COEM @ CULTUURCENTRUM, HASSELT – 13/03/15

Artiest info
Website
facebook

CC HASSELT - 13/03/15

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De Hasseltse band COEM (Coin Operated Entertainment Machine) legde vrijdag 13 maart 2015 in het Hasseltse CC de boeken neer. Een redelijk commerciëel getinte omschrijving voor een collectief van 4 zeer begenadigde muzikanten , waar de commercie er nooit voor toedeed. Een afscheid waar ik toch even bij wil stilstaan, want in de 15 jaar dat de vier in het muzieklandschap streden , dropten ze toch behoorlijk wat pareltjes. Niet in het minst hun tot gisteravond onovertroffen opus ‘Move/ The Mountain’ uit 2006. Een album dat in twee luiken werd opgedeeld, een sectie met volwassen postrock songs, indie bijna-hitjes (‘Catalog’ bv), en een tweede sectie die compleet met verstomming sloeg, een verzameling improvisaties voor Radio 1’s inmiddels ter ziele gegane ‘Cucamonga’. Hier liet de band voor het eerst echt horen hoe ze puur instumentaal heerlijk kunnen freewheelen. Waarom deze korte duiding over dat album ? Wel omdat hun laatste concert die vrijdag de dertiende er eigenlijk geen was, maar eerder een plaatopname was in het bijzijn van hun eigen fans. Een plaatopname ook die heel erg deed denken aan het concept van Move/The Mountain. Een laatste plaat , als laatste gift aan de fans. Een mooier afscheid kan je moeilijk bedenken toch?

Helemaal fijn kan het pas worden als ook dat laatste plaatje wil kloppen, en dat deed het helemaal. De band had in samenspraak met de programmator van CC Hasselt ervoor gekozen om het publiek gewoon bij de band op het podium te parkeren. Dat bleek een voltreffer, dit resulteerde niet enkel in een zeer fijne intieme setting, maar ook in een geweldig geluid. Het podium werd immers door gordijnen helemaal afgesloten van die grote zaal, en werd zo een muzikale microwave waarin het gedurende twee uur zeer fijn vertoeven was. Een afscheid is altijd moeilijk, zeker van een band die door veel critici gewaardeerd werd, maar die nooit echt het publieke respect kreeg die ze verdienden. Miskend is een rotwoord, maar hier wel op zijn plaats denk ik. Zeker als je nog eens een allerlaatste keer met de neus op de feiten gedrukt wil worden.

Hun set, naar beste COEM-traditie werd ook deze in twee delen opgesplitst, greep naar de keel. De effectieve plaatopname werd een unieke belevenis van meer dan een uur. Dan even pauze, waarin ze een winkelkarretje vol drankjes cadeau gaven aan hun aanwezige fans. Als afsluiter van 15 jaar volgden dan nog 7 pop nummers, hun eigen ‘greatest hits’, waar het soms wel even slikken was bij zoveel memory lane, maar het bleef gelukkig ontwapenend stijlvol. De staande ovatie na de gig deed even rillen, maar meteen ook lachen, en je kon zowat iedereen zien denken dat het nu plots wel leek te kunnen. Na vijftien jaar knokken en consequent blijven verdiende de band minstens, dit toch wel glorierijk afscheid.

Maar zeer zeker nog even terug naar het eerste gedeelte van het concert, de plaatopname. Het spreekt vanzelf dat de oplage eerder beperkt zal zijn, enkel iedereen die er gisteravond was kan een exemplaar gaan afhalen binnenkort. Ik zal frontman Marc Wetzels een paar Duvels moeten trakteren om aan een plaat te raken, want ik had me niet ingeschreven, zo werkt dat nl niet in de recencentenwereld. Maar ik wil die plaat ! Waarom ? Omdat ze verduiveld magisch is, ik heb ze gehoord, ik was bij de opname, en dit wil ik in mijn collectie. Ook hier weer net zoals ‘The Mountain’ dat instrumentale improvisatiewerk. Ze hadden de nummers in hun repetitielokaal laten ontstaan, tijdens talloze zondagen, improvisaties die uiteindelijk uitgroeiden tot een sliert soundscapes die vaak bijna flirtend leken te refereren naar Zappa, Geoff Farina’s Karate, en lange slierten Pink Floyd. Maar vooral heel erg COEM. Ik zag Marc Wetzels zijn rol van frontman en zanger inruilen voor fijn keyboardwerk afgewisseld met percussie op rare voorwerpen. Zo sloeg hij vuur en vlam uit een soort metalen paddestoel en legde hij fijne accentjes via voorzichtig gemikte keylijntjes bij het uitmuntende gitaarspel van Patrick Calvelo, die gisteren gewoon virtuoos was.

Het bleef een vol uur lang bijzonder fascinerend omdat ook de ritme sectie (Jo Wetzels (drums) en Stoffel Hias (bass) ) zeer sluitend ondersteunend werk leverden aan de melodieuze kadeiloscoop van Marc Wetzels en Calvelo. ’12 Notes’ want zo heet dat allerlaatste album refereerde ook meer openlijk naar Jazz, naar Coltrane wel, en niet naar het makkelijkere verteerbare, maar dat zou bij COEM ook niet anders kunnen. Wars van alle geplogenheden uit de muziek-bizz, en wars van alle trends is COEM een band die consequent bleef tot het bittere einde. Al was dat uiteindelijk zo heel bitter niet, ik zal ze missen, maar dit concept eindigde met hun masterpiece. Zo mag een band heengaan, in vrede en op de top van hun kunnen. Dankjewel allevier, voor 15 jaar the right stuff.

Andy Surleraux

Foto © Marke Tentster