GUY DAVIS & FABRIZIO POGGI @ CC HET GASTHUIS, AARSCHOT - 20/03/15

Guy Davis groeide op in NYC, maar vond zijn muzikale inspiratie in het Zuiden, maar ook bij zijn grootmoeder. Davis leerde zelf gitaar spelen en leerde vooral van anderen, door te kijken hoe zij speelden. Muziek maar ook acteren en schrijven zit in zijn bloed. Dit leverde hem enkele film / TV / musical rollen en meerdere prijzen op. In 1993 speelde hij de rol van Robert Johnson en in 1994 de one-man show “The Adventures of Fishy Waters”. In 1995 won Davis een Emmy Award met de film “To Be A Man”, waarin hij meespeelde en waarvoor hij aan de muziek meewerkte.

De voorbije twee decennia is Davis vooral met muziek bezig geweest. In het najaar van 1995 bracht Davis zijn Red House Records debuut “Stomp Down Rider” uit. In 1996 volgt “Call Down the Thunder”, een tribute album aan al de blues mannen die hem voorgingen. In 2000 wordt “Butt Naked Free” (Red House Records) uitgebracht, met als producer John Platania (ex gitarist Van Morrison). In de band speelden gitarist Levon Helm (“The Band”), multi-instrumentalist Tommy “T-Bone” Wolk (Hall & Oates, Carly Simon), drummer Gary Burke (Joe Jackson) en bassist Mark Murphy mee. In 2003 opent Guy Davis tijdens de tour, die Ian Anderson (oprichter “Jethro Tull”) maakte.

Samen met de Italiaanse mondharmonica virtuoos Fabrizio Poggi bracht Davis in 2013 het album “Juba Dance” uit (met onder meer een gastbijdrage van “The Blind Boys of Alabama” en Lea Gilmore). Dit album (zie recensie) leverde Guy Davis tijdens de 35ste ‘Blues Music Awards’ een nominatie op voor ‘Best Acoustic Artist’ en ‘Best Acoustic Album’. Ook in Europa werd “Juba Dance” uitstekend onthaald. Een absolute aanrader en alvast een kandidaat voor mijn eindejaar Rootstime lijstje!

Vanavond is Guy Davis met zijn maat Fabrizio Poggi geprogrammeerd in de Theaterzaal van het CC Centrum Het Gasthuis in Aarschot. Beiden verzorgen er een akoestische set, die na de pauze gevolgd wordt door een optreden van de Stanton Band. Met Stanton brengt zanger-gitarist Geert Hellings een eigen repertoire van sterke, stomende, maar ook licht weemoedige songs. Inspiratie vond hij zowel in traditionele als hedendaagse Amerikaanse rootsmuziek en bij grootheden zoals Bob Dylan, Neil Young en Steve Earle. Met doorvoelde, persoonlijke teksten en een stevige sound weet Stanton resoluut een unieke plaats in te nemen binnen de huidige country-revival, zonder zich te bekeren tot één enkel genre. In gitaar en stem weerklinken echo's van de rollende roots-blues van J.J. Cale, maar ook de rauwe kracht van de vroege blueszangers.

Zoals dat gebruikelijk is in een CC, gaat er een bel in het cafetaria (drinkt men zijn Duvel nog snel leeg) en is men op tijd in de zaal. Het is even na acht, wanneer Guy Davis (blauw hemdje met korte mouwen en hoed) en Fabrizio Poggi (rood hemd en klak) het podium opkomen en plaats nemen voor/op de stoelen, die voor op het podium klaar staan. Guy Davis gaat naar de microfoon en zegt ‘I’m Guy Davis and this is Fabrizio Poggi”. Davis kondigt als eerste nummer, een nummer van Tommy Johnson (1896-1956) aan. Deze invloedrijke Delta blues muzikant was muzikaal actief in de late jaren anno 1920 en was door zijn falsetstem een opvallende verschijning. Johnson bracht in 1928 voor ‘Victor Recordings’ het nummer “Maggie Campbell Blues” uit. Davis’ versie brengt hij staande, op een 12 snarige slide gitaar. Met zijn diepe, rauwe en warme stem zingt Davis: “Comin' down the road? / Well, it look like Maggie, little bit / But she walks too, slow…” De volgende song is een nummer van Willie Dixon, waaraan Davis, terwijl hij zijn gitaar stemt, een verhaal hangt van de “Stones”, die het nummer op single uitbrachten in de UK in 1964. Davis richt zich hierna tot het publiek en vraagt hen of ze kunnen blaffen als een hond en huilen als een wolf. Dit lukt bij de eerste pogingen al vrij aardig en krijgt een vervolg in de song. Fabrizio Poggi, gewapend met twee harmonica’s, soloot hier voor de eerste maal. Davis’ truc, om de zaal er bij te betrekken lukt, maar voor de haan loopt het m.i. alsnog slecht af: “the rooster been gone…” Davis waagt zich tijdens dit optreden ook aan nieuw materiaal. In een nummer, dat hij schreef in de voorbije Kersperiode “Taking Just A Little Bit Of (personal) Time”, benadrukt hij, dat het belangrijk is dat je voldoende tijd moet vrijmaken voor je zelf. Tijdens deze mooie country ballade vraagt Davis opnieuw aan het publiek om mee te zingen. Mooi nummer, met vooral mooie teksten! “Juba Dance’ is de titel van zijn/hun laatste album en komt regelmatig aan bod. “That’s No Way To Get Along” (een tijdloos nummer van Reverend Robert Wilkins”) is de kans voor Poggi om even “zonder handen” te blazen en “Black Coffee”, komen het eerst aan de beurt. “Black Coffee” is Davis’ tribute aan JL Hooker en is Poggi’s harmonica demonstratie. Wat Poggi hier laat horen, is van uitzonderlijke klasse en wordt door de aanwezigen met spontaan applaus beantwoord. Davis maakt ons duidelijk dat hij er op staat, dat “zijn koffie zwart en in zijn vertrouwde mok” moet geschonken worden. Tussen de “Juba” tracks door, brengt Davis de Bob Dylan klassieker “Lay Lady Lay”. Deze ingetogen folk song (uit 1969 uit “Nashville Skyline”) is een kippenvel moment. Sonny Terry’s “Did You See My Baby” doet Davis solo op gitaar en harmonica, inclusief de nodige (suggestieve) heupbewegingen, krijgt veel reacties uit de zaal. De volgende tribute “My Eyes Keep Me In Trouble” is een Muddy Waters’ song, die het probleem omschrijft “als je mooie vrouwen ziet”. Leuke uptempo song, met aardige Muddy solo’s van Poggi. De laatste (tiende) song van de reguliere set “Bumble Bee Blues”, is een nummer van Bumble Bee Slim aka Amos Easton (1905-1968). Slim stond bekend als een productieve singer-songwriter. Zijn ontspannen, vrolijke stijl en vaak humoristische teksten maakte van hem één van de goed verkopende artiesten van die periode. Davis’ versie, komt er na wat inleidend herkenbaar gezwansd over oude mannen en wordt afgerond met een reeks verleidende slides, die hij expressief en nadrukkelijk de zaal in stuurt. De encore’s komen er met veel liefde. De eerste encore “I Wish I Hadn’t Stay Away So Long”, is ook een nieuwe song, die opgedragen wordt aan zijn oude vriend / folk zanger ‘uncle” Pete Seeger (1919-2014), die Davis vrij goed kende. Het is een mooie, weemoedige folk ballade over de muzikant die onderweg is en die te laat thuis komt, om nog afscheid te nemen. Davis en Poggi sluiten, na een lang applaus, af met “Cool Drink Of Water Blues”, een ”labour” song, (ook) van de hand van Tommy Johnson. In dit nummer uit 1928 vertelt Johnson ons waar het in de plantages aan de Mississippi zo vaak om ging: “Oh ho, I asked her for water, oh ho, she brought me gasoline / That's the troubling woman that I ever seen…

Met Guy Davis en Fabrizio Poggi was het meer dan een uur lang genieten van akoestische Delta blues. Beide heren zijn het levende bewijs van hoe mooi pure blues wel kan zijn. Koop hun “Juba Dance” album, want dit is een absolute aanrader! Voor de nog resterende speeldata, raadpleeg onze website.                 

Eric Schuurmans

meer foto's

Line-up: Guy Davis (gitaren, harmonica), Fabrizio Poggi (harmonica’s)

Setlist: 1-Maggie Campbell Blues (Tommy Johnson) / 2-Little Red Rooster (Willie Dixon) / 3-You Got To Give In Time What You Do / 4-Taking Just A Little Bit Of Time / 5-That’s No Way To Get Along* / 6-Black Coffee* / 7-Lay Lady Lay (Bob Dylan) / 8-Did You See My Baby* / 9-My eyes Keep Me In Trouble / 10-Bumble Bee (Bumble Bee Slim aka Amos Easton) // encore // 11-I Wish I Hadn’t Stay Away So Long / 12-Cool Drink Of Water Blues (Tommy Johnson) -- * “Juba Dance”

 

Meer video's: Maggie Campbell Blue - Little Red Rooster - Watcha Doin' (Sleepy John Estes) - Black Coffee - Did You See My Baby - My eyes Keep Me In Trouble - Cool Drink Of Water Blues


 

 

 

 





 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Artiest info
GUY DAVIS  
FABRIZIO POGGI  

CC HET GASTHUIS, AARSCHOT - 20/03/15