BLACKIE & THE OOHOOS + FLYING HORSEMAN @ N9, EEKLO - 19/02/16

Natuurlijk hoor je in Flying Horseman een sound die refereert aan de zustergroep. Maar daar komt het helemaal niet op aan, want Flying Horseman is wel degelijk totaal andere koek. Als volleerd rider in the storm ment Dockx de band met vaste hand naar waar zijn caleidoscopische songs hem en ons leiden.

Veel volk voor het dubbelconcert van twee bands die in mekaars verlengde opereren. Dat is ook logisch omdat Blackie & The Oohoos tevens vier-vijfde van de band achter Bert Dockx, de songschrijver, zanger en gitarist die de bestaansreden uitmaakt van Flying Horseman. Het verklaart waarom men de som soms een ‘Antwerps collectief’ noemt. Rond beide formaties was het geruime tijd behoorlijk stil, maar nu is er de release van Blackies ‘Lacuna’, terwijl Flying Horseman eind verleden jaar (in oktober) uitpakte met zijn vierde full cd ‘Night Is Long’. Niet dat men stilzat: zo is Dockx één van de pijlers van Dans Dans, naast Fred Lyenn Jacques en Steven Cassiers, dynamische cocktail met elementen uit de rock, garage, jazz, avant-garde, psychedelica, met een sterk improvisatorisch karakter. (zie ons verslag van de laatste dag van Leffingeleuren 2015)

De dream pop van Blackie & The Oohoos vindt zijn bestaansreden in zusjes Loesje en Martha Maieu, zang en synths. ‘Lacuna’ is het derde album, dat het sterke ‘Song For Two Sisters’ uit november 2012 opvolgt. Al hadden we ‘Lacuna’ nog niet beluisterd ten tijde van het concert en kunnen we over de songs weinig meer zeggen dat ze charmeerden en naar meer smaakten, toch lijkt er nog veel progressie te zitten in de sound en de composities. Complex en gelaagd is dit beslist: producer Dijf Sanders heeft de groep body meegegeven. Maar de Maieu’s zijn er tegelijk in geslaagd het feeërieke van Blackie te behouden, in de lijn van waar Beach House of Mazzy Star, wel vaker gehanteerde referenties, garant voor staan. Gitarist Milan Warmoeskerken en slagwerker Alfredo Bravo, twee uitmuntende musici, zijn al even vitaal voor het hechte weefsel rond de nog steeds bedrieglijk ‘onschuldige’ stemmetjes van Loesje en Martha. Benieuwd of het op  ‘Lacuna’ ook zo geweldig klinkt als die avond in N9...

Flying Horseman stak van wal met ‘Faithfully Yours’ uit ‘Night Is Long’, die vanzelfsprekend het hart van het concert vormde. Ook select ouder werk zou aan bod komen. Zo kregen we uit de vorige dubbele ‘City Same City’ het gedreven ‘We Care’ te horen. Bassist Mattias Cré nam nu aan de debatten deel, naast uiteraard de hele Blackie. Rijst al vlug de vraag of dat niet leidt tot een soort eenheidsgeluid. Geen nood. Natuurlijk hoor je in Flying Horseman een sound die refereert aan de zustergroep. Zo zijn er de onmiskenbare backing vocals van de Maieu’s. Maar daar komt het helemaal niet op aan, want Flying Horseman is wel degelijk totaal andere koek. Als volleerd rider in the storm ment Dockx de band met vaste hand naar waar zijn caleidoscopische songs hem en ons leiden. Er zit veel nervositeit in zijn pennenvruchten annex zielenroerselen, vaak zelfs een dreigende ondertoon, met toefen chaos daar doorheen gesmeerd, maar er zijn ook aanstekelijke cadenzen en daar is plots pastorale lyriek (’Little Boy’)

Bert is niet alleen een creatief en inventief gitarist, hij weet het ook vocaal uitstekend te brengen, met af en toe die typische tremolo en een timbre dat in rustiger momenten herinnert aan Richard Hawley. Da’s een groot compliment. Er zijn uitgesproken dynamische verschillen en Dockx beheerst de kunst om de song naar haast ondraaglijke hoogten te tillen, tot zinderende climaxen. Maar de hele set knettert van de spanning, de emoties storten zich met een ongelooflijke intensiteit over de luisteraar heen. Slotnummer, haast een suite op zich, ‘Money’ is daar een schoolvoorbeeld van. Ondanks de extreme diversiteit en ongrijpbaarheid, heb je echter nooit het gevoel van een se aangebreide, veelkleurige lappen stof. Het zijn en blijven songs met een strikte interne logica.

Je hebt je tijd nodig om door de gelaagdheid de eenheid ten volle te ervaren, toch als de songs van FH je nog niet bekend zijn. We hadden daar in de volgepakte N9 niet de minste moeite mee: Bert Dockx is ongeëvenaard als rattenvanger van Hameln. De band zet dat allemaal nog eens dik in de verf in bissen ‘Sunsets’ (van de laatste) en ‘Twist’, vlagdrager van de tweede. Het was in 2010 op basis van debuut ‘Wild Eyes’ niet moeilijk om te beweren dat Flying Horseman groot zou worden. Met ‘Night Is Long’ is het zo ver…

Antoine Légat.

Foto © N9


 

 

 

Artiest info
website  
facebook  

N9, EEKLO - 19/02/16