AXELLE RED @ C-MINE GENK - 24/03/15

Het was een mooi concert van Axelle Red vorige week in C-Mine, het beste van de 3 of 4 concerten die ik al van haar gezien heb.  22 jaar na haar debuut komt ze voor de dag met een akoestische formule in een kleinere, intiemere muzikale bezetting. Op het podium werd ze begeleid door Wigbert op (slide)gitaar, een trompettist, een pianist en een achtergrondzangeres (die ook een beetje percussie voor haar rekening nam).  Jammer dat de bijbehorende plaat Acoustic blijkbaar niet op tijd is afgeraakt, want aan de cd-stand werden enkel de vorige albums verkocht.  Zelf ben ik nogal weg van haar dubbelaar French Soul (de titel geeft de inhoud  perfect weer) en ook de haar laatste plaat Rouge Ardent vind ik subliem. 

Axelle zag er goed uit en had er duidelijk zin in.  Na enkele nummers had ze haar draai op het podium gevonden en danste ze heel gracieus tussen haar muzikanten.  Ook deed ze haar best om contact te leggen met het publiek en er een aangename avond van te maken.  Ze begon heel goed met C'est Une Ville (met een mooie tekst) en daarna het pianonummer Romantique A Mort.   Het daarop volgende Si Tu Savais (Janelle) schreef ze ter gelegenheid van de geboorte van haar dochter die nu reeds een tiener was.  Een mooi melancholisch nummer met een fijne trompet.  En in Amour Profond was goed te horen wat een geweldige zangstem Axelle heeft.   Ter gelegenheid van de prachtige ballade La Liberté C'est Quoi vertelt ze dat ze (net als iedereen) ten zeerste aangedaan was door de Charlie terreuraanslagen in Parijs.  Soms zong ze natuurlijk ook over de dagdagelijkse dingen, zo ging het jazzy Ce Matin over haar ochtendlijke 'ruzies' met de badkamerspiegel, een beetje grappig eigenlijk. 

Doch het beste moest nog komen. Het liefdesliedje Parce Que C'est Toi  was ronduit geweldig en Je Me Fâche (dat ik altijd al een straf nummer vond) zong ze heel doorleefd en vol expressie.  Een indrukwekkend lang aangehouden noot ging door merg en been.  Le Monde Tourne Mal was dan weer heel dansbaar en swingend en voor het nummer Je t'Attends ging Axelle achter de piano zitten en bracht het helemaal solo. Knap!  En zo wisselde ze af qua stemming : het trieste Toujours  werd gevolgd door het vrolijk huppelende Naïve (Prendre Le Temps) en tussendoor bracht ze ook nog een nieuw nummer, het uptempo Il Y En A.

Rester Femme vond ik het beste nummer van het concert, indrukwekkend gezongen, La Rouge Ardente in topvorm dus.  Quelque Part Ailleurs was ook straf, met wederom enkel zang & piano van Axelle, en ze vertelde er nog bij dat de clip voor dit nummer in C-Mine was opgenomen.  Het heel bekende en sterke Sensualité werd op gejoel onthaald en A Tâtons (dat al dateert uit 1996) blijft grote klasse.  Elke muzikant kreeg om beurt ook nog een solospot toebedeeld, en in volle glorie werd er een punt achter het concert gezet.  Op twee toegiften na dan, Laisse Moi Boire Un Café, met enkel piano en trompet, en het schitterende Rouge Ardent. 

Deze akoestische formule past Axelle Red als gegoten.  Ze dringt nog meer door tot de essentie van haar nummers zonder ergens op in te boeten, dus deze aanpak levert zeker een meerwaarde op.  Het pleit voor Axelle's schrijftalent dat bijna elk nummer van de set op herkenningsapplaus onthaald werd.  De liefhebbers en fans van Axelle Red mogen deze akoestische toer niet missen.  Voor de anderen is het zeker een geschikte gelegenheid om live kennis te maken met het veelzijdige oeuvre van de Hasseltse zangeres.  Wij kijken alvast uit naar de nieuwe plaat Acoustic!

Marc Vos

Foto © Marke Tentster

Artiest info
website  
C-MINE, GENK - 24/03/15