MATT THE ELECTRICIAN @ CC DE BREUGHEL, BREE - 26/03/15

Het bovenlokaaltje in de cc De Breughel blijft een gezellig kader bieden om er singer-songwriters te ontmoeten en om van heel dichtbij van hun songs te genieten. Intiemer kan moeilijk! Ook Matt The Electrician en zijn muziekpartner Ida Wenoe uit Denemarken hielden de aandacht vast van het publiek met hun sympathieke verschijning, hun samenzang en een reeks beklijvende songs. Matt vertelde dat hij, elke keer dat hij een landsgrens oversteekt, hij opnieuw zijn gitaar landelijk moet ‘tunen’. Sfeer en sound verschillen. Met de geluidsman in het zaaltje was de muziek van de Texaanse zanger/gitarist alvast in goede handen. Matt the Electrecian, oftewel Matthew Sever, bracht er met gesloten ogen een selectie van zijn bezielde songs gekoppeld aan een korte introductie, waarin humor, improvisatie en speelsheid elkaar afwisselden. 

Qua uiterlijk lijkt Matt op een uit de kluiten gewassen tuinkabouter met het eerste grijs in zijn baard, wat mogelijk op nieuwe wijsheid kan duiden. En al speelt hij roots en neo-folk, zijn tatoeages en het T-shirt van ‘Supertramp’ laten een andere zijde van zijn karakter vermoeden. Als nieuwe naam voor hem en zijn partner stelde hij ‘blackblue’ voor om zwart/blauw vestimentaire redenen, maar dat idee liet hij weer direct varen. Zo bleef Matt in de loop van zijn concert steeds ludiek uit de hoek komen terwijl hij ernst en melancholie voor de songteksten bewaarde. Daarbij putte hij uit zijn laatste albums ‘Accidental Thief’ uit  2011 en het recente ‘It’s A Beacon It’s A Bell’ maar ook uit ouder werk. Ook Ida Wenoe, eveneens songschrijfster, omgordde een enkele keer de gitaar om in het Deens een song van haarzelf te vertolken, waarbij Matt in de vocale toonaard van een Sigur Ros emotioneel meekleurde. Matt’s stemtimbre, met daarin een lichte korrel, wordt nogal eens met die van Paul Simon vergeleken maar de indringende wijze waarop hij zijn poëtische songs vertolkt doet eerder aan Loudon Wainwright III denken. 

Toch blijft Matt in alles zijn eigen originele zelve, zoals hij zingt, danst, speelt en het publiek toespreekt. Als hij gitaar speelt wiebelen zijn voeten mee, als hij zingt dan zoekt hij verre herinneringen op. Zo vertelde hij over zijn periode in een spookachtig oud kasteel in Denemarken en zijn ontmoeting met andere muzikanten die evenzo instapten in het ‘The House Of Songs’ project, een workshop voor songwriters; of zijn tijd in een hotel in Memphis, Tennessee, waar menig song het licht zag, al was het dan in de nachtelijke uurtjes. Zo vertolkte hij ‘Accidental Thief’ en ‘Ghost Story’ of nog ‘John Elliott’ ter ere van een bevriende ‘schavuit’ uit Minnesota. En het innige ‘Got Your Back’ droeg hij op aan zijn echtgenote, die met hem de jaren van armoede deelde tot uiteindelijk enig succes volgde dankzij een ‘commercial’. In al deze ‘onthullende’ narratieve songs werd hij prachtig bijgestaan door de lieflijke vocalen van Ida, waarbij het opviel hoe beider stemmen heerlijk blenden. Vooral bij het bloedmooie ‘Osaka In the Rain’ werd je getroffen door de magie van songlyriek en harmoniezang, waarbij Matt naar Bela Fleck refereerde en diens zoektocht naar de oorsprong van de banjo in Afrika. 

In de tweede helft van het clubconcert bleef het immer relaxte duo je inpakken met intieme of revelerende songs zoals ‘Pioneer Bride’, ‘Daydreamer’, ‘The Family Grave’ en het nostalgische ‘The Bear’. Bij ‘Animal Boy’ haalde hij er zijn ‘tiny’ banjo bij, die al vanaf het begin geduldig stond te wachten tot zijn meester hem wilde oppakken, waarna de banjospeler en fluiter vervolgde met de sing-a-long ‘Faithfully’ en het ‘unplugged’ ‘All I Know’. Teruggeroepen voor een toegift amuseerde Matt het publiek nog met ‘Milo’ en een medley van Paul Simon’s klassiekers, waarbij je bij diens ‘Diamonds On the Soles of Her Shoes’ nog amper een verschil hoorde met de troubadour, zelfs niet met je ogen dicht. Maar het absolute hoogtepunt was toch het verschroeiend mooie ‘The Only Thing’ van songschrijfster Ali Holder, een gloednieuwe song, evenals het ontroerende ‘Only For You’, al blijft Matt met elke song intrigeren, die hij soms vergezeld laat gaan van reflectie, ironie of zelfrelativering. Met bedrieglijk simpele, maar niettemin gevoelvolle en gelaagde songs slaagde het getalenteerd duo erin om je toch met een lentegevoel naar buiten te sturen de nachtelijke koude in.

Marcie

Foto © Eric Schuurmans

Meer foto's Eric Schuurmans

  

VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3 - VIDEO 4 - VIDEO 5 - VIDEO 6 - VIDEO 7

 

 

Artiest info
Website  
facebook  

CC DE BREUGHEL, BREE - 26/03/15