BEN POOLE @ DE CACAOFABRIEK, HELMOND - 12/03/16‏

Niets is zo mooi als een jonge artiest zien openbloeien. Ben Poole een Brits podiumbeest van zesentwintig, maakte net zijn tweede studio album “Time Has Come”, welk hijzelf als “statement” bestempelt en zijn blues evolueert uit de traditionele naar de ware hedendaagse blues scene, met facetten van soul tot rock, langs funky en poppy paden, zelfs gospel is niet veraf. Blues is het vakje waarin hij wordt gestopt, maar staat de wereld intussen niet open naar een veel bredere kijk. Een vijftal jaren geleden had Ben de ongelooflijke kans om samen met Jeff Beck op diens verjaardagsparty te spelen. Ook met Gary Moore mocht hij al op de planken staan, het pionier werk van de Thin Lizzy periode ervaren van de betere zijde, ook door zijn moeder die er een grote fan van was. Ben kreeg de meest lovende kritiek als “A Really Great Player” van wijlen Gary Moore, “F***ing Amazing! I loved his playing...I really loved his playing” vanwege Jeff Beck. Ook de Amerikaanse singer-songwriter Richie Kotzen (Poison , Mr. Big en The Winery Dogs) betitelt hem met woorden als ongelooflijk verfrissend inspirerend. Een grote psychedelische Aristocrat op gitaar als Guthrie Govan beschrijft Bens' veelzijdige licks van country tot het snelle legato Satriani vingerwerk. Podia delen met helden als Gary en Jeff, Dani Wilde, Kenny Wayne Shepherd, King King, Matt Scofield, John Mayall lieten dan ook niet na dat hij in de Apollo tempel van de muziek mocht optreden en net als Led Zeppelin en Cream, zich mag kronen op de heilige planken van de Royal Albert Hall, waar hij dan ook met medewerking van BBC een Live album uit dit podium sleurt. Een natuurtalent voor wie de zes snaren, van Gib' en 'Caster, geen geheimen heeft. Zij snijden meermaals door merg en been, zowel bij de meer ingehouden ballades als de langere nummers. Door de vele intense optredens heeft hij een vijftal jaren geen nummers meer geschreven, met grote verwachting komen we dan ook vandaag hier in de prachtige Cacaofabriek naar zijn nieuw werk luisteren. Op dit laatste optreden van zijn Europese tour, nog net voor hij terug het kanaal oversteekt, biedt hij ons hier de CD release van zijn nieuwe album aan.

Het voelt gewoon goed aan wanneer je langs donkere kanalen plots de kleurrijke moderne verlichting van de Cacaofabriek als verwelkoming tegemoet komt. Ook geen parkeerproblemen zoals bij vele Belgische concertzalen. Gewoon gezellig wachten in de zaal vol muziekvrienden, naast een tafeltje, waarop je gelukkig wel een Belgisch biertje kan zetten. Ben opent met de titelsong van zijn debuutalbum “Let's Go Upstairs”. Een sterk nummer van die even sterke LP, dat we graag terughoren, buiten die enkelen die achteraan nog wat Nederlands uitkramen. Maar geen probleem voor Ben, zijn dresscode verklapt ergens dat dit nog maar de opwarming is. Rechts van Ben neemt Steve Watts op Hammond evengoed de teugels in handen, terwijl links de voortreffelijke Mat Beable alles ondersteunt op bas, bevestigend en lachend knikkend naar andere ritmische grootmeester op drums Craig Bacon. Sfeer smaakt verder positief tijdens een speels “Win You Over”, net te vroeg ons te laten meezingen, trouwens de solo's van Ben en Stevie op keyboard verhelpen dit maar al te graag, terwijl Ben ons ook zijn band voorstelt. Wisselt zijn witte Fender met Gibson om iets dieper te gaan met “Love Nobody No More”, zijn ruige stem maakt het helemaal perfect, wisselende ritmiek met stem en snaar, begrijpen heel goed het wederzijds opkijken met Richie Kozen, zangstemmen die veel aankunnen naast die meeslepende hand op gitaar. Ben vertelt ons over zijn vaders cadeau, een back to black CD van de dubbele vinyl LP “Layla” van Derek and the Dominos, album vol alternatieve love songs uit de vroege seventies, de meeste van de hand van Clapton himself. Onder rood label van Polydor uitgegeven en welk op het platenrek van elke blues liefhebber past. Ook Ben werd gefascineerd vooral door het laatste nummer van de derde kant, nummer van Freddy King “Have You Ever Loved A Woman”. Met een geweldige intro van Ben, gevolgd door machtig orgelwerk van Steve Watts, een inbreng die weinig bands kennen. Laten we dezer dagen ook de inbreng in de muziekgeschiedenis van net overleden Keith Emerson zeker niet vergeten. Net zoals Laurence Jones onlangs op het Lead Belly Fest in NY optrad met “Good Morning Blues” kan Ben Poole het Freddy King Festival openen met “Have You Ever Loved A Woman”, moge de heren van Carnegie of Royal Albert Hall deze gebeden aanhoren. Terug op de Fender met “ Starting All Over Again”, laatste nummer uit de Live album uit die muziektempel. Meeklappend nummer bewijst dat de sfeer er helemaal inzit nu. Ben vertelt ons nu volledig opgewarmd te zijn, hemd met lange mouwen hoort daar al lang niet meer bij. Zijn tattoo met notenbalken uit Jimi's Voodoo Child blinkt veelzeggend en herdenkt ook ieders jeugd hier aanwezig. Zij hebben nu achttien optredens achter de rug, vertelt Ben ons, in Duitsland, Zwitserland, Nederland en Luxemburg, vandaag laatste show alvorens terug naar de UK te trekken maar vandaag vieren we ook de pre-release van het nieuwe album, alvorens terug naar de UK te trekken, we voelen ons dan ook vereerd ook door zijn perfecte managing en tour leader Dani Vazzoler. Ook de vaste man Craig Smith, die hen duizenden kilometers ver weg brengt wordt niet vergeten, zijn bijnaam “ the Creeper “ zegt genoeg over de vrolijke sfeer binnen de band.

Het nieuwe album wordt aangesneden met “Longing For A Woman”. Lange gitaar noten verduidelijken alles en vervoeren iedereen naar die nieuwe “Time Has Come” album. Witte Fender zorgt voor uptempo, met ontzaglijk solowerk waar we niet genoeg van krijgen en een stilzwijgend “longing voor de gitaar” verklaren. Applaus... maar Ben geeft niet af, longin' voor een laatste solo in dit nummer. Neemt zijn bruine Fender die duidelijk alles overleeft heeft en vertelt over Henrik Freischlader die ook op zijn vorige album meewerkte. Nee spijtig is hij niet hier roept één onder ons...maar daar zorgt “lader” iemand anders voor... Met “Just When You Thought It Was Safe” en eveens het nieuwe “Lying To Me” worden we verder verwend met eigen indrukwekkende composities vol bruisende energie. Een nummer dat dikwijls wordt aangevraagd op zijn concerten en nu ook op die verse album staat is er een dat hij opdraagt aan Gary Moore, we begrijpen intussen dat deze hem diep in het hart zit en de ademloze uitvoering “Time Might Never Come” mag meesterlijk genoemd worden en hoogtepunt van de avond. Sommigen onder ons merken dat Gary oogluikend en goedkeurend over onze rug meekijkt. Krijgen dan als verrassing een “special guest”. Zijn jongere vriend Guy Smeets, in duet en duel met Ben, om de zaal hier helemaal plat te branden met hun geweldig virtuoze funky uitvoering van Mr. Pitiful. Een stijl waarbij Mustang Sally door de bochten zwierde. Om dit feestje af te sluiten nog als bisnummer “Hanging In The Balance”. Ben Poole heeft onze balans al een tijdje doen overslaan, zien hem ook graag op een groter concert, misschien wel op Peer, misschien horen ook deze dames en heren onzer wensen.

Guy Cuypers

Foto © Guy Cuypers

Setlist: Let's go upstairs / Win Over You / Love Nobody No More / Have You Ever Loved A woman / Starting All Over Again / Longing For A Woman / Just When You Thought It Was Safe / Lying To Me / Time Might Never Come ( Gary Moore) / Mr. Pitiful + Guy Smeets / bis : Hanging In the Balance

 

 

Time Might Never Come


Have You Ever Loved A Woman

 

Mister Pitiful + guest Guy Smeets

 

 


 

 

 

Artiest info
website  
facebook  

DE CACAOFABRIEK, HELMOND - 12/03/16