zij bestaan nog maar vijf jaar, maar stonden toch al op menig internationaal festival. Dat kon je ook opmaken uit de intensiteit waarmee zij een song als ‘I’m A Stranger In My Hometown’ gestalte gaven. De afsluitende Lisa Lystam Family Band uit Zweden, die zich profileert als zeskoppige familieband, kreeg van alle kanten met Zweedse vlaggetjes aanmoediging toegezwaaid. De sympathieke blonde Lisa zorgde met haar suggestieve spel van aantrekken en afstoten voor enig theater. Het kleurrijk gezelschap bracht eens te meer leven in de brouwerij vanuit gedeeld enthousiasme en ontpopte zich als een echte festivalband niettegenstaande het bezwerende ‘blues falling down like rain’. Wie zei ook weer dat Zweden bevolkt wordt door mythische figuren. De ritmesectie kon er voor doorgaan. Harmonica en ritmesectie zorgden voor een geslaagd orgelpunt achter de eerste competitiedag. De organisatie keek nauwlettend toe dat niemand de tijdslimieten overschreed, zodat werkelijk de laatste band even na middernacht afsloot. Toen was het reeds zaterdagochtend, al was daar buiten in de uitgangsbuurt niet veel van te merken. Tot de volgende dag zouden deze bands op de uitslag van de jury moeten wachten.

Omdat geen enkele van deze bands tot winnaar werd uitgeroepen veroorloof ik mij enige aanmatigende vrijheid om als dienstdoende verslaggever persoonlijke voorkeur weg te geven. Wat de vrijdag betreft zouden het Deense ‘Bound By Law’ en de Zwitserse ‘The Two’ ongetwijfeld bovenaan scoren. Dat laatste Zwitserse duo had trouwens de sympathie van menigeen wat ook in de wandelgangen bleek. Spijtig ook dat er geen fotogalerij komt van alle gitaren die de revue passeerden; het had een mooie expositie opgeleverd. Iets verder weg in de Sint-Gorikshallen kon je echter terecht om er een selectie uit de bluesfotografie-collectie te bewonderen met portretten van bluesartiesten van over de hele wereld. Een kans die je niet mag laten liggen.

Marcie

Foto © Karim Hamid

Meer foto's klik hier © Karim Hamid

   

 
     
     
     
           
     
     
     
     
           

   

 
     
     
     
           
     
     
     
     
           
     
     
     
     
           
     
     
     
     
           

LAURENCE JONES : VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3 

 

LEIF DE LEEUW BAND

 

THE TWO : VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3 

 

LISA LYSTAM FAMILY BAND: VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3 - VIDEO 4