CECILE MCLORIN SALVANT @ AB, BRUSSEL - 09/03/16

Het moet niet altijd hard en luid zijn om een mens te beroeren. Dat bewees Cecile McLorin Salvant afgelopen woensdag in de AB. De Amerikaanse met Haïtiaanse roots is, ondanks haar 26 lentes, een kracht waar rekening mee moet gehouden worden in jazzmiddens. Ze wordt al eens de vrouwelijke Gregory Porter genoemd, maar eerlijk gezegd vinden we dat een redelijk belachelijke opmerking. Ja, door haar opvallende verschijning (ze houdt van kleurrijke brilmonturen) kan ze misschien de jazz wat bekoorlijker doen klinken voor een jonger publiek, maar voorlopig bestaan haar toehoorders nog uit een gezapig 50+ publiek. Trouwens, nog nooit zoveel Frans gehoord in de AB, zou haar muziek dan beter scoren in de zuidelijke helft van ons land?

McLorin Salvant heeft net een album uitgebracht met als titel 'For One to Love', met voornamelijk eigen composities. Daaruit bracht ze er enkele, zoals het beklijvende 'Look at me', maar ze had deze avond vooral veel aandacht voor klassiekers uit het American Songbook. Zo begon het optreden met 'I didn't know what time it was', en onmiddellijk werd duidelijk waarom het publiek zo talrijk aanwezig was: McLorins stem is er een om in te kaderen: ze kan liefelijk, ja zelfs zeemzoeterig klinken, maar amper 2 seconden later komt ze krachtig uit de hoek, met uithalen die bijna onmenselijk klinken. De buigzaamheid van haar stem is zeker haar grote troef, ze weet te charmeren en te intimideren in een ademstoot. De bochten die haar stembanden nemen zijn soms redelijk buitenaards te noemen, en houden je als publiek altijd geboeid. Want ook al zijn de liedjes die ze brengt geen ultraswingende nummers, vervelen doet ze nooit. Zo klonk Burt Bacharach's 'Wives and Lovers' lekker sarcastisch, en wist ze Billie Holliday's 'Fine and Mellow' zo krachtig te vertolken, dat het hartverscheurend werd.

De zangeres heeft ook een gewéldige band die haar ondersteund: Rodney Whitaker op contrabas gaf de hele avond van jetje, de donkere klanken die hij uit zijn instrument toverde pasten wonderwel bij McLorins stem. Drummer Lewis Nash zat dan weer constant innemend te grijnzen achter zijn drumstel, hij genoot zichtbaar van alles wat er zich rondom hem afspeelde. Topmuzikante van de avond was echter pianiste Renee Rosnes, die met haar pianospel dan weer McLorin perfect volgde, om enkele tellen later uit te barsten in een fantastisch solomoment om duimen en vingers bij af te likken. Het motto van de avond was zeker: 'Let's face the music and dance'. Cecile McLorin Salvant is nog jong, maar weet zeer goed waar haar sterke punten zijn. Een zangeres om in de gaten te houden, dat is zeker!

Kathy Van Peteghem

Foto © JiVe

 


 

 

 

Artiest info
website  
facebook  

AB, BRUSSEL - 09/03/16