MATTHEW SKOLLER BAND (feat. Sean Carney) @ GOORBLUES, WUUSTWEZEL - 20/03/16

De hardcore Blues fans hadden vroeger al opgemerkt dat er een belangrijke Chicago wind over café 't Goor te verwachten stond. Op de Goorblues agenda prijkt vandaag de befaamde harmonica reus uit Chicago Matthew Skoller, samen met de ondertussen hier alom bekende bluesgitarist uit Columbus/Ohio Sean Carney. Hun Europa tour startte deze week in Parijs, samen met onze twee niet onbekenden Pascal Delmas op drums en bassist en tourmanager Fred Jouglas, om hedendaagse Chicago Blues uit de grote pepermolen, van Goorblues Brothers Paul en Michel, over ons uit te strooien.

Het drietal geeft ons eerst een intro als opwarming. Sean Carney brengt enkele nummers, samen met prachtige ritme sectie van Pascal en Fred, uit zijn nieuwe album “Throw Back”. Ons al direct in de stemming voerend met “The Rascal”, een latino kennismaking met zeg maar hete salsa kruiden. Een Duveltje is daarvoor dan ook het gepaste blusmiddel... of olie op het vuur, want de Les Paul van Sean staat al snel vooraan het podium te solo-eren in “Household Name”. Zoals hij zelf zingt wil hij graag de huisvader zijn maar Mr. Carney is de tel kwijt, Paul helpt hem ermee dat het al de zevende maal is dat hij hier optreedt, wordt dan ook door Paul als bijna familie lid genoemd, wat hij  in een hartelijke sfeer ontvangt. Sean stamt af van de Appalachian Blues, speelde samen met o.a. Omar Coleman, John Richardson, Joey Gilmore. Bracht ook hier op Goorblues verleden jaar in mei, een memorabel optreden samen met blueszangeres Shaun Booker. Ontving verschillende prijzen waaronder de international Blues Challenge in Memphis in 2007, de Albert King Best Guitar Award, Beale Street award, enz.  Maar wat wij het meest appreciëren is dat hij zijn invloeden en vaardigheden ons hier op het podium brengt. Is dan duidelijk ook graag “on the road”. Met “Monday Blues” als derde nummer uit die schitterende nieuwe CD, zingt hij snel terug “in town” te zijn. Al is dat als belofte voor zijn geliefde, het klikt en klinkt hier evengoed. Het is vooral zijn Gibson die in deze Boogie de snelheid op zijn gevolgde highway 49 laat proeven. Op het respectabele Lignum drumstel, drum des huizes, toont Pascal Dalmas ons waarom ook hij zielsveel van dit instrument houdt, versnelde ritmes ontbreken er niet aan. Fred controleert dit perfect vanop zijn bas, dit tweetal behoeft duidelijk geen opwarming.

Sean introduceert ons de zeer gerespecteerde singer-songwriter en producer uit Chicago en New Orleans, Matthew Skoller, mooie verwelkoming waarbij Matthew op zijn beurt ons begroet en alvast gemeend applaus vraagt voor Sean. Zijn openingsnummer is de titeltrack van zijn laatste album “These Kind Of Blues”. Een mooi meeslepend nummer waarin hij al snel de harmonica uit de pocket haalt. Niet alleen deze zeer welgekomen harmonica maar ook een superbe stem hoort thuis onder zijn bluesy Fedora hoed. Mooie compositie, met zowel gitaarsolo van Sean als een verduiveld royale adem in opwindend tempo. Matthew vertelt ons over het gevoel hij kreeg als je deze  club binnenstapt. Altijd mooi te horen dat grote blues wizards “The Vibe” voelen wanneer ze de deur doorgaan van een geprezen gospelchurch of een oude juke joint, zoals deze. Speelt geen rol hoeveel toeschouwers er aanwezig zijn, zo vertelt hij over de betere momenten, die hij kende, altijd met slechts z'n twee. Matthew is dan ook iemand die een cynische noot in zijn muziek laat voelen, zingt ook over hedendaagse problemen uit het dagelijkse leven, als de te verregaande computerwereld waarin wij allen leven, de politieke waanzin vooral nu in Amerika, extremen die tot  ontreddering leiden, aanklachten in het licht zetten zoals ook een Frank Zappa vandaag zou brengen. “Mopper's Blues” getuigt daar ook van, zonder geld of thuis je toch gelukkig voelen. Vertelt ons hoe   sommige mensen de befaamde Chicago wind verkeerdelijk als koud aanvoelen. De sterke zuidenwind wordt al jaren beschreven in muziek en poëzie, kennen we een fragment uit “Father and son poetry” prozawerkje voor Jane E. :

The Chicago Wind can sway and tease,
the same way a beautiful woman can bring a man to his knees.

Hijzelf voelt de bijnaam van “Windy City” dan ook heel anders en beschrijft hoe de schrale paranoia wind ons ook kan bekoren, met woorden maar vooral met zijn harmonica. Een nummer waarin we volledig mee betrokken worden door dit mee te zingen.(clip) Ook op Buddy Guy's Legends stond Matthew al enkele maal de waardigheid van deze muziektempel te bevestigen. Vertelt ons over Lurrie Bell, die ook nog meewerkte op een vorig album “Blues In My Soul”. We stellen ons de oude canapé voor waar ook Sonny Boy Williamson, Willie Miller genaamd bij zijn geboorte, net zoals Matthew de “harp” meer dan meester was. Met een “shuffle in a slow C” opent hij diens nummer op een meer doorgedreven techniek op harmonica, maar nog altijd smekend” be my little girl and come back home in my lonesome one room cabin”.  Op de vraag wie hier zijn vrouw durft slaan, roept iemand al lachend terugroepend, spankin' ? “Love Her, Don't Shove” is dan ook opgedragen tegen geweld tegen vrouwen. Vroom trekken we de pauze in.

Net zoals eerste act, opent Sean uit een ouder album (I'm On Your) “Bad Side Baby”, met heerlijke gitaarsolo's ten beste. Volgt met “Throwback” uit zijn gelijknamig recent album. Matthew vervoegt met een slow “You Don't Even Know”. Heeft het nog over het gesprek dat hij buiten net met ons had. Een nostalgisch T-shirt met Zappa For President leidt dan ook tot vrij vertaalde gezegden als ”na re(a)gen komt Trump”, hij schrijft het allemaal toe aan een misleidende massamedia die het grote kapitaal achterna loopt en sluit aan met het toepasselijke “Handful Of People”. De muzikale sfeer leidt tot een jive achter den toog, terwijl vooraan op de harmonica, als het ware, wordt gezongen met veel langere noten. “Get It On Woman”, een net geschreven boogie song voor een vijfde studio album in spe vertelt hij, dat resulteert in een klappende meezinger die de sfeer ten top drijft. Matthew is eigenlijk geboren in NY Brooklin, trok 30 jaar geleden naar Chicago waar hij zijn hart verloor. Ook Gospel ligt hem nauw aan het hart, dat merken we als hij voor bisnummer een nummer kiest van Lurrie Bell, dat genomineerd werd in 2013 als Best Blues Song Of the Year door de Blues Music Awards en gelijknamige album geproduceerd door Matthew Skoller. Matthew en Sean is een prachtig duo, twee goei bijeen zeggen we hier, spijtig dat 't alweer gedaan is, in mei komt Mathews album uit.

Guy Cuypers

Foto © JiVe

meer foto's © JiVe

 

 

Chicago Wind

 

Artiest info
website  
facebook  

GOORBLUES, WUUSTWEZEL - 20/03/16