ART GARFUNKEL @ CC HASSELT - 14/03/15

Artiest info
Website
 

CC HASSELT - 14/03/15

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het was op zijn minst een vreemd optreden.  Maar liefst tweemaal werd het concert even stil gelegd omdat er in de zaal iemand onwel werd en er dringend een dokter bij te pas moest komen.  Het publiek was een beetje aangeslagen, en Art Garfunkel reageerde daar eigenlijk heel gepast op, en zei onmiddellijk dat dit veel belangrijker was dan zijn muziek en dat hij hoopte dat alles in orde kwam met die persoon.

Zijn stem was nog niet optimaal, na zijn stemproblemen van enkele jaren geleden, en het torenhoge zangniveau van zijn gouden periode met Paul Simon zal hij wel nooit meer evenaren.  Maar dat hoeft ook niet, want hij zong nog steeds ontzettend mooi, maar had af en toe wel moeite om de hoogste noten te halen. Zijn gedichten die hij tussendoor voorlas, spraken mij al heel wat minder aan, en vond ik een beetje pompeus en nogal zelfingenomen. Poëzie lijkt me niet zijn sterkste kant te zijn, maar desondanks verschijnt er volgend jaar een eerste poëziebundel van hem. Op voorhand was ik een beetje benieuwd welk repertoire hij zou brengen, maar gelukkig liet hij de klassiekers uit de Simon & Garfunkel periode niet achterwege.  Zijn enige begeleider op het podium was de Texaanse gitarist Tab Laven, die zich trouwens uitstekend kweet van zijn taak.

Art Garfunkel begon met de nummers A Poem on the Underground Wall (van Simon & Garfunkel ) en April Come She Will (van Paul Simon).  Een eerste hoogtepunt The Boxer  (S&G) klonk nog net zo lieflijk en ontroerend als vroeger, al had Art hier ook een beetje moeite met de hoge noten. Perfect Moment was een nummer dat Garfunkel een tiental jaren zelf geschreven had, en alhoewel het best een goed liedje was, haalt hij uiteraard nooit het torenhoge niveau van de composities waar Paul Simon de hand in heeft.  Meester boven meester.

Het nummer A Heart in New York vond ik ook heel knap en het geweldige Scarborough Fair   (S & G) bracht zowaar de magie uit lang verloren tijden terug.  Het publiek vond het schijnbaar allemaal even mooi en was onder de indruk deze liedjes vertolkt te horen door de legendarische stem van indertijd.  Garfunkel vertelde erbij dat het pas van gisteren geleden leek dat Simon hem dit voor de eerste keer voorspeelde zowat 50 jaar geleden. Daarna volgde nog een mooi liedje van Paul Simon uit die tijd, The Side of a Hill, dat onbegrijpelijkerwijze nooit op plaat werd gezet.

Met "People like this one" leidde hij de tijdloze klassieker Homeward Bound (S & G) in, en dat was een understatement van jewelste.  99 Miles From L.A. was een song van goeie ouwe Albert Hammond en was afkomstig van Garfunkel's populairste soloplaat Breakaway.uit 1975.  Daarna volgde het zeer mooie (en misschien ook een tikkeltje melige) Bright Eyes  (van Mike Batt), dat indertijd muziekliefhebbers overal ter wereld in vervoering bracht, behalve in de USA zelf dan, want daar was het nummer veel minder succesvol. En gitarist Tab kreeg op het einde van het liedje er nog een schouderklopje van Art bovenop.

Dan het immer geweldige The Sound of Silence   (Paul Simon) dat een vleugje ontroering teweeg bracht, want dit was tijdloos prachtige muziek. Garfunkel vertelde er nog bij dat Paul Simon en hij veel aan elkaar te danken hadden, en dat was natuurlijk ook niet echt een openbaring.  Tevens somde hij nog zijn favoriete Amerikaanse songschrijvers op en dat waren (niet echt verrassend) Paul Simon, Jimmy Webb, James Taylor en Randy Newman.  Van deze laatste zong hij daarna het mooie liedje Real Emotional Girl . Dan volgde - voor mij persoonlijk - het mooiste moment van de avond met het prachtig nostalgische Kathy's Song   (Paul Simon), dat de periode beschreef dat ze nog buskers waren (samen met Kathy), en met muziek maken op straat hun brood moesten verdienen.  De tegenstelling met hun levenswijze van een aantal jaren later zal waarschijnlijk heel erg groot geweest zijn.

Tot slot mocht natuurlijk ook het prachtige Bridge Over Troubled Water  (S & G) niet ontbreken, dat in deze versie zonder piano ook heel goed overeind bleef, en zelfs voor kippevel zorgde. Als bisnummer volgde nog de traditional Now I Lay Me Down to Sleep, eigenlijk een beetje overbodig, want het voegde niets wezenlijk meer toe aan het concert. Al bij al was het een heel goed concert, doch ondanks de langdurende staande ovatie was het beslist niet onvergetelijk.  Binnen enkele dagen zien we Paul Simon (met Sting) aan het werk in Antwerpen.  Simon & Garfunkel live in België, wie had dat nog durven denken...

Marc Vos