NATALIE MERCHANT @ AB BRUSSEL, 21/03/16

Maandagavond, eerste lentedag, streek de sierlijke Natalie Merchant als een zwarte zwaan neer op het podium in het Koninklijk Circus, waar zij met golvende armbewegingen de muzikanten mee betrok in haar poëtisch universum. Vooreerst op zwarte hakschoenen, nadien op blote voeten en met loshangende haren maakte zij het publiek deelgenoot aan de complexiteit van haar lyrisch songboek. Al haar schitterende songs zijn meergelaagd en samen met het strijkkwartet, contrabassist, pianist en drummer ontvouwde zij voor het publiek één voor één haar songparels, sommigen uit haar laatste album ‘Paradise Is There’, een heropname van haar debuutalbum ‘Tigerlily’ uit 1995.

Sinds zij als leadzangeres wegging bij de atypische rockband ’10,000 Maniacs’, in 1981 opgericht, legde songwriter Natalie zich op een eigen solocarrière toe. De geboorte en opvoeding van haar dochter hield haar even aan de zijlijn, wat haar niet belette om zich te engageren in activistische of culturele projecten, terwijl zij in 2010 nog het album ‘Leave Your Sleep’ uitbracht. De inspiratie voor haar songs vindt zij in gedichten, stemmingen, observaties, sprookjes, overpeinzingen of in conversaties met haar dochtertje. Reeds vanaf haar eerste langspeler onderscheidde zij zich van andere folky zangeressen door haar unieke inlevende stem. Andere muzikanten doen graag beroep op haar zoals o.m. Peter Gabriel of het collectief ‘Hazmat Modine’. Haar albums ‘Motherland’, ‘Ophelia’ en het folky ‘The House Carpenter’s Daughter’ werden alom geprezen en de klankrijkdom van haar composities zinderen lang na het afspelen nog na.

Haar concert in Brussel was opgevat als een soort drieluik, waarbij in het eerste en laatste deel vooral de strijkers in alle gevoelsnuance konden uitwaaieren samen met de snaarberoeringen van de contrabassist. Wanneer de violisten en celliste zich even verwijderden bepaalden vooral gitaar, drum of accordeon de sfeer waarbij Natalie voortschrijdend of walsend ook fysiek een eigen taal leek te spreken terwijl haar geëmotioneerde zang alle woorden leken te proeven. Bij haar succesnummer ‘Carnival’ dreef zij zelfs op blote voeten het ritme mee op toen de drummer op cajon afwisselde. Vooraf had Natalie de spot gedreven met de presidentskandidaat Donald Trump, door haar omschreven als ‘one bad thing’ in Amerika. Dat zij Carnival vervolgde met ‘Saint Judas’ was dus niet toevallig, een aanval op haatdragende mannen en hun high-tech wapentuig. Toen zij haar hit ‘Motherland’ aanhief werd dit op applaus onthaald, al was zij later even haar tekst kwijt. Dat het publiek deze evergreen meezong kon zij waarderen. Soms richtte zij zich tot het publiek of deelde gracieus enkele bloemen uit aan fans op de eerste rijen.

Wanneer de muzikanten met viool, viola en cello zich opnieuw bij de zangeres met de gouden stem vervoegden overheerste echter opnieuw de intimistische poëzie in haar gedragen songvertolking. Zij ziet trouwens dichters als een soort zieners die een gewijde taal hanteren en oproepen tot een meer humane wereld. De dromerige of verhalende songs van Natalie onderga je echter best als in een golfbeweging van eb en tij, waartoe haar sensuele gebaren bijdroegen. Het intense aanzwellende ‘Frozen Charlotte, het gevoelvolle ‘Giving Up Everything’ of het onzeglijk mooie ‘Lulu’, vertolkt als een noodlottige ballade, baadden allen in eenzelfde sfeer van melancholie, dramatisch opgebouwd en vaak met uitstervende drum. Ook gitarist Erik Della Penna, van het Hazmat Modine ensemble, had een belangrijk aandeel in het suggestief evoceren van alle onderliggende tragiek.

Aanvankelijk nog met een witte roos in haar opgestoken haren, ontvlocht zij bij het droefgeestige ‘River’ haar grijzende haren met langzame vingers als in een rouwproces. Telkens opnieuw maakte zij het publiek deelgenoot van haar hunkerende, verbolgen of fragiele emoties, iedere keer weer in prachtige muziek getoonzet. Ook het tedere pianobegeleide ‘Nursery Rhyme Innocence And Experience’ naar een gedicht van Charles Causley of het ontroerende haast smekende ‘Beloved Wife’ waren hoogtepunten. Twee uur lang reeg zij haar melodische en  tijdloze songs aaneen om tenslotte in de toegift met ‘Kind & Generous’ te eindigen als een soort erkentelijkheid voor het publiek dat haar zo warm had toegejuicht. Ergens kan je beamen wat zij in één van haar songs zo treffend verwoordt: ‘with love and faith she’ll make her way’.

Marcie

Foto © Yvo Zels

 

Artiest info
website  
   

KC - BRUSSEL, 21/03/16