ANDREA MOTIS & JOAN CHAMORRO GROUP @ ABclub, BRUSSEL - 17/03/15

.

Artiest info
Website
 

AB, BRUSSEL - 17/03/15

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het kwam heel natuurlijk over hoe een frêle zangeres, nog geen twintig, met een trompet aan haar arm, geleidelijk aan de AB club in een jazztempel wist om te toveren. Het is een cliché maar zowel de jazzritmes als de elegantie van de zangeres maakten dat het decor als het ware verplaatst werd naar de jaren vijftig waar destijds een Sarah Vaughan het publiek inpalmde. Nochtans was de Spaanse Andrea Motis toen nog niet geboren; wat het des te indrukwekkender maakt om te zien hoe zij zich moeiteloos vervlogen jazzstandaards of melodieën van Antonio Carlos Jobim eigen maakt. Zij werd daarin ondersteund door het kwartet van Joan Chamorro en een publiek dat haar in de Catalaans aanstuurde met zowel toejuichingen als verzoekjes. De jonge zangeres met de fluwelen stem, tevens trompettiste, had echter geen aanmoediging nodig. Tussen de vijf beroemde muzikanten stond zij haar mannetje, zoals zij dat ooit ook deed in de ‘Sant Andreu Jazz Band’, de scholieren jazzband onder leiding van Joan Chamarro. 

De bandleden droegen allen bij tot de ontspannen sfeer die de volgelopen club herschiep in een veredelde Catalaanse jazzkroeg. Bassist/saxofonist Joan Chamorro voerde met discrete aanwijzingen de regie, terwijl pianovirtuoos Ignasi Terraza en gitarist Josep Traver met hun solospel het publiek herhaaldelijk in vervoering brachten. Deze laatste, rasgitarist uit Barcelona, was nog maar acht toen hij gitaar begon te spelen. Nadien studeerde hij compositie en klassieke gitaar en geeft nu zelf gitaarles of schrijft erover. Met zijn gipsy swingritmes deed hij soms aan Django Reinhardt denken, soms ook aan de Spaanse meesters of de Braziliaanse João Gilberto. Ook de opwindende basritmes van Chamorro en de drumshuffle’s van Esteve Pi lokten meermaals applaus uit.

 De Nova ster aan het firmament was echter de jazzvocaliste zelf, die zich geruggensteund wist door de haar omringende muzikanten, die er duidelijk plezier in hadden om de zangeres te begeleiden en een enkele keer ook te plagen. Haar jazzy swingvertolkingen wisselde zij af met af en toe een saudade of een in het Portugees gezongen song waarin tristesse werd verweven. Dat maakte dat je mee aangezogen werd in dat muzikale kleurenspel waarin licht en schaduw elkaar opvolgen en droom, magie en verbeelding in elkaar overvloeien. Als zij daarbij met haar sensuele stem een song als het zwoel swingende ‘Sun Showers’ aanschouwelijk maakt, gekoppeld aan de drumborstels van Esteve, of wanner zij meisjesachtig ontwapenend ‘September In The Rain’ vertolkt, dan komt dit over als pure poëzie. Bitterzoete songs over een ‘lover’ komen nog ietwat kinderlijk over; maar niet wanneer de pianist dan gevoelvol invalt en de intimiteit versterkt. De ballade ‘Poor Butterfly’ echter lijkt haar wel door Sarah Vaughn zelf te zijn aangereikt.

Pianist Ignasi Terraza, die in menig jazzgroepje of orkest speelde, is een klasse apart zoals zijn beweeglijke vingers over de toetsen vliegen en steeds de juiste klankkleur weten te vinden. Wanneer de jazzritmes werden opgedreven ging hij erbij rechtop staan om op Hammond vingervlug verder te dartelen. Ignasi is een dermate grote artiest dat hij zelfs in de stilte lijkt te musiceren. Chamorro, die de taal van de jazz in elk van zijn vezels voelt, blijft zelfs op de achtergrond nog steeds de mentor van Andrea. Wanneer hij zich met het saxinstrument naast Andrea voegde, vormden zij met sax en trompet een duet, wat uitmondde in jubelklanken. Ook een samba en Braziliaanse ritmes evoceerden de jazzsfeer van weleer, waarbij de chemie tussen de muzikanten duidelijk aansloeg. Een van de hoogtepunten was zeker het melancholische ‘Medidaçao’ van Antonio Carlos Jobim, instrumentaal uitgevoerd; niettemin als het ware een bezinning over leed en dood, met aan de einder steeds weer een nieuwe zonsopgang. Het samenspel van alle muzikanten wist de diepere lagen van het gemoed te raken, om daarna weer naar zoetgevooisde swingjazz over te schakelen, zoals bij ‘Chega de Saudade’. Met het bekende ‘Bésame Mucho’ kondigde zich alreeds het einde aan, waarna de vijf muzikanten na een gezamenlijke buiging nog éénmaal terugkeerden voor het bluesy ‘Morning’, in plaats van ‘My Babe Just Cares Fo Me’, het verzoeknummer waar men vanuit de zaal om riep. Maar het duurt niet lang of Andrea, jazzzangeres en multi-instrumentaliste, staat net als een Nina Simone in theater of concertzaal, ook in België. Haar wacht ongetwijfeld een grote toekomst of zoals haar medemuzikanten nu al stellig beweren: ‘The best Is yet to Come’.

Marcie

Meer foto's klik hier © Yvo Zels