ST PAUL & THE BROKEN BONES @ BOTANIQUE, BRUSSEL - 10/03/15

Artiest info
Website
facebook

BOTANIQUE, BRUSSEL, 18/02/15

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3

We maakten ons op voor een avondje soul. De cd “Half The City “ van St Paul & The Broken Bones heeft hoog gescoord in vele eindejaarslijstjes. Ook in die van Rootstime. Het was dus met een grote delegatie dat de redactie aanwezig was om te zien of deze jonge, blanke soulman de belofte van de plaat kon waarmaken.

Maar eerst was er een voorprogramma dat luisterde naar de naam Little X Monkeys. Deze groep uit Namen speelt muziek die diep in de Amerikaanse tradities is geworteld. Je kan hun muziek omschrijven als rootsmuziek met veel bluegrass, folk, blues en een hele scheut rockabilly. Parel van de groep is zangeres Marjorie Piret (lerares Engels, dus de uitspraak is best ok). Zij gedraagt zich op het podium als een hyperkinetisch Duracell konijn dat brult, swingt, danst en huppelt.

Ze kwamen hun 5 op. De mannen die op de drummer na allen snaarinstrumenten bespeelden en Marjorie. Ze begonnen met “My Louisiana” om de toon te zetten: dobro, slidespel, harmonica en een titel om duidelijk te maken waar hun inspiratie vandaan kwam. Daarna volgenden nog enkele nummers van hun “Mystic River” cd. Op “Black Bird” met de banjo als hoofdinstrument kwam er een xylofoon solo. Ongebruikelijk maar het werkte. Met “ Little Creek Fellowship” ging het tempo een ruk de hoogte in. De sfeer zat al meteen in de hele zaal en de reacties van het publiek gaf hen blijkbaar meer energie. “Walking On The Road” rockte met een kazou solo als kers op de taart. “Pumped Up Kings” was een versnelling lager en deed aan Amy Winehouse denken. Afsluiten deden ze met het rockende duo “Let’s Burn It Down” en “I Wanna Go” waarbij het publiek gemend werd om daarna de groep te bedanken met een stevig applaus voor de geleverde prestatie. Zonder meer een sterk voorprogramma dat live op festivals niet misstaat. Ik zal ze alvast in het oog houden.

Een kwartiertje later, na veel Otis Redding als pauzemuziek, kwamen de Broken Bones het podium op. Ze begonnen met een instrumentale opwarmer. Gebruikelijk bij soulgroepen. Alleen voelde je de energie die bvb de Menahan Street Band ook heeft. Een geoliede machine jonge wolven die ongeduldig de hele dag hebben gewacht om hun kunnen te tonen. Toen kwam St Paul op. De man leek qua uiterlijk op een kruising tussen Sven Ornelis en John Belushi. Keurig in het pak vloog hij er direct in. Met “Simple Song” had hij van de eerste noten direct de zaal mee. Hij wisselde trage en uptempo nummers vlot af. In elk nummer legde hij zijn ziel, zoals het in soul moet. Zijn stem is nog niet zo gegroefd als die van zijn grote voorbeelden maar hij had geen moeite om zelf met beperkte begeleiding toch impact te hebben. Namen van voorbeelden kwamen regelmatig door mijn hoofd spoken. Zo deed hij in “Sugar Died” aan de Blues Brothers denken. In het daaropvolgende pakkende “Dixie Rotho” kwam de geest van Otis zwerven.

Het was geen set met hoogtepunten omdat heel de set een hoogtepunt was. Zichtbaar blij door de opkomst en respons van het publiek gaf hij het beste van zichzelf. In “Sheikh” verwees hij zelf naar Sam Cooke & Otis Redding. Een live topper is het rockende “99 ½”. Maar echt verrassend uit de hoek kwam hij met de schier onherkenbare cover van Radiohead’s “Fake Plastic Trees” waar hij een stukje Beatles aanbreide met “Don’t Let Me Down”. Ondertussen bespeelde hij het publiek met zijn gekke danspasjes en maniertjes. Mijn favoriet was “Down In The Valley” met een knappe blazerssolo en een ritme dat je naar New Orleans katapulteerde. Maar evengoed gospel kan hij aan, zoals hij in “It’s Midnight” bewees met enkele vocale uithalen die indruk maakten. Om helemaal de set af te maken kwamen er nog “Like A Mighty River” en “Grass Is Greener”. Na 15 nummers zou je verwachten dat het publiek voldaan was en de groep leeggespeeld.

Maar neen, er volgde nog een welverdiende bisronde. Als een priester in de kerk , maar dan James Brown in de Blues Brothers, bracht hij “Moonlight Daydream”. Er volgde een funky “Call Me” en met “Make It Rain” was de hele Rotonde aan het swingen. Game, match, over! Voldaan waren we.

Een ding is zeker: over dit concert gaat nog gesproken worden want deze man gaat nog faam maken. Het was zijn tweede keer in België en zijn publiek was honderd keer meer dan bij zijn eerste passage. En bij een volgende zal het in een grote zaal zijn. Hopelijk komt zijn set ook goed over op festival. In elk geval: vandaag werd bekent dat ze op Werchter spelen. Het wordt dus drummen om er bij te zijn een volgende keer. In elk geval, voor het geval er nog twijfel was: dit was een super concert.

(Lisael)

Foto © Eric Schuurmans

meer foto's

 

 

ST PAUL & THE BROKEN BONES: VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3 - VIDEO 4 - VIDEO 5

 

LITTLE X MONKEYS: VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3