ZAKIYA HOOKER @ MOD, HASSELT - 12/03/15

Artiest info
Website
 

MOD, HASSELT - 12/03/15

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De naam ‘Zakiya’ alleen al klinkt als muziek in de oren. En dat zij, toen zij gewoon nog Vera Lee heette, tegen het bluesicoon John Lee Hooker ‘papa’ mocht zeggen, spreekt ook tot de verbeelding. Dat de MOD-organisatie deze bluesdame naar Hasselt kon halen mag een half wonder heten, want Zakiya Hooker zelf is ook een beroemdheid en niet alleen omdat zij o.m. samen met Taj Mahal en Etta James heeft gespeeld. Al een kwart eeuw is zij de blues toegewijd sinds zij voor de eerste keer samen met haar vader op een podium stond. Dat de spirit van haar vader vandaag nog in haar levendig is, kon je opmaken tijdens de ganse duur van het concert, ook al is haar muziekstijl iets vrolijker en volledig naar haar eigen temperament gemoduleerd.

Met haar debuutalbum ‘Another Generation Of the Blues’, uitgebracht in 1994, begon Zakiya, opgegroeid in Detroit, inderdaad aan een eigen zangcarrière. Enkele jaren voordien zong zij nog een duet met haar vader, maar sindsdien stippelde zijn haar eigen traject uit waarin ook bassist en producer Ollan Bell oftewel Chris James een rol speelt. Behalve dat de blues in haar genen zit, werd de bluesfeeling ook versterkt door de drama’s die zij uit het verleden meesleept. Van enige tristesse was in haar songs nochtans weinig te merken op één enkel ‘Etta James’ nummer na. De levenslustige bluesdame was duidelijk ‘In The Mood’, één van de songs op haar nieuw album dat binnenkort zal worden uitgebracht. De gitaarsolo’s brachten nog meer ‘mood’ in het zaaltje. Vanaf het begin converseerde Zakiya op spontane wijze met het publiek, soms speels en soms sexy zoals de grote diva’s haar dat ooit hadden voorgedaan. Zij vroeg zelfs aan de lichtman om het publiek meer zichtbaar te maken wat de communicatie bevorderde. Ook de ontwapende drummer Marlon Green, met zijn olijke grimassen en aanstekelijke lach, droeg bij tot de jolige sfeer, zodat de interactie tussen band en publiek alsmaar gemoedelijker werd. Aanvankelijk opende de band zonder de frontdame. Hierdoor kon je beluisteren dat ook bassist Chris James een erg soulvolle stem bezit. Samen met de gitarist, toetsenist en drummer creëerde hij met jazzy songs als ‘Red Rooster’ en ‘Last Two Dollars’ alvast de ideale relaxte sfeer om nadien ‘the one and only Zakiya Hooker’ aan te kondigen. Met haar elegante verschijning maakte Zakiya al direct de nodige indruk op alle fotografen en de fans van John Lee Hooker, die zijn dochter destijds aanmoedigde om ook de ‘muziek van de duivel’ te spelen en te zingen. Zelf sloot John Lee trouwens meermaals zijn concerten af met ‘One Bourbon, One Scotch, One Beer’. Op 21 juni, het begin van de zomer, zal het inmiddels vier jaar geleden zijn dat John Lee overleed.

Van gospel of religie is in de bluesmuziek van Zakiya dan ook nog weinig te merken. Met het sensuele ‘Soon As I Get Payed’ charmeerde zij het publiek en vooral al diegenen die eveneens op een rechtvaardig ‘loon naar werken’ hopen. De lichte spot die doorklonk sloeg ook aan bij een fotograaf bij het flirtende ‘Shufflin’ Back To Memphis’. Een langbenige filmman vooraan kreeg de eer om haar fles water te mogen openen en met licht trillende hand haar glas in te schenken. Sierlijke danspasjes, sensuele gebaren en expressieve mimiek vergezelden haar songvertolkingen. Daarbij zou je vergeten dat zij ook songs vertolkt die soulvol overkomen en ontroerend aanklampen zoals ‘Rainy Day’ van Brownie McGhee en het melancholische ‘Over The Top’, beiden hoogtepunten. Maar vooral in de tweede helft had Zakiya een uitgesproken voorkeur voor mid-tempo, funky en swingende songs. Dat zij én haar band een traject van negen uur op de baan achter de rug hadden, was aan niets te merken, zeker niet bij de boogie ‘Hug U, Kiss U’ en ‘Dust My Broom’ van John Lee Hooker, het energieke ‘Stones In My Passway’ van Robert Johnson of het aanstekelijke ‘Leap Of Faith’. Tussen al die dynamische songs vertolkte zij ook enkele intiemere songpareltjes, o.m. het bluesy ‘Cold, Cold Feeling’ van T-Bone Walker, geknield vooraan op het podium, en het jazzy licht verwijtende ‘Damn Your Eyes’ van Etta James, mijn absolute favoriet. Als toegift bracht zij nog een medley, waarin het rockende ‘Big Boss Man’ van Jimmy Reed zat verweven. Dat cd’s nog steeds niet ten dode zijn opgeschreven, bewees het publiek toen velen onder hen een rush naar de verkooptafel ondernamen. Ook het album van Ollan Christophe Bell was gegeerd. Hij had de tweede sethelft geopend met het zwoele ‘What’s Going On’ van Marvin Gaye, met wie hij samen had gespeeld.  Maar de ster van de avond blijft hoe dan ook Zakiya, alhoewel zij in de loop van haar concert meermaals toespelingen maakte op de hit ‘It’s A Man’s, Man’s World’ van James Brown. Maar donderdagavond was het even de wereld van de enige, echte, sympathieke, charismatische Zakiya Hooker die met ‘Bye, Bye’ afscheid nam.

Marcie

Meer foto's klik hier © Michel Verlinden

 

VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3 - VIDEO 4 - VIDEO 5 - VIDEO 6