HOOKROCK INDOOR @ DIEPENBEEK - 28/02/15 met PARALYZERS - BARRELHOUSE - INA FORSMAN BAND

Artiest info
Website
facebook

DIEPENBEEK - 28/02/15

Paralyzers

Barrelhouse

Ina Forsman

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Paralyzers , een groep uit het Limburgse mocht de aftrap geven, en ze deden dat meer dan uitstekend.  Ze spelen dan ook al samen sinds 1994 en hebben in die tijd een strakke blues sound opgebouwd, met echo's van The Fabulous Thunderbirds en The Blasters.  Soms ging het er ook ietsje swampier aan toe en hoorden we flarden Fogerty en Tony Joe White voorbijtrekken, in knappe nummers als Ticket Home en How Long bijvoorbeeld. 

De band gaf stevig van jetje en Before I Get Too Old was een eerste swingend hoogtepunt.  Hun cover van Shadowplay van de grote Rory Gallagher vond ik ook super, en om het even in Ierland te houden, de verrassende coverTeenage Kicks van de punk/popgroep The Undertones klonk fantastisch, fijn deze klassieker nog eens live te horen.  Met From Small Things (Big Things One Day Come) van Springsteen (en ook gekend in de versie van Dave Edmunds) hadden ze nog zo een uitmuntende cover op hun repertoire, en als wij songs van een dergelijk niveau horen voorbijkomen, hoort u ons niet klagen, integendeel.

Bij de laatste nummers in de set kwam gitarist Marco, die de eerste vier jaar ook deel uitmaakte van de band, nog even meespelen, en hij deed dat voortreffelijk (en met een big smile).  In de bisnummers gingen de Paralyzers nog even helemaal loos met een goeie oude Los Lobos - swing, ongecompliceerd en zeer aanstekelijk.  Het laatste nummer Why was een beetje een buitenbeentje, en klonk traag en psychedelisch, zeer sixties / Jefferson Airplane zelfs maar wel heel goed!

De Paralyzers waren met vlag en wimpel geslaagd, de Belgische blues-eer was gered, zo werd hier weer eens ten overvloede bewezen...

 

Barrelhouse kan je het best vergelijken met een voortdenderende trein die, eenmaal gelanceerd, nog nauwelijks kan stoppen. Dit was een schitterende live-groep, die ons met hun energieke blues helemaal inpakte.  Op Hookrock zag ik de groep, die haar veertigjarig (!) bestaan vierde, voor de tweede maal na een geslaagd eindejaarsconcert in Eindhoven.  De groep bestaat naast zangeres Tineke Schoemaker uit vijf muzikanten : de broers Johnny en Guus Laporte beiden op gitaar, Bob Dros op drums, Han Van Dam op piano en Jan-Willem Sligting op (double) bass, accordeon en mondharmonica.

Het begon allemaal heel swingend en soepel, en dat zou voor zowat het hele concert zo blijven. In Sally Don't You Cry horen we een strakke , goed op elkaar ingespeelde band en Tineke klonk met haar doorleefde bluesstem bijna als Tina Turner in haar beste jaren...  Talk To Me was een heel goed nummer met een trage, prominente piano en een fijne gitaarsolo - en het was wel degelijk de gitaar die hier tegen ons praatte en zelfs het hoge woord voerde.  Another Way To Find You was een verzoeknummertje en klonk een beetje als Crossroads.  Bij de shuffleblues I Love The Life I Live, I Live The Life I Love was het onmogelijk om stil te blijven staan.  Ook was het heerlijk genieten van het sublieme (gitaar)samenspel van de Laporte Brothers.

Shake 'Em On Down , een Barrelhouse klassieker werd gespeeld op het scherp van de snee, een superblues met pittige interactie tussen de fijne pianorolls en de gitaren.  Dan volgde er een soort van talking blues, Beware (Of The Dog), door Tineke gezongen met een zalige glimlach om de lippen, en wij zagen en hoorden dat het goed was.  En een gitaarsolo à la Fogerty maakte het helemaal af.  Down With The Life klonk heel feestelijk en swingend met die mooie boogiewoogie piano.  Vervolgens de blues classic (van Skip James) Hard Time Killing Floor Blues, langzaam, een beetje mysterieus en dreigend.  Deze hoekige blues sneed er diep in, met verschroeiende gitaren en een vlammende, jankende solo, in de allerbeste deltablues & John Lee Hooker traditie.  In Change My Mind  gingen de om beurt solerende broers een heftig gitaarduel aan en stuwden elkaar alzo naar een nog hoger spelniveau.   Let me Love You was een swingende kraker, die het concert regelrecht naar een mooie finale voerde.  Als bis kregen we enkel nog een supersnelle instrumental te horen en dan was het gedaan...

In het begin werd Barrelhouse misschien wat kritisch onthaald door het publiek, doch op het einde was iedereen mee.  Een heel goed concert dus, het tweede al van de avond.  Veertig jaren blues-ervaring van oude rotten in het vak was dit, en dat zag je ook aan de afgesleten gitaren, die er al een lange staat van dienst hadden opzitten. 

Zeldzame klasse van absoluut de beste bluesband van de Benelux.

 

Om maar meteen met de deur in huis te vallen, Ina Forsman & haar begeleidingsgroep maakten er moeiteloos drie op drie van, waarmee Hookrock indoor 2015 een uiterst genietbaar avondje blues werd. Deze Finse dame was ons tot voorheen onbekend, maar de straffe Belgische bluesman Lightnin' Guy speelde mee in haar zeskoppige band, en die kennen we natuurlijk maar al te goed, want hij is momenteel zeker een van de beste bluesartiesten in België.   Een tijdje geleden zagen we hem trouwens nog solo schitteren in het voorprogramma van John Mayall in de AB.

Er werd afgetrapt met Do The Hipshake Baby met zang van gitarist Lightnin' Guy, die Ina Forsman vervolgens aankondigde met veel bravoure en show, bijna op zijn Amerikaans, en iets later begrepen we ook waarom.  Ina Forsman was namelijk een mooie Finse dame met veel pit, en vooral met een fantastisch stemgeluid, een echte frontvrouw ook die alle aandacht naar zich toe trok.  In Good Lookin’ haalde ze bijzonder fors uit en de ambiance zat er meteen in.  Hookrock had meer dan zin in nog een derde lading blues & fun, en liet dat ook luidruchtig horen.  De beroemde Bo Diddley beat weerklonk in het te gekke Willie & The Hand Jive, een partysong bij uitstek, en I Don't Knowklonk jazzy, nightclubby en soms zelfs een beetje als Vaya Con Dios op zijn allerbest.  En dansen kon Ina ook al als de beste.  Down In Mexico kende een traag en zwoel begin, versnelde op eens om later weer te vertragen, wat het nummer toch wel wat schwung gaf.  Een soort van exotische blues compleet met jankende coyote gitaren.

Queen Bee was top, een fijne swing op een Jimmy Reed leest geschoeid, en onze Finse zangeres was er vast van overtuigd dat het nummer over haar ging...   Tijd voor het ultieme duo van de avond : Mama He Treats Your Daughter Mean, een snelle blues, met af en toe felle stemuithalen en een piekfijne solo van de Nederlandse leadgitarist Richard van Bergen.  Zeer overtuigend.  Zelfs het heel bekende nummer I’d Rather Go Blind - de eeuwigheid in gezongen door Etta James – kon Ina Forsman heel goed aan, en dat is niet zo vanzelfsprekend.  Ze heeft het gewoon, en dan lukt er heel veel, zoniet alles.  Daarna stelde ze ook haar puike band voor, met een speciale vermelding voor Lightnin’ Guy, de gitarist, bandleader en tourmanager, “a fucking awesome dude”, liet ze zich nog ontvallen, en daar is geen woord Frans bij.  Ten overvloede stelde ze de toehoorders nog eens de vraag “Do You Want To Party?”, want voor het publiek was het feestje al een hele tijd aan de gang...   En dan volgde nog Something's Got A Hold On Me een prima afsluiter waarbij we nogmaals Tante Tina niet uit onze gedachten konden bannen (“Af Ike, af!”).

En natuurlijk moesten ze nog eens terugkomen.  Ina ging op de rand van het podium zitten tussen het publiek en zong de prachtige meezinger en –wieger Bring It On Home, een parel van Sam Cooke, en toen ze even voor de grap een man uit het publiek de microfoon onder zijn neus duwde, zong deze zowaar een hele strofe zonder een moment van aarzeling.  Tenslotte kregen we nog een hartelijke portie Sun rock ‘n roll & blues met Getting Hip.  Onder luid applaus werd Ina Forsman afgekondigd door Lightnin’ Guy en als een diva, druk zwaaiend en kushandjes uitdelend, verdween ze in de nacht.  Het deed me zelfs even denken aan Marilyn Monroe in de documentaire gisterenavond op tv, waarin haar ‘tournee’ voor de Amerikaanse mariniers in Zuid-Korea in 1954 werd gedocumenteerd...  Afin, het Fins-Belgisch-Nederlands orkest nam nog even de honneurs waar, speelde nog een paar maten en maakte er dan op sierlijke een einde aan.

Hookrock 2015 : Belgium 10 points – Holland 10 points – Finland 10 points.

Marc Vos

Foto © Kris Vermeulen