AXELLE RED @ CULTUURCENTRUM, HASSELT - 03/03/15

Artiest info
Website
facebook

CC HASSELT - 03/03/15

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Axelle Red in thuishaven Hasselt, en dan nog acoustic. Het oogt als een uitstekende menusuggestie in een viersterren rstaurant.  Het voorgerecht duurde echter net iets te lang, en de wat hakkelende uitleg van de ober over de gerechten brak de coherentie van de smaakbeleving nodeloos af.  Al kan je muziek moeilijk samenvatten in culinaire termen. Toch ontbrak er iets die avond in het Hasseltse CC. Het was alsof ze ondanks haar onbetwistbare talent soms vergat dat muziek niet hoeft uitgelegd te worden, die moet voor zichzelf spreken. Ze hing helaas aan bijna alle songs een heel verhaal op, ongetwijfeld erg boeiend materiaal voor een interview, maar niet in een concertzaal.

Acoustic is ook geen evidentie, als men de eigen songs gaat uitkleden dan moet er ook nog iets overblijven natuurlijk, en dat lukte niet echt bij ieder nummer. Wel bij ‘Si Tu Savais’ en een ontroerend nuchtere versie van ‘Ce Matin’, waar ze enkel de essentie van deze twee bloedmooie nummers overhield. Maar de set werd een opeenvolging van hoogtes en laagtes, iets wat we haar met volle productie en een band nooit hebben weten doen. Hoogtepunt was ‘Je t’Attends’ waar ze alleen achter de piano plaatsnam en niet gestoord werd door muzikanten die welliswaar bijzonder goed spelen, maar niet in dit concept leken te passen. Zo had je een blazer, die eigenlijk nooit lekker in de geluidsbalans leek te liggen. Trompet te hard, nooit de nuance die voor haar nummers toch wel nodig is, en een percussioniste die wel prachtige backingvocals produceerde, maar er verder weinig toe deed. Wigbert Van lieder op gitaar slaagde er dan wel in om een kader te onderhouden en gelukkig vaak zelfs te mogen sturen, maar dat resulteerde in slechts een handvol nummers die er echt toe deden. Gelukkig ook een paar surprises, zo werd ‘Le Monde Tourne Mal’ nogal samba-esque neergezet, en dat gaf een erg prettige dimensie aan het nummer. Ze kreeg bij dit soort passages de zaal heel makkelijk op haar hand, maar slaagde er dan even later weer niet in om dat momentum te rekken. Ze slingerde dan een bijna verlegen, verwarde bindtekst het publiek in, dat soms niet verder kwam dan een beleefdheids lachje.

Ik zie haar veel liever in full production, zoals op Genk On Stage vorig jaar bv, waar ze meteen sterk opent en met gemak haar songs de kracht meegeeft die ze verdienen. Want het is duidelijk, en dat weten we al bijna twintig jaar, songs schrijven kan ze. Dat ze er soms even naastzingt is haar meteen vergeven, als je na een seconde al terug die bloedmooie stem in het Frans hoort schitteren is er even naast zitten een detail. Na twintig jaar mag het feit dat je familie in de zaal zit trouwens ook geen probleem meer zijn toch ? Samengevat; een okay performance, maar het had iets meer mogen zijn, iets minder bindtekst, want in een zangmicrofoon versta je toch al nauwelijks gesproken tekst, en een beetje meer ‘madame’, songs die heeft ze al, maar het acoustic gegeven tovert geen magie helaas.

Andy Surleraux

Foto © Marke Tentster