5TH EUROPEAN BLUES CHALLENGE @ AB, BRUSSEL - 12/03/15

DEEL 2

REMO CAVALLINI BAND
(LUXEMBURG)
DAVE MORETTI BLUES REVUE
(ITALIË)
HERMANN POSCH
& CHRISTIAN SANDERA

(OOSTENRIJK)
MICK BJORKLOF & BLUES STRIP
(FINLAND)
THE TRAVELLIN’ BROTHERS
(SPANJE)
JERGUS ORAVEC TRIO
(SLOVAKIJE)
DRUNK LAMB
(POLEN)
DOGHOUSE SAM
& HIS MAGNATONES

(BELGIË)
J.T.LAURITSEN
& THE BUCKSHOT HUNTERS

(NOORWEGEN)

 

 

 

 

 

Zaterdag was het spannend wachten op de uitslag. Afgaande op de keuze van de jury kan je stellen dat bij hen de blues grotendeels samenvalt met ‘having fun’. De Spaanse band, het zevenkoppig collectief ‘Travellin’ Brothers, werd tot winnaar uitgeroepen, onmiddellijk gevolgd door onze nationale bluestrots ‘Doghouse Sam & his Magnatones’, de enige band die erin slaagde om werkelijk iedereen te laten swingen en hoppen. Alle handen gingen daarbij de hoogte in. Als er iemand weet hoe een publiek uit de bol te laten gaan dan is het wel zanger/gitarist Wouter Celis, vergezeld van drummer Franky Gomez en basvirtuoos Jack O’Roonie met zijn aanstekelijke ritmes op staande bas. Vooraleer het zover was hadden echter ook de andere bands geschitterd, met inbegrip van de Noorse ‘JT Lauritsen & The Buckshot Hunters’ die als derde eindigden.

Opnieuw speelde Ian Siegal zijn rol als gastheer met verve, daarbij meermaals van modieus jasje wisselend. De Luxemburgse Remo Cavallini Band opende als eerste met een mix van funk en up-tempo blues waarbij gitarist Remo Cavallini met zijn ruige blues zich ontpopte als een ‘messenger from the devil’. Met de sax en blues erbij kreeg ‘every day I had the blues’ zelf iets triomfantelijks. Het Luxemburgse kwintet werd opgevolgd door een kwartet, het Italiaanse ‘Dave Moretti Blues Revue’ dat de spirit van een Louis Jordan in zich meedroeg en met hun jumpblues teruggreep naar de mood van ‘That’s Swing’ uit de jaren veertig. De gruis in Moretti’s stem en zijn jazzy zeggingskunst bekoorden dermate dat je goesting kreeg naar meer, maar na aankoop van alreeds zes albums van de deelnemende artiesten luidde de bezuinigingsnoodklok. Vooral ‘Bad’ uit zijn laatste album intrigeerde en deed verlangen naar meer. Met het opkomen van het duo Herman Posch & Christian Sandera uit Oostenrijk werd de stemming opnieuw ingetogener. Met zang, harmonica en slidegitaar bewees dit duo dat ook sobere countryblues nog steeds een plaats verdient tussen de energieke broertjes rock en swing. Het van weemoed doordrongen ‘Cold River Blues’ en een lovesong opgedragen aan zijn vrouw kregen het publiek stil. De gesmoorde harmonicabegeleiding, de verwarmende sound en het emotioneel vertolkte ‘Devil’s Woman’ werden met eenstemmig applaus beloond. Finland zond Micke Bjorklof & Blue Strip naar Brussel, die in 2012 in Memphis ook al hun land vertegenwoordigden. Hun in New Orleans gedrenkte bluesrock met scheutjes voodoo sloeg aan, mede door de slidegitaar van Lefty. Son House werd in een Fins ‘Ramblified’ groove gedompeld terwijl ook wat jungle ritmes de zaal werden ingestuurd.

De explosieve ‘Travellin’ Brothers uit Spanje maakten echter van de hen toegemeten tijd één groot feest, waartoe wasbord, piano, gitaar, sax, bas en drums allen ritmisch en entertainend bijdroegen; ook toen zanger Jon Careaga zonder micro het publiek indook om daar zijn bluesvertelling uit te schreeuwen of toen hij met weidse armbewegingen de party wilde aanzwengelen. Piano boogie, mambo, bluesklassieker, het werd allemaal in de show geïntegreerd met ‘Lord have mercy’ als een vreugdekreet. Het publiek sympathiseerde met luid applaus en deelde in de ‘Love, Joy & Happiness’. Hierna had het ‘Jergus Oravec Trio’ uit Slowakije het niet gemakkelijk om eenzelfde power op het publiek af te vuren. Toch had ook dit jeugdig trio voldoende drive en originaliteit in huis om te kunnen bekoren, zowel met hun SRV gitaarritmes, hun ‘Hey Joe’ cover en zelfs met een slowblues, riskant vanwege het late uur. Het buurland Polen sloot daar met ‘Drunk Lamb bij aan, maar dan wel enigszins tegendraads. Dit jeugdig viertal uit Gdansk met in hun midden wildebras Filip Kamerath in zijn marcelleke versmelt in zijn stedelijke blues diverse invloeden die zowel gretig drinken van de gitaarssound van Jimi Hendrix als deze van de band ‘Lynyrd Skynyrd. Een buurman/muzikant die het kan weten bespeurde zelfs enige Frank Zappa echo’s. Alle ongebreidelde energie staken zij in hun rebelse muziek, desnoods via rukwegingen aan het statief. Je kon alleen maar sympathie hebben voor dit enthousiast groepje muzikanten dat een uitlaatklep vindt in ruige rockende blues. 

Eindelijk kon Ian Siegal de Belgische deelname aankondigen, wat hij met kennelijk plezier deed. Doghouse Sam & his Magnatones geven eveneens een eigenzinnige invulling van de blues, waarbij boogie of swing gekoppeld wordt aan hypnotische ritmes, erg aanstekelijk om in rond te wervelen. De ‘slapping’ op de snaren van de bas, de drumbeat, harmonica en gitaarspel, -waarbij ook het benzineblik niet ontbreekt-, dat alles maakt dat zelfs de geest van Muddy Waters en de hellhound kolkend lijkt mee te draaien. ‘Knock Knock’ deed nagenoeg het kookpunt overlopen. Als laatste band van de tweedaagse mocht Noorwegen afsluiten met JT Lauritsen & The Buckshot Hunters, een vijfkoppige band die bluesrock met soul en enige zydeco combineert. Hiertoe draagt de accordeon van multi-instrumentalist JT Lauritsen veel bij, die eveneens een geweldige stem heeft die zowel aan soul als aan up-tempo blues expressie kan hechten. De groep bestaat dan ook al twintig jaar, bracht al meer dan een half dozijn albums uit en toerde zelfs tot in Australië. Aan ervaring ontbrak het hen niet; ook niet aan de collectieve drive om hun blues in een feestroes te laten uitmonden. Na afloop volgde nog het ceremonieel gedeelte met korte toespraken en dankwoorden waarbij o.m. Jay Sieleman, voorzitter van de Blues Foundation, gehuldigd werd, die eind dit jaar de fakkel aan iemand anders zal overdragen. Omdat de zich beradende jury op zich liet wachten en om de wachttijd te overbruggen omgordde Ian Siegal een hem toegestoken gitaar om met ‘Cocaïne’ en de spiritual ‘Mary, Don’t You Weep’ als het ware de twee polen van de blues te verbinden, werelds en religieus. Daarna volgde de bekendmaking van de winnaars - met de ‘Travellin’ Brothers’ op kop -, de vreugde-uitbarstingen en de foto’s. De drie winnende bands sloten zich nog éénmaal aaneen voor een jamsessie, waarna de winnaars met hun trofee naar huis konden, waaronder een trotse Doghouse Sam en alle bluesfans die twee dagen lang genoten van het internationale bluesfestijn geconcretiseerd in de ‘5de European Blues Challenge’.

Marcie

Foto © Karim Hamid

Meer foto's klik hier © Karim Hamid

EBC 2015 WINNAAR: The Travellin’ Brothers

 

 

 
     
     
     
           
     
     
     
     
           

   

 
     
     
     
           
 

   
     
     
     
           
 

 

 

 
     
     
     
           

 

   
     
     
     
           

 

 

 

 
     
     
     
           
     
     
     
     
           

   

 
     
     
   

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
     
     
     
           
     
     
     
     
           

 

 

 

 
     
     
     
           

 

 

 
     
     
     
           
     
     
     
     
           

   

 
     
     
     
           

 

 

 

 
     
     
     
           
 

   
     
     
     
           

 

   

 
     
     
     
           

 

 

 
     
     
     
           
 

 

 
     
     
     
   
The MC, Mr. Ian Siegal
     
           
     
     
     
           

 

DAVE MORETTI BLUES REVUE

 

MICK BJORKLOF & BLUES STRIP : VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3 

 

DOGHOUSE SAM & HIS MAGNATONES: VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3 - VIDEO 4 

 

THE TRAVELLIN’ BROTHERS : VIDEO 1 - VIDEO 2

 

J.T.LAURITSEN& THE BUCKSHOT HUNTERS: VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3 - VIDEO 4 

 

DOGHOUSE SAM & THE TRAVELLIN’ BROTHERS

 

IAN SIEGAL & THE TRAVELLIN’ BROTHERS