PAUL BATTO @ GOORBLUES, WUUSTWEZEL - 08/03/15

Artiest info
Website
 

GOORBLUES, WUUSTWEZEL - 08/03/15

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Terwijl anderen dezer dagen, in die grote muziekwereld, nieuwe albums uitbrengen met tien ballads van Sinatra, als shadows in the night, laat onze Sloveense troubadour, die vroeger al eens met Frank vergeleken werd, nog altijd zijn eigenste muziek vloeien op het nieuwe album “On A Lonesome Road”. Een titel die niet alleen wijst op zijn huidige trip door onze contreien, hij toont ons ook enkele poëtische en persoonlijke bladzijden die hem invielen in zijn huidige hometown, de stad van Smetana en Kafka. Paul Batto voelt zich, zoals hij me vertelde, eerder als een gipsy die wel overal thuis is en toch nergens houvast wil voelen. Net zoals hij buiten met ons staat te praten, stapt hij met zelfde sjaal, hoed en jas op het podium. Deze zigeuner houdt als het ware dit imago om zich als bescherming, daar hij zich meermaals bloot geeft aan zijn publiek. Het is dan ook al de vijfde keer dat hij hier bij Michel en Paul optreedt. Dat thuisgevoel wordt door de meesten onder ons graag gedeeld, café 't Goor is dan ook al lang een bluesoord voor de kenners.

De eerste gitaaraanslagen zijn altijd belangrijk voor onze verwachtingen. Paul opent met zijn Fat Lady, getogen met twaalf metalen snaren, één van zijn nieuwste nummers “She's allright”. Stelt een heerlijk staaltje sliding tentoon en worden wij alzo verwend met een dobro sound uit de bovenste schuif. Paul speelt nu, op zijn achtenveertigste, zo ervaren dat hij zich boven alle bijgeluiden stelt. Zijn ruige uitgelijnde stem maakt het imago gewoon compleet. Waar hij vroeger zijn houten gitaarkoffer voor gebruikte, stampt hij nu het ritme op een simpel ingeplugd houten blok. Zijn twintigjarig rondtrekken heeft hier en daar ook zijn prijs, de mahonie houten koffer was er dan ook niet echt voor gemaakt. Eveneens op de Fat Lady, de manuele ritmebox en met zijn gipsy bluesstem neemt hij ons mee op zijn “Lonesome Road”, bottleneck steeds ter hand, waaruit je de betere gitaristen herkent.Neemt dan voor derde nummer zijn Angel, eveneens één uit diezelfde Australische Cole Clark stal. Bespeelt, volgens hemzelf, maar al te zelden zijn harmonica en brengt ons het weemoedige “Where Have All The True Souls Gone”. Alsof het nu die speciale nek verbinding van deze gitaar is die de sound nog beter maakt, zijn zeer gipsy intro met Angel brengt ons naar “The Garden Of Love”. Weerom gemeend applaus, al zijn we maar met enkelen. Blues is duidelijk niet voor de massa. De massa zit thuis voor TV of hopelijk op een zonnig terras maar ...zonder muziek.

Het wordt almaar poëtischer en zelfs autobiografisch zoals “ Love At Last ”, al zou ik de lyrics er wel bij willen hebben. Dan weer horen we een John Lee Hooker ritme in “ Storm 's Comin' “. Dan weer net als als een Errol Garner zoekend naar een song, speelt Paul zonder plan noch playlist. De volgorde zal nooit dezelfde zijn, in zijn intro's vindt hij een inspirerende weg en vingerpikkend of bluesy mijmerend, als een JJ Cale, voor hij even pauzeert.De zes snaren van de Angel even stemmen en om sommige bijgeluiden te dempen vraagt hij ons met een knipoog: “make some noise”,wat dan toch begrepen wordt, respect voor muzikanten mag er zijn. We zijn hier wel dichtbij de grens, waarachter de praatziekte tijdens concerten nog erger is. Alsof Batto ook dat weet, vertelt hij ons een grap over de betekenis van “alternatief” waar een jongen zijn vader vraagt wat dat woord eigenlijk betekent...na de overstromingen in Zeeland in de vijftiger jaren. Vader vertelt hem hoe je rijk kan worden door te beginnen met één ei...tot je een hele kippenfarm bezit, maar die na overstroming je volledig blut maakt. Jaja, maar wat is dan alternatief, vraagt de zoon...Alternatief is dat je eenden kweekt. Grap stemt tot nadenken en het werkt, we zijn allemaal stil. Deze Joodse vorm van humor is geslaagd.

Een nummer als “Slow Train To Nowhere” slaat dan ook in als een bom, een vredige welteverstaan. Het liefst neemt Paul de wagen en rijdt op lanen met bomen, bomen die hem zijn muziek influisteren. Zoals op “Long Distance Runner” met harmonica erbij, langs de lange laan van de slide gitaar, niet joggend maar met sjaal en zo nodig met hoed, de wegen afschuimend, jawel dat is waar een zigeuner naar verlangt. Alleen op de baan, de baan die leidt naar een volgend optreden. En zo draagt Batto vele kilometers onder zijn hoed, die hij zelfs niet afzet om te eten. Zijn Japanse tourwagen is de enige getuige hiervan, en gedraagt zich gedwee, daar ook hij beseft dat Paul hem echt nodig heeft. Iets volledig anders in “ Come To The Water “ met een meeslepend refrein en iedereen stil als een sound of silence wordt gespeeld, Batto gaat graag diep en heeft er ook een stem voor. Paul tovert ons een mythische flamenco serenade voor de ogen in “I'm A Gypsy”,wat we ondertussen graag geloven. Ook Spaanse invloeden zijn hem niet onbekend. Batto is overal thuis, dat blijkt weer eens. Wij hoeven daar echter niet voor naar Madrid of Barcelona te trekken, tenzij je Messi wil zien spelen . Het is allemaal poëzie op een flamenco snaar.

Terwijl Batto een zwarte koffie bestelt, beslist hij toch nog een extra nummer te brengen en roepen we lachend: we want more...noise, waarna iedereen zich verblijdt met zijn “ Put Your Load Down “ die we wel bij de gospels zouden kunnen klasseren en genieten weerom van zijn diepe blues stem. Paul (Vissers) laat zijn gasten niet zomaar van het podium vertrekken en eist een laatste nummer op waar hij maar al te graag meespeelt met zijn beatring. Het Pauls duo benoemen we dan ook als Les Paul. We horen nogmaals “She's Allright “ maar dan in een volledige bezetting. Blues was weer heel breed vanmiddag en waren weer blij met den bateau te hebben meegevaren.

Guy Cuypers

Foto © Jive

meer Foto © JiVe